Alternative Archaeology

Οι Χαμένες Πόλεις του Αμαζονίου

2011-10-30T03:28:00.000-07:00

«Όμως βαθιά μέσα μου μια σιγανή φωνή με καλούσε. Αρχικά ήταν μόλις ακουστή, όμως επέμενε ώσπου δεν μπορούσα πια να την αγνοήσω. Ήταν η φωνή των αγριότοπων και ήξερα πως τώρα θα αποτελούσε για πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου»
Πέρσυ Χάρρισον Φώσεττ

Η Χαμένη Πόλη είναι κάτι περισσότερο από πανάρχαια ερείπια χαμένα μέσα σε ζούγκλες, θαμμένα κάτω από άμμους ή βυθισμένα στον ωκεανό. Είναι ένα πανίσχυρο σύμβολο που ανέκαθεν ασκούσε τεράστια γοητεία τόσο στους τολμηρούς που ριψοκινδύνεψαν για να την ανακαλύψουν, όσο και στους απλούς αναγνώστες των σχετικών περιπετειών. Ένας σχεδόν αρχετυπικός εξερευνητής που ριψοκινδύνεψε –και χάθηκε- πασχίζοντας να ανακαλύψει την θρυλική «Ζ», τη Χαμένη Πόλη του Αμαζονίου ήταν και ο Βρετανός συνταγματάρχης Πέρσυ Χάρρισον Φώσεττ (1867-1925;).
Οι σύγχρονοί του, με αρκετή δόση ειρωνείας, τον είχαν χαρακτηρίσει «μυστικιστή» και «ονειροπόλο». Όμως ο Φώσεττ θεωρούσε τους χαρακτηρισμούς αυτούς έπαινο. Και πραγματικά, μόνο ένας άνθρωπος που ονειρεύεται μπορεί να δει όσα δεν βλέπει ο «ορθόδοξος» και «προσγειωμένος». Μόνο ένας ονειρευτής έχει τη δύναμη να διασχίσει ανεξερεύνητες και αφιλόξενες περιοχές, να αντιμετωπίσει άγρια θηρία, εχθρικές φυλές ιθαγενών, μύριους όσους κινδύνους που ενεδρεύουν σε απόκρημνες βουνοκορφές, ποτάμια γεμάτα θάνατο, ανεμοδαρμένα οροπέδια και αδιαπέραστες ζούγκλες. Ο τολμηρός εξερευνητής πίστευε ακράδαντα ότι εκεί, στην «Πράσινη Κόλαση» της τροπικής ζούγκλας, κρύβονταν τα ερείπια πανάρχαιων πόλεων που είχε κτίσει ένας ξεχασμένος λαός. Όμως η ορθόδοξη επιστήμη χλεύαζε τέτοιες θεωρίες –ακόμα και την εποχή του Φώσεττ, όταν γνωρίζαμε πολύ λιγότερα για τους προκολομβιανούς πολιτισμούς. Χλεύαζε. Δεν χλευάζει πια.
Ο Φώσεττ συνδύαζε την ψυχοσύνθεση του τολμηρού εξερευνητή με την ευγένεια και τη μεγαλοψυχία του τζέντλεμαν. Μολονότι στρατιωτικός, πίστευε πως τα όπλα δημιουργούν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν. Ήταν εξαίρετος σκιτσογράφος και μηχανικός –σε ηλικία μόλις 25 ετών είχε ναυπηγήσει δυο κότερα αγώνων και πατεντάρει την «ιχθυοειδή καμπύλη» που άνοιξε νέους δρόμους στη ναυπηγική. Όμως είχε το «ελάττωμα» να ενδιαφέρεται για την ψυχομετρία και τα παραψυχικά φαινόμενα. Οι σύγχρονοί του –και πολλοί μοντέρνοι- τον κατέκριναν γι αυτό. Και οι μεν και οι δε διέπρατταν σφάλμα στενομυαλιάς: οι μεν απέρριπταν μυωπικά μια «αιρετική» μέθοδο που μπορούσε όμως να προσκομίσει αποφασιστικής σημασίας στοιχεία, οι δε διέπρατταν κλασικό σφάλμα ‘παροντισμού’ [δείτε εδώ], κρίνοντας το παρελθόν με τα κριτήρια του παρόντος. Την εποχή του Φώσεττ, αμέτρητοι σοβαροί θετικοί επιστήμονες ενδιαφέρονταν έντονα για τον Πνευματισμό και τα Ψυχικά Φαινόμενα.
Η εξιστόρηση των περιπετειών του Φώσεττ και των συναδέλφων του στις ζούγκλες και τις ερημιές της Νότιας Αμερικής των αρχών του 20ου αιώνα θα απαιτούσε ένα χοντρό βιβλίο. Στην πραγματικότητα το βιβλίο αυτό υπάρχει. Γράφτηκε σε πρώτο πρόσωπο από τον γιο του Φώσεττ, Μπράιαν, με βάση τις σημειώσεις και τα ημερολόγια του πατέρα του. Και βεβαίως συνιστάται ανεπιφύλακτα [δείτε εδώ] τόσο σαν πηγή στοιχείων, όσο και σαν σαγηνευτική εποποιία εξερεύνησης του αγνώστου. Οι αποστολές του Φώσεττ ξεκίνησαν το 1906 όταν του ανατέθηκε η χάραξη των συνόρων μεταξύ Βολιβίας και Βραζιλίας –αφιλόξενες και αδιάβατες περιοχές για τις οποίες κανείς δεν γνώριζε τίποτε. Δυο χρόνια μετά ξεκίνησε νέα εξερεύνηση στην Παραγουάη και τη Βραζιλία. Εκεί άκουσε πολλές παράξενες ιστορίες για σπηλιές με επιγραφές σε μια άγνωστη γλώσσα, και για τους θρυλικούς «λευκούς Ινδιάνους» στα βάθη της ζούγκλας. Ο σπόρος της αρχαιολογικής έρευνας φυτεύτηκε στο μυαλό του και τα επόμενα χρόνια θα βλάσταινε. Και αργότερα η εξιχνίαση των αρχαιολογικών μυστηρίων του Αμαζονίου θα εξελισσόταν σε έμμονη ιδέα. Ο Φώσεττ κατέληξε να πιστεύει ότι υπήρξε ένας πανάρχαιος νοτιοαμερικανικός πολιτισμός, δημιουργός των υπέροχων μεγαλιθικών μνημείων των Άνδεων και ότι τα ίχνη του κρύβονταν στις αδιαπέραστες ζούγκλες του Αμαζονίου. Αρχαιολογικά ευρήματα, ινδιάνικες παραδόσεις και ιστορίες ενισχύουν την άποψή του αυτή. Ένα από τα σημαντικότερα πειστήρια ήταν το περίεργο ημερολόγιο μιας ομάδας Πορτογάλων τυχοδιωκτών που προσπάθησαν να ανακαλύψουν τα θρυλικά χαμένα ορυχεία του Μουριμπέκα το 1743. Δεκαοκτώ τολμηροί άντρες περιπλανήθηκαν στο μυστηριώδες Μάτο Γκρόσσο της Βραζιλίας, αντιμετωπίζοντας θηρία, δηλητηριώδη φίδια, αιμοδιψή έντομα και νυχτερίδες, ακραίες κλιματικές συνθήκες και άγριους ιθαγενείς. Μετά από χρόνια κοπιαστικής πορείας και άκαρπης έρευνας, η ομάδα επέστρεφε στις αποικίες της ακτής, όταν συνάντησε μιαν άγνωστη οροσειρά. Φτάνοντας στην κορυφή, αντίκρισαν ένα ανέλπιστο θέαμα: μια μεγάλη πόλη με ισχυρά τείχη και χωρίς ίχνος ζωής. Όταν την πλησίασαν, επιβεβαίωσαν ότι ήταν παντέρημη. Πέρασαν την πύλη της, που αποτελείτο από τρεις αψίδες καμωμένες από πελώριους μονόλιθους. Εκεί υπήρχε μια επιγραφή με περίεργα γράμματα –πράγμα ακόμα πιο αλλόκοτο αν σκεφτεί κανείς ότι κανένας νοτιοαμερικανικός λαός δεν γνώριζε τη γραφή. Ερείπια κτισμάτων υπήρχαν παντού, αποτελούμενα από πελώριους ογκόλιθους που εφάρμοζαν τέλεια ο ένας με τον άλλον. Στην κεντρική τεράστια πλατεία της πόλης υπήρχε μια τεράστια στήλη από μαύρη πέτρα και στην κορυφή της το άγαλμα ενός άντρα που έδειχνε το βορρά. Δεξιά κι αριστερά υπήρχαν οβελίσκοι ενώ πιο πέρα ένα πελώριο, ερειπωμένο ανάκτορο με ίχνη από τοιχογραφίες. Πάνω όμως από την κεντρική είσοδο ήταν σκαλισμένη η μορφή ενός άντρα, μισόγυμνου, δαφνοστεφανωμένου, ο οποίος βαστούσε ασπίδα. Μια επιγραφή με περίεργα γράμματα υπήρχε κάτω από τα πόδια του. Σε ένα κοντινό ποτάμι υπήρχαν τα ερείπια μιας προκυμαίας. Πέρα από το ποτάμι ορθωνόταν ένα μοναχικό, πελώριο κτίριο. Η επιβλητική είσοδος οδηγούσε σε μια τεράστια αίθουσα με αγάλματα. Οι τυχοδιώκτες έμειναν εκεί για καιρό. Έφυγαν δίχως μάλλον να έχουν ανακαλύψει κανένα θησαυρό και μετά από κοπιαστική πορεία έφτασαν στον πολιτισμό.
Το περίεργο αυτό χειρόγραφο είναι υπαρκτό και βρίσκεται στη Εθνική Βιβλιοθήκη του Ρίο ντε Ζανέιρο. Ο Φώσεττ ονόμασε την χαμένη πολιτεία «Ζ» και σχεδίασε μια τελευταία εξερεύνηση το 1925. Ήταν πια 57 χρονών και παρά την σχεδόν δαιμονικά ισχυρή του κράση, είχε αρχίσει να κουράζεται και να απογοητεύεται, μην έχοντας πια ικανούς συνεργάτες. Τελικά ξεκίνησε με παρέα το μεγαλύτερο γιο του, Τζακ, και τον φίλο του, Ρέιλι Ρίμμελ. Τα μηνύματα της αποστολής έφταναν στον πολιτισμό μέσω ιθαγενών και άλλων ανθρώπων που συναντούσαν στην πορεία. Στις 29 Μαΐου 1925 ο Φώσεττ έστειλε μήνυμα στη γυναίκα του λέγοντας πως ήταν έτοιμοι να εισέλθουν σε ανεξερεύνητη επικράτεια. Ήταν και το τελευταίο του. Κανείς δεν ξαναείδε τον Πέρσυ Χάρισσον Φώσεττ, τον Τζακ και τον Ρέιλι Ρίμμελ.
Τα επόμενα χρόνια οργανώθηκαν πολλές αποστολές που προσπάθησαν να τον βρουν, αλλά χωρίς επιτυχία. Εκτιμάται ότι πάνω από εκατό άνθρωποι πέθαναν ή εξαφανίστηκαν στο πλαίσιο 13 αποστολών αναζήτησης του Φώσεττ! Κατά καιρούς υπήρξαν αναφορές ότι κάποιοι τον είχαν δει, αλλά καμία δεν επιβεβαιώθηκε. Η εξαφάνιση της αποστολής Φώσεττ είχε πλέον μετατραπεί σε πανίσχυρο θρύλο. Και οι αποστολές στα ίχνη του Φώσεττ συνεχίζονται μέχρι σήμερα –σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο, όπου μεγάλα τμήματα της ζούγκλας έχουν αποψιλωθεί.
Από την εποχή του Φώσεττ πέρασαν πολλά χρόνια και οι γνώσεις μας τόσο για την Αμαζονία όσο και για τους προκολομβιανούς πολιτισμούς αυξήθηκαν θεαματικά. Ακόμα περισσότερο, η ίδια η αντίληψή μας για το παρελθόν και τους πολιτισμούς του έχει αλλάξει. Σε κάθε εποχή επικρατούν κάποιες «μόδες» οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των εκάστοτε αντιλήψεων, ακόμα και στις «σκληρές» και υποτιθέμενα αντικειμενικές επιστήμες –πόσο μάλλον σε πιο «ήπιες» όπως η αρχαιολογία και η ανθρωπολογία. Η κατανόηση αυτού του πολιτιστικού πλαισίου έχει πολύ μεγάλη σημασία.
Στις αρχές του 20ου αιώνα η τότε δημοφιλής αρχαιολογική αντίληψη περί Πολιτιστικής Διάχυσης (diffusion) ισχυριζόταν ότι, αν είχε υπάρξει ποτέ ένας προηγμένος αρχαίος πολιτισμός στη Νότια Αμερική, η προέλευσή του θα ήταν είτε από τη Δύση είτε από την Εγγύς Ανατολή (χαμένες φυλές του Ισραήλ, Φοίνικες, Αιγύπτιοι κλπ). Οι σχετικές θεωρίες και αντιλήψεις ήταν αρκετά δημοφιλείς τότε. Επιπλέον η αντίληψη περί υπεροχής της λευκής φυλής ήταν σταθερά παγιωμένη. Οι σκουρόχρωμοι Ινδιάνοι όφειλαν να είναι «υποδεέστεροι». Κάτι τέτοιο το ονομάζουμε σήμερα «ρατσισμό» και το θεωρούμε μεμπτό, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι κάθε εποχή έχει και τις μόδες της. Ακόμα και η δική μας. Έτσι οι ινδιάνικοι θρύλοι περί «λευκών εκπολιτιστών θεών» θεωρούνται σήμερα ως κατασκευάσματα που πλάστηκαν την εποχή της ισπανικής κατάκτησης. Ο Φώσεττ έκρινε πόσο «λευκή» ήταν μια ινδιάνικη φυλή για να την θεωρήσει ως πολιτισμένη ή απομεινάρι πανάρχαιου πολιτισμού, σύμφωνα με τα τότε ισχύοντα βικτοριανά κριτήρια.
Παρόλα αυτά, τα στοιχεία υπάρχουν. Το πορτογαλικό χειρόγραφο του 18ου αιώνα είναι υπαρκτό. Τα μεγαλιθικά αινίγματα και τα άλλα αινιγματικά ερείπια, διάσπαρτα σε όλη τη Νοτιοαμερικανική ήπειρο είναι υπαρκτά. Το ίδιο και οι παράξενες παραδόσεις και μυθολογίες. Όμως ο Φώσεττ μιλούσε για τη «Ζ», μια πόλη-απομεινάρι πανάρχαιου εξελιγμένου πολιτισμού στην καρδιά της βραζιλιάνικης ζούγκλας. Κάτι τέτοιο ερχόταν σε κατάφωρη αντίθεση με τις καθεστηκυίες αντιλήψεις. Στην Αμαζονία οι συνθήκες που επικρατούν είναι ανελέητες. Κι αυτό δημιούργησε κάτι που ονομάζεται «περιβαλλοντικός ντετερμινισμός». Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, η κοινωνία είναι δέσμια της γεωγραφίας: ακόμα κι αν κάποιοι πρώιμοι άνθρωποι κατάφερναν να επιβιώσουν σε μια περιοχή με τόσο σκληρές συνθήκες, δεν επρόκειτο να εξελιχθούν σε κάτι περισσότερο από μικρές πρωτόγονες φυλές με ελάχιστο «περιβαλλοντικό αποτύπωμα», και φυσικά με ελάχιστη τεχνολογία. Αν η «Ζ» ανακαλυπτόταν σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα έγραφε «κυριολεκτικά ένα νέο κεφάλαιο στην ανθρώπινη ιστορία», όπως είχε αναφέρει μια εφημερίδα λίγο πριν το ξεκίνημα της τελευταίας αποστολής του Φώσεττ.
Επιπλέον, η όλη ιστορία περί «Ζ» ουδέποτε αντιμετωπιζόταν ευνοϊκά από το αρχαιολογικό κατεστημένο επειδή ο Φώσεττ δυσφημίστηκε ως οπαδός της Θεοσοφίας της Μπλαβάτσκι, κοινωνός των μυστικιστικών θεωριών της περί Ατλαντίδας και φυσικά, «ρατσιστής». Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είπε ο (πολύ μεταγενέστερος) εξερευνητής Τζων Χέμμινγκ (John Hemming) ο οποίος, πέφτοντας αναπόφευκτα στην παγίδα του παροντισμού και της πολιτικής ορθότητας, τον χαρακτήρισε ως «νιτσεϊκό εξερευνητή» που ξεστόμιζε «ανοησίες περί ευγονικής». Προσωπικά, τέτοιες απόψεις μου φέρνουν στο νου την τρομερή ρήση του Επιθεωρητή Κάλλαχαν [δείτε εδώ]. Από την άλλη μεριά ο γνωστός Σουηδός εξερευνητής Έρλαντ Νόρντενσκιελντ (Erland Nordenskiöld, 1877-1932) που είχε γνωρίσει τον Φώσεττ, είχε πει ότι ήταν «αυθεντικός άντρας και απολύτως άφοβος», παρότι διακατεχόταν από «αχαλίνωτη φαντασία». Το πιθανότερο είναι πως όσο γερνούσε, ο Φώσεττ η ιδέα περί «Ζ» του είχε γίνει έμμονη. Αρχικά την περιέγραφε πολύ επιφυλακτικά στις σημειώσεις του. Όμως μέχρι το 1924 έγραφε για ένα μυστικό βασίλειο Ατλάντων που έμοιαζε με τον Κήπο της Εδέμ. Η «Ζ» είχε μεταμορφωθεί στο «λίκνο όλων των πολιτισμών», στο κέντρο μιας από τις Λευκές Στοές της Μπλαβάτσκι, όπου μια ομάδα ανώτερων πνευματικά όντων διευθύνουν τη μοίρα του σύμπαντος.
Άραγε αυτό σημαίνει ότι τα περί «Ζ» ήταν τελικά ανοησίες; Όχι βέβαια. Γελάει καλά όποιος γελάει τελευταίος. Και το 2005 έσκασε η βόμβα. Ο Αμερικανός αρχαιολόγος Michael Heckenberger ανακάλυψε τα ίχνη ενός πανάρχαιου πολιτισμού στην Αμαζονία! Η αποψίλωση του τροπικού δάσους είχε αποκαλύψει τεράστια χωματουργικά έργα μεγάλης ακρίβειας, ακόμα και λεωφόρους που εκτείνονταν σε απόσταση 250 χλμ στις δυτικές παρυφές της βραζιλιανής Αμαζονίας και στη βόρεια Βολιβία. Μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί κάπου 260 τοποθεσίες με φαρδιές λεωφόρους και περιβόλους με ποικίλα γεωμετρικά σχήματα. Κάποιοι από αυτούς έχουν διάμετρο 300 μ και εκτιμάται ότι κατασκευάζονταν ακόμα και μέχρι το 13ο αιώνα. Άλλοι μοιάζουν εκπληκτικά με αντίστοιχα χωματουργικά κατασκευάσματα πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα στο βορρά, στο Οχάιο των ΗΠΑ! Πολλά κατασκευάσματα φαίνεται να είναι αστρονομικά ευθυγραμμισμένα. Σε ορισμένα σημεία υπάρχουν και μεγαλιθικά μνημεία! Το 2006 στη βόρεια βραζιλιανή Αμαζονία ανακαλύφθηκε ένα προϊστορικό αστεροσκοπείο με πελώριους γρανιτικούς λίθους ύψους 3μ και βάρους αρκετών τόνων –που ονομάστηκε μάλιστα «Στόουνχεντζ της Αμαζονίας». Ελάχιστα είναι γνωστά για τον μυστηριώδη πολιτισμό που τα δημιούργησε όλα αυτά. Προφανώς όμως κάτι πολύ αξιοσημείωτο συνέβαινε στην περιοχή πολύ πριν την άφιξη των Ευρωπαίων. Η Αμαζονία δεν είναι πια μια «αρχαιολογική μαύρη τρύπα». Η ηλικία μερικών ευρημάτων ξεπερνά τα 10.000 χρόνια. Όλα αυτά κλονίζουν ήδη συθέμελα τις ισχύουσες αντιλήψεις για το πώς κατοικήθηκε αρχικά η νοτιαμερικανική ήπειρος.
Η αντίληψη περί «πανάρχαιου» και «παρθένου» τροπικού δάσους αποδείχθηκε η πλέον παραπλανητική. Μεγάλο μέρος της ζούγκλας του Αμαζονίου είναι ηλικίας μόλις μερικών αιώνων. Δημιουργήθηκε μετά την καταστροφή των τοπικών κοινωνιών εξαιτίας της έλευσης των Ευρωπαίων. Πολλές φορές μάλιστα, η ανθρώπινη κατοίκηση μιας άγονης εδαφικά περιοχής συνέβαλε αποφασιστικά στην μετέπειτα εξάπλωση της ζούγκλας επειδή το χώμα εμπλουτιζόταν από ανθρώπινα απόβλητα και υπολείμματα (terra preta do Indio). Η Αμερική δεν ήταν ο παρθένος αγριότοπος που υποτίθεται ότι ήταν όταν έφτασαν οι λευκοί. Απεναντίας, οι ντόπιοι πληθυσμοί ήταν πολύ μεγαλύτεροι και άφηναν πολύ μεγαλύτερο «περιβαλλοντικό αποτύπωμα», έχοντας επηρεάσει σημαντικά το περιβάλλον που ζούσαν, κυρίως μέσω της φωτιάς. Μια νέα εικόνα της προκολομβιανής Αμερικής αναδύεται αργά αλλά σταθερά. Και πρωτοπόροι σαν τον συνταγματάρχη Φώσεττ αποδεικνύεται ότι είχαν προηγηθεί της εποχής τους. Είχαν καταφέρει να αντικρίσουν από μακριά τις επάλξεις της Χαμένης Πόλης…

Θανάσης Βέμπος
Το παρών άρθρο αποτελεί μέρος της συνεργασίας του alt-arc με τον συγγραφέα-ερευνητή Θανάση Βέμπο. Τα πνευματικά δικαιώματα, ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στον ίδιο τον συγγραφέα. Απαγορεύεται με οποιοδήποτε τρόπο η αναπαραγωγή του άρθρου!

Ο «Αστροναύτης» του Παλένκε – και άλλες ιστορίες

2011-10-15T03:22:00.000-07:00

Η εικόνα που έχω καδραρισμένη απέναντι από το γραφείο μου έχει φιγουράρει αμέτρητες φορές σε βιβλία και άρθρα περί Αρχαίων Αστροναυτών». Είναι ο περίφημος «αστροναύτης του Παλένκε» -η επιτύμβια πλάκα στον ταφικό θάλαμο μιας από τις πλέον φημισμένες πυραμίδες των Μάγια, στο Μεξικό. Εκ πρώτης όψεως φέρνει στο νου στυλιζαρισμένο πυραυλοκίνητο σκάφος, ο πιλότος του οποίου φαίνεται να χειρίζεται διάφορα όργανα. Εδώ και δεκαετίες, το ανάγλυφο αυτό έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον ως «τεκμήριο» των επισκέψεων εξωγήινων στο παρελθόν. Κατά πόσον, όμως, στέκει; Ή τι άλλο μπορεί να «τεκμηριώνει»;
Οι Ταράντ και Μιγιού θεώρησαν πως ο τάφος του «αστροναύτη του Παλένκε» ήταν τουλάχιστον 10.000 ετών –ένα καθαρά αυθαίρετο συμπέρασμα ακόμα και με τα τότε διαθέσιμα στοιχεία. Ωστόσο η αρχή είχε γίνει. Ήδη αρκετοί ερευνητές εκτός του αρχαιολογικού κατεστημένου, είχαν προτείνει ότι κάποια από τα αινίγματα της αρχαιολογίας και της προϊστορίας θα μπορούσαν να υπονοούν επισκέψεις εξωγήινων όντων κατά το παρελθόν. Διόλου τυχαία, η ακμή αυτών των θεωριών συνέπεσε χρονικά με την περίφημη κούρσα του διαστήματος προς τη Σελήνη η οποία θα κορυφωνόταν το 1969 με την αποβίβαση Αμερικανών αστροναυτών στο δορυφόρο μας. Δυο χρόνια πριν είχε προλάβει να εκδοθεί το σημαδιακό Chariots of the Gods (ελληνικός και γερμανικός τίτλος Αναμνήσεις από το Μέλλον) του Ελβετού Έριχ φον Νταίνικεν. Ο χρονισμός ήταν εκπληκτικός. Μέσα σε πέντε χρόνια το βιβλίο είχε γίνει παγκόσμιο μπεστ σέλερ, έχοντας πουλήσει πάνω από πεντέμισι εκατομμύρια αντίτυπα σε 26 γλώσσες και εδραιώνοντας έτσι γερά μια πολύ κλισαρισμένη και παραπλανητική εικόνα περί «αρχαίων αστροναυτών». Το δυστύχημα ήταν πως ο Νταίνικεν ανακάτευε πραγματικά στοιχεία με μισές αλήθειες, φαντασιώσεις και ανακρίβειες με αποτέλεσμα έναν αναξιόπιστο πλην όμως εμπορικότατο «αχταρμά». Οι Αναμνήσεις από το Μέλλον εγκαινίασαν ένα πραγματικό τσουνάμι σχετικών βιβλίων το οποίο κατάπνιξε τις επιφυλακτικές αλλά σοβαρότερες «αρχαιοαστροναυτικές» θεωρίες που είχαν διατυπωθεί μέχρι τότε. Ο Νταίνικεν «καπέλωσε» και τη θεωρία των Ταράντ και Μιγιού παρουσιάζοντας τον «αστροναύτη του Παλένκε» σαν δική του ανακάλυψη, χωρίς να μπει στον κόπο να κάνει μνεία στο όνομά τους.
Για να ξεμπερδεύουμε με το θέμα και να προχωρήσουμε σε κάποια πολύ πιο ενδιαφέροντα αινίγματα του Παλένκε, η απεικόνιση της πλάκας δεν έχει καμία σχέση με πυραύλους και εξωγήινους και αφορά αυτό που είχε εξαρχής προταθεί: αποτελεί την αναπαράσταση του βασιλιά Πακάλ που πηγαίνει στον Κάτω Κόσμο. Στα μάτια ενός άσχετου με την αρχαιολογία των Μάγια, η απεικόνιση του Πακάλ μετατρέπεται σε «τεστ Rorsach» στο οποίο προβάλλονται οι προσωπικές του αντιλήψεις. Η επιτύμβια πλάκα του Πακάλ είναι γεμάτη πασίγνωστα σύμβολα της εικονογραφίας των Μάγια. Οι υπέρμαχοι της θεωρίας του «αστροναύτη», παραθέτουν την επιτύμβια πλάκα οριζοντίως (για να μοιάζει περισσότερο με «πυραυλοκίνητο σκάφος») ενώ κανονικά πρέπει να παρατίθεται καθέτως. Επιπλέον σε πολλές αναπαραγωγές της εικόνας σε βιβλία, έχει γίνει ρετουσάρισμα ούτως ώστε να τονίζεται η εντύπωση του «πυραύλου». Ο «πύραυλος» δεν είναι παρά ένα στυλιζαρισμένο (και ιερό) φυτό αραβόσιτου, σύμβολο της αναγέννησης από το οποίο ο Πακάλ κόβει ένα καρπό (δεν «χειρίζεται μοχλούς»). Ο βασιλιάς κάθεται σε ένα θρόνο πάνω από τον στυλιζαρισμένο, τερατόμορφο Κυρίαρχο του Κάτω Κόσμου (Σιμπάλμπα) κι όχι πάνω από ένα «πυραυλοκινητήρα». Όταν η εικόνα εξεταστεί καθέτως, γίνεται ορατό και το ιερό πουλί κετσάλ που κάθεται στην κορυφή του δέντρου (ή στην «πλώρη» του «διαστημοπλοίου»). Και εν πάση περιπτώσει, ο Πακάλ κάθε άλλο παρά εξωγήινος είναι: πρόκειται για ένα καθαρόαιμο Ινδιάνο που δεν φοράει «κράνος» αλλά τυπικό βασιλικό διάδημα, ενδυμασία των Μάγια (και είναι και ξυπόλητος!). Και τέλος, παρόμοιες παραστάσεις έχουν βρεθεί τόσο στο Μεξικό όσο και στη Γουατεμάλα.
Ο καλύτερος τρόπος να εξετάζει κανείς το παρελθόν είναι να αποδεσμεύεται από τις προκαταλήψεις του (εκάστοτε) παρόντος. Από αυτή τη σκοπιά, ο «αστροναύτης του Παλένκε» αποτελεί χαρακτηριστικό πολιτιστικό φαινόμενο της δεκαετίας του 1960, απόρροια του πυρετού της διαστημικής κούρσας και της ατμόσφαιρας ενθουσιασμού που επικρατούσε τότε. Εμείς οι γήινοι ήμασταν (και εξακολουθούμε να είμαστε) στα πρώιμα στάδια της αστροναυτικής η οποία μπορεί να μας πήγε στη Σελήνη αλλά –για διάφορους λόγους- μας άφησε εκεί. Με βάση τη μακροπρόθεσμη προοπτική η διαστημική τεχνολογία μας είναι πρωτόγονη. Η αντίστοιχη διαστημική τεχνολογία όντων που γεφυρώνουν την άβυσσο μεταξύ των άστρων θα απέχει από τη δική μας όσο απέχει ένα F-16 από μια αρχαιοελληνική τριήρη. Πολύ απλά, δεν πρέπει να περιμένουμε ότι θα δούμε «πυραυλοκινητήρες», «χειριστήρια» και οποιοδήποτε έστω και κατά προσέγγιση αναγνωρίσιμο τεχνολογικό εξοπλισμό σε απεικονίσεις σκαφών αρχαίων αστροναυτών (αν υπήρξαν ποτέ). Όμως βλέπουμε πως ο «αρχαίος αστροναύτης» του Παλένκε (και όχι μόνο) δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση των αστροναυτών των Apollo και των Soyuz, κατ’ εικόνα και ομοίωση της διαστημικής τεχνολογίας της δεκαετίας του 1960 και 1970! Οι απεικονίσεις «αρχαίων αστροναυτών» με «σκάφανδρα» και άλλα σχετικά αναγνωρίσιμα συμπράγκαλα φανερώνουν περισσότερα πράγματα για την εποχή στην οποία διατυπώθηκαν οι σχετικές θεωρίες, παρά για τα ίδια τα (πολλές φορές αινιγματικά) αρχαιολογικά ευρήματα. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Colin Gauld (στο συλλογικό Some Trust in Chariots, 1972), «ο διαστημάνθρωπος του φον Νταίνικεν μπορεί να περιγραφεί ως ‘διαστημάνθρωπος των κενών’, αφού όλα τα προς το παρόν ανεξήγητα κενά στη γνώση μας [για το παρελθόν] μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως τεκμήρια για την ‘ύπαρξή’ του».
Κοιτάξτε, το θέμα είναι τεράστιο και οι «κάθετοι» αφορισμοί συνήθως λανθασμένοι. Όμως πολλές φορές πρέπει να πάει κανείς στο άλλο άκρο για να «ξεκολλήσει» από το τέλμα της καθεστηκυίας αντίληψης (ακόμα και η πλέον ριζοσπαστική σκέψη γίνεται καθεστηκυία κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις). Μια συναρπαστική προοπτική έρευνας του όλου θέματος των απεικονίσεων που θεωρείται ότι αφορούν αρχαίους αστροναύτες είναι η Αρχή του Simulacrum –κάτι για το οποίο ίσως το μέλλον μας δοθεί η ευκαιρία να πούμε περισσότερα. Αλλά και σε πιο «πεζό» επίπεδο, υπάρχουν πολλά άλλα αινίγματα στο Παλένκε.
Η επίσημη αρχαιολογία πρεσβεύει ότι δεν υπήρξαν επαφές μεταξύ Παλαιού και Νέου Κόσμου πριν τον Κολόμβο. Θεωρεί ότι οι αμερικανικές και οι αιγυπτιακές πυραμίδες αποτέλεσαν προϊόντα παράλληλης εξέλιξης. Είδαμε όμως πώς ο Ναός των Επιγραφών στο Παλένκε αποτέλεσε τον πυραμιδοειδή τάφο του Πακάλ. Στο Παλένκε υπάρχουν και πολλά άλλα ευρήματα που υποδηλώνουν αλλόκοτες ομοιότητες τόσο με τον αιγυπτιακό πολιτισμό, όσο και με τους πολιτισμούς της Ασίας! Τέτοιες προτάσεις αποτελούν ανάθεμα για την επίσημη αρχαιολογία –αλλά όπως έχουμε πει, η δουλειά των Οριακών Φαινομένων (στην συγκεκριμένη περίπτωση των «απίθανων» αρχαιολογικών ευρημάτων) είναι να υπονομεύουν το ισχύον ερμηνευτικό υπόδειγμα.
Η ταφή του Πακάλ στην πυραμίδα του Ναού των Επιγραφών δεν είναι το μόνο στοιχείο που εγείρει υποψίες για αιγυπτιακές επιρροές. Το δάπεδο του ναού δεν είναι στρωμένο με το συνηθισμένο γύψο των Μάγια, αλλά με τεράστιες, επίπεδες πλάκες. Η δίοδος προς τον τάφο στα έγκατα της πυραμίδας ήταν επίτηδες φραγμένη με τεραστίους ογκόλιθους. Επιπλέον έστριβε. Ο ταφικός θάλαμος ήταν στεγασμένος με πελώρια, πέτρινα δοκάρια. Όλα αυτά τα στοιχεία παραπέμπουν σε αιγυπτιακή και όχι αμερικανική πυραμίδα –υπάρχει μέχρι και «δίοδος αερισμού» (ή δίοδος της ψυχής) όπως εκείνες στη Πυραμίδα του Χέοπα! Επιπλέον ο H.Harleston θεώρησε ότι οι μετρήσεις στο Ναό των Επιγραφών φαίνεται να βασίζονται στο αιγυπτιακό κύβιτο κι όχι στο μαγιανό χουνάμπ (1,059 μ) (αν και οι μετρήσεις ακριβείας σε μνημεία που έχουν υποστεί διάβρωση και καταστροφές από σεισμούς, πρέπει να αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό). Συμπτώσεις όλα; Και τι θα πει άραγε σύμπτωση; Από την άλλη μεριά όμως, οι πυραμίδες της Γκίζας αναγέρθηκαν τρεις χιλιάδες χρόνια πριν από τις πυραμίδες των Μάγια. Ή τουλάχιστον αυτό αποδεχόμαστε σήμερα…
Ακόμα αινιγματικότερα είναι τα ευρήματα στο Παλένκε που παραπέμπουν σε ινδουϊστικούς και βουδιστικούς ναούς. Ήδη από το 1949 είχαν εντοπιστεί αναπαραστάσεις μοτίβων λωτού εξαιρετικά παρόμοιες με εκείνες στη Χασαπάρνα της Ινδίας ή στο Μπορομπουντούρ της Ιάβας. Ο γνωστός Peter Tompkins (Mysteries of the Mexican Pyramids) έκανε παρόμοιες παρατηρήσεις, εντοπίζοντας ότι, τόσο στον Παλιό όσο και στο Νέο Κόσμο, υπάρχουν απεικονίσεις ψαριών να καταβροχθίζουν άνθη λωτού. Ακόμα περισσότερο, τα χρονικά πλαίσια του ινδικού πολιτισμού και εκείνου των Μάγια είναι παραπλήσια, πράγμα που αφήνει περιθώρια για πιθανές επαφές.
Περιπλανήθηκα στα ερείπια του Παλένκε κάτω από τον καυτό ήλιο. Ξαπόστασα για λίγο στην κορυφή ενός ναού απέναντι από την πυραμίδα των Επιγραφών και το κυρίως, πανέμορφο συγκρότημα. Και μέσα στην αποπνικτική, νοτερή ατμόσφαιρα των τροπικών, αγναντεύοντας τη ζούγκλα που χανόταν στον ορίζοντα, αναρωτήθηκα ακόμα μια φορά για τα απειράριθμα αινίγματα του παρελθόντος. Αναλογίστηκα τα περίεργα Μορφογενετικά Πεδία που επηρέασαν λαούς και πολιτισμούς υπερβαίνοντας τα γεωγραφικά όρια των ωκεανών. Σκέφτηκα την Αρχή του Simulacrum που δημιουργεί αλλόκοτες εννοιολογικές γέφυρες ανάμεσα στο (εκάστοτε) παρελθόν με το (εκάστοτε) παρόν, στο πλαίσιο μιας περίεργης αμφίδρομης αντίδρασης. Και συνειδητοποίησα για πολλοστή φορά πόσο ασταθή είναι τα θεμέλια της επίσημης συναίνεσης που αφορά το παρελθόν της Ανθρωπότητας.

Ανγκόρ Βατ: Ο Καθρέφτης του Ουρανού

2011-09-28T03:15:00.000-07:00

Καταμεσής σε μια πλατιά πεδιάδα πλασμένη από αρχαίες προσχώσεις του ποταμού Μεκόνγκ, στην καρδιά της σημερινής Καμπότζης, υψώνονται μεγαλόπρεποι και μυστηριακοί οι περίπλοκοι ναοί του Ανγκόρ, δημιουργήματα του πολιτισμού των Χμερ. Πνιγμένοι στη βλάστηση για πολλούς αιώνες, κατάφεραν να γλιτώσουν τόσο από την αδυσώπητη φθορά του χρόνου όσο και από την καταστρεπτική μανία του ανθρώπου, για να αποτελέσουν σήμερα το σημαντικότερο αξιοθέατο όλης της Ινδοκίνας. Σε μια έκταση 300 τετραγωνικών χιλιομέτρων, απλώνεται ένα πέτρινο αρχιπέλαγος ναών, τάφων και κατασκευών με αυστηρή γεωμετρία. Μπορεί κανείς να επισκεφτεί τα σημαντικότερα μνημεία, το Ανγκόρ Βατ και το Ανγκόρ Τομ, μέσα σε λίγες ώρες. Να τραβήξει φωτογραφίες στριμωγμένος στα πολυεθνικά στίφη των τουριστών, να δεχτεί τον μηχανικό καταιγισμό των πληροφοριών από τους ξεναγούς, να ψωνίσει «σουβενίρ» και μετά να καταφύγει στο αιρ κοντίσιον και το μαλακό κρεβάτι του ξενοδοχείου. Και φυσικά δεν θα έχει αντιληφθεί τίποτα από τη μεγαλοσύνη και το μυστηριακό χαρακτήρα του Ανγκόρ. Επί μια βδομάδα περιπλανιόμουν με ποδήλατο σε αυτό τον ιερό λαβύρινθο, από τα χαράματα ως το σούρουπο –και παρόλα αυτά μπορώ να πω ότι απλώς πήρα μια μικρή γεύση.
Από το έδαφος, ο επισκέπτης δεν μπορεί να αντιληφθεί την γεωμετρική μεγαλοπρέπεια του Ανγκόρ. Μια μόνο ματιά σε μια αεροφωτογραφία των βασικών συγκροτημάτων του Ανγκόρ Βατ και του Ανγκόρ Τομ, φανερώνει ότι πρόκειται για περίπλοκα κατασκευάσματα βασισμένα στο σχήμα του τετραγώνου και του παραλληλόγραμμου. Θεωρώ περιττό να σπαταλήσω τον περιορισμένο χώρο που έχω στη διάθεσή μου παραθέτοντας ξερά και ψυχρά νούμερα –απλώς αναφέρω ενδεικτικά ότι στο Ανγκόρ Βατ, το σπουδαιότερο συγκρότημα, ο εξωτερικός περίβολος έχει διαστάσεις 1300Χ1500 μ, ο εσωτερικός 1025Χ800 μ και η τάφρος που τους περιβάλλει έχει πλάτος 190 μ. Παρόλα αυτά όμως το συνολικό χωρομετρικό σφάλμα δεν ξεπερνά το 1 (ένα) εκατοστό του μέτρου! Το όλο συγκρότημα του Ανγκόρ Βατ είναι εκπληκτικά ευθυγραμμισμένο με τον άξονα Βορρά Νότου, έχοντας απόκλιση μόλις 0,75ο. Η ανέγερσή του ολοκληρώθηκε το 1150 μΧ. Το γειτονικό συγκρότημα του Ανγκόρ Τομ είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερο και περιέχει τρεις σημαντικούς ναούς, το Φιμεανάκας (Phimeanakas), το Μπαφουόν (Baphuon) και το μυστηριακό Μπαγιόν (Bayon). Υπάρχουν βέβαια δεκάδες άλλοι ελάσσονες ναοί, περίβολοι και κατασκευάσματα σε όλη την περιοχή, που κάποτε έσφυζε από ζωή αποτελώντας τον ομφαλό της αυτοκρατορίας των Χμερ. Εκτιμάται ότι η περίοδος ανέγερσης των ναών καλύπτει το διάστημα 902-1220 μΧ.
Το μυστικό για να δει κανείς όχι μόνο τα πράγματα διαφορετικά αλλά και διαφορετικά πράγματα, είναι να αλλάξει την οπτική του γωνία. Αν κοιτάξουμε από ψηλά το συγκρότημα του Ανγκόρ Βατ, αποκαλύπτεται η πραγματική του φύση: είναι μια τεράστια μάνταλα! Η μάνταλα είναι ένα πανάρχαιο γεωμετρικό ινδουϊστικό-βουδιστικό σύμβολο που συνδυάζει κύκλο και τετράγωνο με δεσπόζουσα θέση σε ό,τι αφορά στην αυτοσυγκέντρωση και το διαλογισμό. Η μάνταλα είναι ένα κλειδί για το άνοιγμα πυλών του νου. Είναι μια συμβολική αναπαράσταση του σύμπαντος. Και σε αρχιτεκτονικό επίπεδο αποτελεί μια καθαγιασμένη περιοχή που λειτουργεί σαν εστία, σαν locus συμπαντικών δυνάμεων. Εισχωρώντας στο ναό-μάνταλα και προχωρώντας προς το κέντρο του, ο επισκέπτης-προσκυνητής ακολουθεί τα μονοπάτια της κοσμικής διαδικασίας της αποσύνθεσης και της επανολοκλήρωσης. Βαδίζει προς τη μυστικιστική γνώση της αλήθειας. Αυτή είναι και η διαφορά του απλού επισκέπτη-τουρίστα από εκείνη του ερευνητή-προσκυνητή. Ο πρώτος απλώς θαυμάζει και φωτογραφίζει. Ο δεύτερος περιπλανιέται σε ένα λαβύρινθο αυτοσυγκέντρωσης και γνώσης. Κι ας θυμηθούμε εδώ ότι το Μπαγιόν, ίσως το σημαντικότερο μυστικιστικά συγκρότημα του Ανγκόρ σημαίνει «Πατέρας της Γιάντρα», όπου Γιάντρα μια ειδική μορφή μάνταλα που αποτελεί ιδιαίτερη εστία αυτοσυγκέντρωσης! Το Μπαγιόν έχει αποκληθεί από τους Γάλλους αρχαιολόγους Ζωρζ Κεντ (George Coedes) και (Μπερνάρ Γκροσλιέ) Bernard Groslier αντίστοιχα ως «ο μυστικός πυρήνας της αυτοκρατορίας των Χμερ» και σαν «ομφαλός του πέτρινου σύμπαντος του Ανγκόρ».
Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για την προϊστορία και πρωτοϊστορία της Ινδοκίνας. Οι ναοί του Ανγκόρ μπορεί να είναι σχετικά σύγχρονοι, αλλά είναι χτισμένοι πάνω σε ερείπια παλαιότερων ιερών, τα οποία με τη σειρά τους μάλλον ανεγέρθηκαν πάνω σε ακόμα αρχαιότερα ιερά. Και όσο περισσότερο προχωρούμε στο παρελθόν, τόσο περισσότερο οι μαγικοθρησκευτικές αντιστοιχίες μικρόκοσμου και μεγάκοσμου, ανθρώπινου κόσμου και σύμπαντος είναι εντονότερες. Από την άποψη αυτή το Ανγκόρ αποτελεί ένα αντικαθρέφτισμα του ευρύτερου σύμπαντος σε μικροκοσμικό επίπεδο.
Μια παλιά επιγραφή της εποχής του Τζαγιαβάρμαν του 7ου, του βασιλιά των Χμέρ που έχτισε το Ανγκόρ Τομ τον 12ο αιώνα, αναφέρει κάτι πολύ σημαντικό: «η γη του Καμπού (Καμπότζη) είναι παρόμοια με τον ουρανό». Αν αυτό σας θύμισε το παμπάλαιο ερμητικό ρητό «όπως πάνω, έτσι και κάτω», τότε πιάσετε το βαθύτερο νόημα.
Ο δραστήριος ερευνητής της εναλλακτικής αρχαιολογίας Γκράχαμ Χάνκοκ (Graham Hancock) είναι γνωστός μεταξύ άλλων για τη θεωρία του της «αστρικής αντιστοιχίας» των Πυραμίδων της Γκίζας με τον αστερισμό του Ωρίωνα. Σύμφωνα με τον Χάνκοκ, οι τρεις μεγάλες πυραμίδες αντιστοιχούν στα τρία άστρα της ζώνης του Ωρίωνα όπως αυτός ήταν το 10.500 πΧ. Κάποιες παρόμοιες σχέσεις με τον αστερισμό του Λέοντα εντοπίστηκαν και για την γειτονική Σφίγγα. Ο Χάνκοκ δεν άργησε να επεκτείνει τη θεωρία του και σε άλλους ιερούς τόπους της ανθρωπότητας –κάτι που ανέπτυξε στο Heaven’s Mirror (1998), ένα συναρπαστικό βιβλίο που γίνεται ακόμα γοητευτικότερο χάρη στις εκπληκτικές φωτογραφίες της γυναίκας του Santha Faiia.
Το 1996 ο 25χρονος δρ Τζων Γκρίγκσμπυ (John Grigsby) που εργαζόταν στο Ανγκόρ για να συντάξει μια βάση δεδομένων για λογαριασμό του Χάνκοκ, παρατήρησε πως τα βασικά μνημεία προτυπώνουν τον αστερισμό του Δράκοντα. Πολύ χονδρικά, τα βασικά άστρα του αστερισμού αντιστοιχούν στους 15 βασικούς ναούς-πυραμίδες της περιοχής, που τυγχάνει να είναι και οι αρχαιότεροι –με την έννοια ότι κτίστηκαν πάνω σε παλαιότερα ιερά. Κι αυτό δεν είναι βεβαίως κάτι τυχαίο.
Ο βασικός ναός του Ανγκόρ Βατ είναι προσανατολισμένος έτσι ώστε να είναι ισημεριακός, δηλ. ευθυγραμμίζεται ακριβώς με την ανατολή και τη δύση του Ήλιου στην εαρινή ισημερία. Είδαμε πως η ευθυγράμμιση βορρά-νότου είναι τέλεια, με μια μικρή όμως απόκλιση 0,75ο. Αυτή όμως η συγκεκριμένη κλίση δίνει μια «προειδοποίηση» τριών ημερών για την ισημερία! Κι αυτό αποτελεί ακόμα ένα «ενοχοποιητικό» στοιχείο. Επιπλέον το Ανγκόρ ήταν ουσιαστικά αφιερωμένο στην λατρεία των ερπετών –και συγκεκριμένα του επτακέφαλου Νάγκα, ενός υπερφυσικού πλάσματος, μιας κόμπρας-βασιλιά που κυβερνά τη γη αλλά η οποία συγκαταλέγεται μεταξύ των θεών. Τα Νάγκα που υπάρχουν παντού στο Ανγκόρ συμβολίζουν τη γέννηση και το θάνατο των συμπαντικών εποχών και την αιώνια αναγέννηση του χρόνου. Το εντυπωσιακό είναι πως ο αστερισμός του Δράκοντα είναι ίσως ο μοναδικός στον έναστρο ουρανό που παραπέμπει άμεσα στην μορφή την οποία συμβολίζει. Για όλους τους άλλους, απαιτείται πολλή φαντασία για να διακρίνει κανείς τις μορφές που τους απέδωσαν οι αρχαίοι πολιτισμοί. Όμως ο Δράκοντας, με τα άστρα που αποτελούν το οφιοειδές κορμί του και το ελλειπτικό κεφάλι του, παραπέμπει άμεσα στην κόμπρα!
Το Ανγκόρ Βατ με τα τείχη και τις τάφρους του, το κεντρικό ιερό, τις εισόδους, τους πυραμιδοειδείς ναούς και τις γέφυρες με τα Νάγκα, όπως και τα άλλα περίπλοκα μνημεία αποτελούν αναπαραστάσεις στην πέτρα των μεγάλων μύθων της ινδουϊστικής κοσμολογίας. Αναπαριστούν το επίγειο μοντέλο ενός ουράνιου κόσμου προκειμένου να εξασφαλιστεί η αρμονία μεταξύ των δυο κόσμων χωρίς την οποία δεν θα ήταν δυνατό να ευημερήσει η ανθρωπότητα. Κι αυτό δεν το λέει μόνο ο Χάνκοκ. Ήδη από τον Ιούλιο του 1976 το έγκριτο και άκρως «ορθόδοξο» Science είχε δημοσιεύσει μια εργασία στην οποία καταδεικνυόταν πως ακόμα και οι διάδρομοι του Ανγκόρ Βατ ενσωματώνουν συμπαντικό συμβολισμό και αριθμούς που κωδικοποιούν τους κύκλους του χρόνου. Η βασική μονάδα μέτρησης των Χμερ ήταν το χατ (0,43545 μ). Όλες οι αριθμητικές αναλογίες στην αρχιτεκτονική του Ανγκόρ, παραπέμπουν στο συμβολισμό των Μεγάλων Συμπαντικών Εποχών (γιούγκα) της ινδουϊστικής κοσμολογίας. Οι εποχές αυτές είχαν διάρκεια εκατοντάδων χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ετών. Κι ακόμα ένα σημαντικό στοιχείο: η αρχιτεκτονική του Ανγκόρ βασίζεται στους αριθμούς 72 και 108 (72 συν το μισό του 72). Αλλά το 72 ήταν και βασικός ιερός αριθμός των Μάγια της Κεντρικής Αμερικής.
Όλα αυτά είναι υπερβολικά «παρατραβηγμένα» για τους συμβατικούς αρχαιολόγους οι οποίοι βγαίνουν από τα ρούχα τους ωρυόμενοι τι στα κομμάτια σχέση μπορεί να έχει ο πολιτισμός των Χμερ με τον πολιτισμό των Αιγυπτίων που ήκμασε 3.500 χρόνια νωρίτερα και, ακόμα περισσότερο, με τον πολιτισμό των Μάγια που άνθισε ένα ωκεανό μακριά; Άλλωστε η συμβατική αρχαιολογία δεν αποδέχεται επαφές του Παλιού με το Νέο Κόσμο πριν τον Κολόμβο.
Το πρόβλημα συνίσταται στο ότι η συμβατική αρχαιολογία, παρότι εξαιρετικά χρήσιμη ως εργαλείο, είναι τραγικά περιορισμένη σε ό,τι αφορά τον τρόπο σκέψης της. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σφαιρικά το παρελθόν με τη συμβατική αρχαιολογία, όπως δεν μπορούμε και να κατανοήσουμε σφαιρικά το σύμπαν μόνο με τη Νευτώνεια φυσική. Υιοθετώντας μια διαφορετική οπτική γωνία, ανοίγουν νέοι ορίζοντες. Οι αρχαίοι πολιτισμοί, όσο απομονωμένοι και να θεωρούμε πως ήταν στο χώρο και στο χρόνο, ίσως αποτελούσαν συγκοινωνούντα δοχεία στο πλαίσιο μιας πολύ ευρύτερης (και αιρετικής) κοσμοθέασης. Τι εννοούμε; Ας αφήσουμε τον Χάνκοκ να το εκφράσει.
«Ποια πανίσχυρη, κοινή πηγή ανώτερης γνώσης, ποια κοινή πνευματική ιδέα, και ποια υπόγεια διαδρομή, θα μπορούσε να είναι επαρκώς οικουμενική, επαρκώς αρχαία και επαρκώς διαχρονική για να ασκήσει τόσο βαθιά επίδραση στον πολιτισμό της Αιγύπτου γύρω στο 2500 πΧ και κατόπιν, 3500 χρόνια αργότερα, στον πολιτισμό των Χμερ της Καμπότζης μεταξύ του 9ου και του 13ου αιώνα μΧ;»
Εγώ θα έβαζα και τους Μάγια στην εξίσωση. Η προσωπική εμπειρία θεωρείται εξ ορισμού υποκειμενική, αλλά από ένα σημείο και μετά ο ερευνητής δεν είναι υποχρεωμένος να χάνει χρόνο «αποδεικνύοντας» σε τρίτους τα ευρήματά του. Ακόμα λαμπυρίζει στη μνήμη μου η συγκλονιστική συνειδητοποίηση που είχα στο ιερό της κορυφής μιας μικρής πυραμίδας του Ανγκόρ, ένα πρωινό προτού ανατέλλει καν ο ήλιος, όταν οι ήχοι της ζούγκλας έπαψαν ξαφνικά δίνοντας στη θέση τους σε μια αλλόκοτη σιωπή. Μέσα στη σιωπή άκουσα το μήνυμα. Και «είδα» πόσο όμοια ήταν η μικρή, κλιμακωτή πυραμίδα-ναός, στην κορυφή της οποίας διαλογιζόμουν, με μια αντίστοιχη, κλιμακωτή πυραμίδα χαμένη στις ζούγκλες της Γουατεμάλας…
Σε προηγούμενα άρθρα είχαμε αναφερθεί στο πρόβλημα του παροντισμού –δηλαδή του να εξετάζουμε το παρελθόν με τα μάτια του παρόντος. Όταν επισκεπτόμαστε ένα αρχαίο ιερό τα σύγχρονα μάτια μας αντιλαμβάνονται μια εικόνα εντελώς διαφορετική από εκείνη που συλλάμβανε ο τότε άνθρωπος. Εκεί που εμείς βλέπουμε ένα μνημείο με αρχαιολογική, αισθητική ή ιστορική αξία, ο τότε άνθρωπος αντιλαμβανόταν μια κωδικοποιημένη μορφή του ίδιου του σύμπαντος, έβλεπε το ίδιο το κτίσμα προικισμένο με υπερφυσικές δυνάμεις. Οι θεμελιώδεις συμβολικές δομές ανταποκρίνονταν στις αρχέτυπες δομές που βρίσκονται βαθιά στο υποσυνείδητο. Σήμερα δεν συμβαίνει αυτό, διότι βιώνουμε το σύμπαν με καρτεσιανό, κατακερματισμένο τρόπο. Όσες πληροφορίες και να αποστηθίσουμε για έναν αρχαίο ναό, δεν πρόκειται να «πιάσουμε» το βαθύτερο συμβολισμό του περισσότερο απ’ όσο μπορούμε να πιάσουμε μια ραδιοφωνική εκπομπή στα FM χρησιμοποιώντας τα αυτιά μας. Έχουμε δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην «ηλιακή» (γιανγκ) γνώση παρά στην «σεληνιακή» (γιν). Όπως λέει χαρακτηριστικά ο γνωστός Κόλιν Ουίλσον, «η ‘γνώση’ του αρχαίου ανθρώπου δεν ήταν γνώση με τη σημερινή έννοια, γνώση που μπορούσε να ταξινομηθεί σε μια εγκυκλοπαίδεια. Ήταν μια αργά αυξανόμενη αίσθηση ενότητας με το σύμπαν» (From Atlantis to the Sphinx, 1996). Με δυο λόγια, ο άνθρωπος εκείνης της εποχής αντιλαμβανόταν μια άλλη Συναινετική Πραγματικότητα, ριζικά διαφορετική από τη δική μας.
Και σε μια άλλη εποχή, ο ναός είχε όλες τις γεωμετρικές ιδιότητες που μπορούσαν να τον καταστήσουν ένα στρόβιλο, μια δίνη, η οποία μπορούσε να ενεργοποιηθεί είτε εξαιτίας εξωτερικών παραγόντων (ημέρα, ώρα, εποχή, καιρικές συνθήκες, θέση των άστρων) είτε ανθρωπογενών (τελετουργίες, θυσίες, επικλήσεις), είτε με συνδυασμό και των δύο. Το αποτέλεσμα όμως είναι κοινό: μπορούσε να ανοίξει μια αλληλοδιαστατική πύλη. Και αναλόγως των «διαστάσεων» της πύλης αυτής, μπορούσαν να περάσουν διάφορα πράγματα: από κύματα ενέργειας και αντικείμενα, μέχρι οντότητες που πολύ συμβατικά θα ονομάζαμε «εξωγήινες», από την άποψη ότι δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο. Ο «βαθμός πραγματικότητας» αυτών των πραγμάτων κυμαίνεται από μια φευγαλέα σκέψη, ένα χρησμό, ή ένα όνειρο, μέχρι ένα καθ' όλα υλικό πλάσμα ή αντικείμενο.
Κι αυτό που συνέλαβα στην κορυφή της καμποτζιανής πυραμίδας ήταν ένα τέτοιο μήνυμα, μια κοσμική πληροφορία, ένα τεκμήριο που –βεβαίως- δεν μπορεί να σταθεί σε κανένα «δικαστήριο» το οποίο θα «κρίνει» αν κάτι είναι «σωστό» ή «λανθασμένο». Αλλά εδώ και πολύ καιρό έχω πάψει να ενδιαφέρομαι να αποδείξω σε έναν τυφλό την τύφλα του…

Οι Πέτρες της Ίκα: Ένα Επίμονο Αίνιγμα

2011-07-18T03:02:00.000-07:00

Πρωτοέμαθα για τις πέτρες της Ίκα μια πολύ μακρινή εποχή όταν ήμουν ακόμα μαθητής γυμνασίου, διαβάζοντας τα βιβλία του Έριχ φον Νταίνικεν. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα έμελλε να δω από κοντά αυτές τις πέτρες. Πρόκειται για μια τεράστια συλλογή στιλπνών λίθων από ανδεσίτη οι οποίοι φέρουν μια τεράστια ποικιλία χαράξεων και διαγραμμάτων. Κάποιες από αυτές προκαλούν κατάφωρα το ισχύον ερμηνευτικό υπόδειγμα της αρχαιολογίας και της παλαιοντολογίας: απεικονίζουν ανθρώπους μαζί με δεινοσαύρους, ή ανθρώπους να χειρίζονται εξελιγμένη τεχνολογία. Εδώ και χρόνια, οι πέτρες της Ίκα αποτελούν το μήλο της έριδος σε μια διαμάχη που ακόμα συνεχίζεται. Από τη μία πλευρά, οι σκεπτικιστές θεωρούν ότι πρόκειται απλώς για μια απάτη. Από την άλλη, τρεις παρατάξεις θεωρούν ότι οι πέτρες είναι αυθεντικές: οι υποστηρικτές των Αρχαίων Αστροναυτών (για τους οποίους η εξωγήινη παρέμβαση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρωπότητας), οι Δημιουργιστές (που ερμηνεύουν την Βίβλο κυριολεκτικά) και οι Ευημεριστές (που λένε ότι οι αρχαίοι μύθοι δεν είναι παρά ιστορικά γεγονότα).
Η ιστορία άρχισε το 1966 στην Ίκα, μια πόλη του Περού κάπου 340 χλμ νότια της Λίμα, όταν ο γιατρός Χαβιέρ Καμπρέρα Νταρκέα (Xavier Cabrera Darquea), ντόπιος προύχοντας και γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της περιοχής, δέχτηκε ως δώρο γενεθλίων από ένα φίλο του μια παράξενη χαραγμένη πέτρα. Ο Καμπρέρα, που ενδιαφερόταν έντονα και για την αρχαιολογία και παλαιοντολογία της περιοχής, θεώρησε ότι στην πέτρα απεικονιζόταν ένα είδος ψαριού που είχε εξαφανιστεί εδώ κι ένα εκατομμύριο χρόνια. Λίγο αργότερα, ο Καμπρέρα έμαθε ότι οι Κάρλος και Πάμπλο Σόλντι (Soldi), ντόπιοι συλλέκτες, είχαν στην κατοχή τους χιλιάδες παρόμοιες πέτρες οι οποίες είχαν βρεθεί το 1955 στην περιοχή Οκουκάχε (Ocucaje), 40 χλμ νότια της Ίκα. Ο Καμπρέρα αγόρασε 341 από αυτές (στην εξευτελιστική τιμή των 47 δολαρίων!) οι οποίες αποτέλεσαν τον πυρήνα της συλλογής του που στη δεκαετία του 1970 είχε φτάσει αισίως τις 11.000 πέτρες! Οι πέτρες ποικίλαν σε μέγεθος (από βότσαλα μέχρι ευμεγέθη αγκωνάρια) και ορισμένες από αυτές έφεραν «απίθανες» απεικονίσεις: προκολομβιανούς Ινδιάνους να πιλοτάρουν αεροσκάφη, να χειρίζονται τηλεσκόπια, να πραγματοποιούν περίπλοκες εγχειρήσεις και να κυνηγούν δεινοσαύρους.
Η εποχή που ο Καμπρέρα συγκέντρωνε τη συλλογή του, συνέπεσε με την ακμή του κινήματος των Αρχαίων Αστροναυτών. Ο Ρομπέρ Σαρού (1974) και αργότερα ο πολύς Έριχ φον Νταίνικεν, έγραψαν στα βιβλία τους για τις Πέτρες της Ίκα με αποτέλεσμα η ιστορία να γίνει ευρύτερα γνωστή. Ο ίδιος ο Καμπρέρα είχε καταστρώσει μια θεωρία σύμφωνα με την οποία οι πέτρες («γλυπτόλιθοι» σύμφωνα με τον ίδιο) ήταν το κληροδότημα των Γλυπτολιθικών Ανθρώπων ενός πανάρχαιου πολιτισμού εξωγήινης προέλευσης. Οι Γλυπτολιθικοί Άνθρωποι, που διέθεταν μεγαλύτερο εγκέφαλο, ανώτερη ευφυΐα, και παραψυχικές δυνάμεις, τροποποίησαν την εξέλιξη δημιουργώντας τον γήινο άνθρωπο. Αργότερα, αναχώρησαν από το «διαστημοδρόμιο» της Νάσκα (στην έρημο κοντά στην Ίκα όπου υπάρχουν οι περίφημες και αινιγματικές χαράξεις) για τις Πλειάδες. Αυτό έγινε πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν τον αφανισμό των δεινοσαύρων από πτώση αστεροειδούς. Στο βιβλίο του Το Μήνυμα των Χαραγμένων Λίθων της Ίκα (1976), ο Καμπρέρα περιγράφει τη θεωρία του. Προσωπικά τη θεωρώ ως κλασικό παράδειγμα «υπερερμηνείας» των δεδομένων, σαν κάτι αντίστοιχο με τις δαιδαλώδεις θεωρίες του Ζαχαρία Σίτσιν: και οι δυο ξεκινούν από ορισμένα υπαρκτά δεδομένα και κατασκευάζουν κυριολεκτικά πύργους από τραπουλόχαρτα.
Ωστόσο το βασικό πρόβλημα παραμένει. Άραγε οι πέτρες της Ίκα είναι αυθεντικές; Πολλοί είχαν υποδείξει από νωρίς το ενδεχόμενο απάτης. Δυστυχώς τέτοια τεχνουργήματα δεν μπορούν να υποβληθούν σε τεστ που θα έδιναν μια ιδέα για την αρχαιότητά τους (όπως αυτό με τον άνθρακα 14). Κάποιοι ερευνητές (όπως ο Σαρού και ο Ryan Drum) αναφέρουν ότι [κάποιες] από τις πέτρες εξετάστηκαν από ειδικούς που διαβεβαίωσαν την αυθεντικότητά τους. Ο ίδιος ο Καμπρέρα λέει πως το 1967, ο φίλος του, μηχανικός ορυχείων Έρικ Βολφ (Eric Wolf) εξέτασε τις πέτρες και κατέληξε πως οι χαράξεις στην πατίνα των λίθων έγιναν λίγο πριν οι τελευταίοι καταλήξουν στα σημεία στα οποία αργότερα ανευρέθηκαν. Άραγε αυτό σημαίνει ότι οι πέτρες είναι όντως εκατομμυρίων ετών; Όχι απαραίτητα. Εκτός αυτού σύντομα η υπόθεση έγινε «τοπίο στην ομίχλη»: από το 1969 και μετά ο Μπασίλιο Ουσούγια (Basilio Uschuya) ένας χωρικός της περιοχής, προμήθευσε τον ενθουσιασμένο Καμπρέρα με πολλές χαραγμένες πέτρες τις οποίες υποτίθεται ότι έβρισκε στο Οκουκάχε.
Από την άλλη, υπάρχουν στοιχεία σύμφωνα με τα οποία χαραγμένες πέτρες ανακαλύπτονταν στην περιοχή της Ίκα από την εποχή της ισπανικής κατάκτησης (συγκεκριμένα, το 1535) ενώ η πρώτη τέτοια πέτρα μεταφέρθηκε στην Ισπανία το 1562. Κάποιες από αυτές ήταν στην κατοχή του πατέρα του Καμπρέρα από τις αρχές του 20ου αιώνα αλλά αργότερα χάθηκαν ή εκλάπησαν. Ένας άλλος ενδιαφερόμενος για τις πέτρες, ο αρχιτέκτονας Σαντιάγο Αγούρτο Κάλβο (Santiago Agurto Calvo) είχε αγοράσει πολλές από αυτές και το 1966 έκανε ο ίδιος ανασκαφές σε προϊνκαϊκούς τάφους στο Οκουκάχε. Ανακάλυψε πολλές πέτρες τις οποίες δώρισε το 1968 στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ίκα –αν και δεν κατάφερε να κινήσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των αρχών για την προστασία της περιοχής (η αρχαιοκαπηλία αποτελεί τεράστια μάστιγα στο Περού). Οι πέτρες τις οποίες είχε δωρίσει αποσύρθηκαν από το Μουσείο όταν οι θεωρίες του Καμπρέρα απέκτησαν παγκόσμια εμβέλεια.
Το 1977 δυο δημοσιογράφοι του BBC TV πήγαν στο Περού για να κινηματογραφήσουν κάποια θέματα στο πλαίσιο του ντοκυμοντέρ Pathways of the Gods. Βρήκαν τον Ουσούγια, ο οποίος τους είπε ότι τις πέτρες τις κατασκεύαζε ο ίδιος και τις πουλούσε στον Καμπρέρα. Ήδη από το 1973 είχε ομολογήσει το ίδιο στον φον Νταίνικεν. Αργότερα όμως, είπε σε Γερμανό δημοσιογράφο ότι οι πέτρες ήταν αυθεντικές αλλά ήθελε να αποφύγει την κατηγορία της αρχαιοκαπηλίας –κάτι απολύτως κατανοητό.
Η υπόθεση των πετρών της Ίκα διευρύνθηκε ακόμα περισσότερο το 1996, όταν ο Καμπρέρα μετέτρεψε ένα χώρο του σπιτιού του σε μουσείο με την ονομασία Museo de Piedras Grabadas (Μουσείο των Χαραγμένων Πετρών), εκθέτοντας χιλιάδες κομμάτια από τη συλλογή του. Λίγο αργότερα ο Ουσούγια συνελήφθη με την κατηγορία της πώλησης αρχαιοτήτων –για να αφεθεί αργότερα ελεύθερος χωρίς συνέπειες.
Ο Καμπρέρα θα πέθαινε το 2001 σε ηλικία 77 ετών, με ακλόνητη πίστη στην ισχύ των θεωριών του. Φαίνεται πως από ένα σημείο και μετά, ζούσε στον δικό του, ιδιωτικό κόσμο. Οι δημοσιογράφοι του BBC είχαν ακούσει ήδη από το 1977 ότι ο Καμπρέρα, παρότι ευυπόληπτο μέλος της τοπικής κοινωνίας, είχε αποξενωθεί εξαιτίας των «παλαβών» του ιδεών. Άλλωστε ο ίδιος ο Νταίνικεν τον είχε περιγράψει ως «ισχυρογνώμονα» που δεν ανεχόταν καμία αντίθετη γνώμη. Ο Καμπρέρα δεν αποκάλυψε ποτέ σε ποιο ακριβώς σημείο είχαν βρεθεί οι πέτρες. Υποτίθεται πως ένα μεγάλο μέρος τους είχε ανακαλυφθεί σε μια σπηλιά, την θέση της οποίας δεν αποκάλυψε ούτε στον στενό του φίλο Έριχ φον Νταίνικεν. Αυτό θυμίζει λίγο την υπόθεση με τα αινιγματικά χρυσά τεχνουργήματα του Cueva de los Tayos) στο Εκουαδόρ την οποία ίσως εξετάσουμε σε μελλοντικό άρθρο. Αλλά και η υπόθεση των πετρών της Ίκα θυμίζει τα αντίστοιχα αγαλματίδια δεινοσαύρων του Ακάμπαρο (Acambaro) στο Μεξικό. Κάποιοι πρότειναν πως ο Καμπρέρα εμπνεύστηκε από τα αγαλματίδια του Ακάμπαρο για να σκαρώσει μια απάτη. Η υπόθεση αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι ο Καμπρέρα διέθετε και ένα «μυστικό δωμάτιο» γεμάτο με πήλινα τεχνουργήματα που απεικόνιζαν δεινοσαύρους. Όμως η εξέταση κάποιων από αυτών έδειξε ότι είχαν κατασκευαστεί το πολύ πριν από 20 χρόνια.
Η τοποθεσία των αρχικών ευρημάτων παραμένει ανεξακρίβωτη –συνεπώς δεν μπορούν να γίνουν επιτόπιες έρευνες. Υποτίθεται ότι η πληθώρα των λίθων αποκαλύφθηκε το 1961 μετά από πλημμύρες στην περιοχή του Οκουκάχε –και κατόπιν οι ουακέρος, οι Περουβιανοί αρχαιοκάπηλοι άρχισαν να συλλέγουν και να πωλούν τις πέτρες. Κάποιες (μάλλον πολλές) από τις –δεκάδες χιλιάδες- πέτρες είναι αυθεντικές, αλλά ποιες είναι αυτές; Δεν έχει γίνει καμία εμπεριστατωμένη έρευνα –και υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να γίνει. Οι ισχυρισμοί του Καμπρέρα για πολιτισμούς ηλικίας δεκάδων εκατομμυρίων ετών είναι αυθαίρετοι και πολύ παρατραβηγμένοι –για όποιον μελετήσει το βιβλίο του. Οπωσδήποτε πολλές από τις πέτρες της Ίκα είναι πλαστές. Όμως δεν είναι δυνατόν να τις έχει κατασκευάσει όλες ο Ουσούγια. Όσο για τις απεικονίσεις «υψηλής τεχνολογίας», ακόμα κι αν δεν είναι απάτες, μπορούν να εξηγηθούν (τουλάχιστον ορισμένες από αυτές). Οι «εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς» μπορεί να είναι απλώς ξερίζωμα της καρδιάς, κάτι που συνηθιζόταν σε ορισμένους προκολομβιανούς πολιτισμούς. Οι απεικονίσεις δεινοσαύρων δεν είναι απαραίτητο να απαιτούσαν αυτόπτες μάρτυρες. Ένας σαμάνος με ικανότητες ψυχομετρίας, θα μπορούσε να «δει» έναν δεινόσαυρο πιάνοντας απλώς το απολιθωμένο κόκαλό του. Θα μπορούσαμε ακόμα να υποθέσουμε ότι ένας τέτοιος αρχαίος σαμάνος θα μπορούσε να «δει» τα τεχνολογικά επιτεύγματα του μέλλοντος (τηλεσκόπια, μεγεθυντικοί φακοί κλπ). Και πάει λέγοντας.
Από την άλλη μεριά όμως, οι πέτρες της Ίκα δεν αποτελούν αποκλειστικότητα της συλλογής του Καμπρέρα, ούτε καν της Ίκα. Παρόμοιες πέτρες έχουν βρεθεί και σε άλλα σημεία του Περού, ενώ είδαμε ότι διάφορα άτομα κατείχαν μεγάλες συλλογές από παρόμοιες πέτρες. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι οι πέτρες φαίνεται να διέπονται από την ίδια περίπου τεχνοτροπία –και ο Καμπρέρα μάλιστα εντόπισε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως την συνεχή επανάληψη ενός φυλλόσχημου μοτίβου. Συνεπώς ίσως (κάποιες) από τις πέτρες, να αποτελούν κληροδότημα ενός πανάρχαιου, άγνωστου πολιτισμού. Και αυτές οι συγκεκριμένες πέτρες αποτελούν ένα μόνο από τα πολυάριθμα αινιγματικά τεχνουργήματα ανά τον κόσμο που αποδεικνύουν ότι η καθιερωμένη εικόνα που έχουμε για την εξέλιξη του πολιτισμού (αλλά και του ανθρώπου) πάσχει από σοβαρές αδυναμίες.
Ένα Ιουνιάτικο μεσημέρι πριν σχεδόν μια δεκαετία, βρέθηκα μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του Καμπρέρα στην κεντρική πλατεία της Ίκα. Όταν την χτύπησα, μου άνοιξε η οικονόμος του για να με πληροφορήσει, προς μεγάλη μου απογοήτευση, πως ο Καμπρέρα είχε πεθάνει πριν από μήνες. Παρόλα αυτά, με ξενάγησε στο γραφείο-μουσείο του, όπου είχα την ευκαιρία να δω, να φωτογραφήσω και να αγγίξω πολλές από τις περίφημες πέτρες της συλλογής του.
Και θα με ρωτήσετε δικαιολογημένα. Τελικά τι είναι οι πέτρες της Ίκα; Αυθεντικά δημιουργήματα κάποιου χαμένου πολιτισμού, ή απάτη; Στη συγκεκριμένη υπόθεση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ξεκάθαρη για πολλούς λόγους, ο κυριότερος από τους οποίους είναι η «σκόνη» που έχει σηκωθεί αφότου η υπόθεση έγινε ευρύτερα γνωστή. Προσωπική μου γνώμη είναι ότι μοιάζει να υπάρχει ένας πυρήνας αυθεντικότητας στην υπόθεση.
Όχι, δεν αποκλείω ότι μπορεί να είναι αυθεντικές ακόμα και κάποιες από τις πέτρες με τις πλέον «εξωφρενικές» απεικονίσεις. Και, όχι, δεν πιστεύω ότι αυτές οι «ανώμαλες» πέτρες πρέπει να αποτελούν σώνει και καλά δημιουργήματα πανάρχαιων εξελιγμένων πολιτισμών ή εξωγήινων επισκεπτών. Όχι, υπάρχει και μια άλλη προσέγγιση. Και αυτή η προσέγγιση είναι πολύ πιο «εξωφρενική» από τις θεωρίες περί Γλυπτολιθικών Ανθρώπων…
Είναι κάτι που δεν μπορώ να αναλύσω διεξοδικά σε ένα μικρό άρθρο, αλλά κάτι για το οποίο έχω γράψει ορισμένα πράγματα κατά καιρούς –και για το οποίο θα γράψω πολύ περισσότερα στα επόμενα άρθρα σε αυτό εδώ το blog.
Το παρελθόν υφίσταται μια διαρκή διαδικασία αναθεώρησης. Οι αναμνήσεις μας τροποποιούνται για να ταιριάξουν με την εικόνα που έχουμε για τον κόσμο και πώς αυτός έπρεπε να ήταν, πώς αυτός έπρεπε να έχει εξελιχθεί με βάση τα εκάστοτε δεδομένα. Σε κάθε εποχή κάνουμε διαφορετικές επιλογές, «ανακαλύπτουμε» διαφορετικά δεδομένα που οδηγούν σε διαφορετικές κοσμοθεωρίες -και σε διαφορετικά παρελθόντα. Το παρελθόν αποτελεί αντικείμενο συνεχούς ανασκευής, αναλόγως των πεποιθήσεων της εκάστοτε εποχής.
Οι αναγνώστες μου θα γνωρίζουν τα όσα έχω γράψει εδώ και χρόνια περί Οριακών Φαινομένων (ΟΦ). Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των ΟΦ είναι πως έχουν την ιδιότητα να «ξεγλιστρούν» και να καμουφλάρονται, μένοντας στο περιθώριο του εκάστοτε ερμηνευτικού υποδείγματος. Τα εξαιρετικά ανώμαλα αρχαιολογικά και παλαιοντολογικά ευρήματα –σαν τις πέτρες της Ίκα- αχνοφέγγουν στη Ζώνη του Λυκόφωτος. Απορρίπτονται ασυζητητί από τους σκεπτικιστές και την επίσημη αρχαιολογία-παλαιοντολογία και ταυτόχρονα γελοιοποιούνται από τους ίδιους τους υπέρμαχούς τους εξαιτίας των απλοϊκών και αστήρικτων θεωριών που σκαρώνουν για να τα εξηγήσουν.
Ωραία, αν είναι έτσι όμως, τότε πού βρίσκεται η αλήθεια; Αν κάποιες από τις πέτρες της Ίκα είναι αυθεντικές, τότε ποιος κερατάς τις έφτιαξε;
Θα απαντήσω πλαγίως, χρησιμοποιώντας τον εξωφρενικό ισχυρισμό του παλιού ερευνητή Μπραντ Στάιγκερ, ο οποίος γράφει (Mysteries of Time and Space, 1974): «Είναι απολύτως εύλογο ότι πολλά από τα παράξενα τεχνουργήματα έχουν στην πραγματικότητα δημιουργηθεί από εκείνους που τα ανακάλυψαν. Κάποιος πηγαίνει να κάνει ανασκαφές πρεσβεύοντας την ακλόνητη πεποίθηση ότι άνθρωπος και τριλοβίτης δημιουργήθηκαν μαζί το 4004 πΧ. Άραγε θα μπορούσε ένα μέρος του μυαλού του να δημιουργήσει στην πραγματικότητα τα στοιχεία για τα οποία ο ίδιος ερευνά;»
Θεότρελο, έτσι; Πιο τρελό και από τις θεωρίες περί αρχαίων αστροναυτών, περί Γλυπτολιθικού Πολιτισμού, περί διαστημοδρομίων στη Νάσκα. Ίσως όμως, όπως έλεγε και ο Νιλς Μπορ, «όχι αρκετά τρελό για να είναι αληθινό…»
Θα πούμε πολύ περισσότερα στο μέλλον. Άλλωστε οι ασυνήθιστοι ισχυρισμοί, απαιτούν και ασυνήθιστα τεκμήρια.

Θανάσης Βέμπος
Το εν λόγω άρθρο αποτελεί μέρος της συνεργασίας του alt-arc με τον συγγραφέα-ερευνητή Θανάση Βέμπο. Τα πνευματικά δικαιώματα, ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στον ίδιο τον συγγραφέα. Απαγορεύεται με οποιοδήποτε τρόπο η αναπαραγωγή του άρθρου!

Συνεργασία με τον Θανάση Βέμπο

2011-07-18T01:57:00.000-07:00

Μια νέα δυναμική συνεργασία ξεκινά από σήμερα για το alt-arc! Μαζί μας στην εξερεύνηση του άγνωστου παρελθόντος, ο καλός φίλος και καταξιωμένος ερευνητής Θανάσης Βέμπος.Ένα από τα πλέον επίμονα προβλήματα της μελέτης της εναλλακτικής αρχαιολογίας στον Ελληνικό χώρο δεν είναι άλλο από τη φτωχή περιεχομένου επανάληψη της ίδιας θεματογραφίας. Έλλειψη επαγγελματισμού, αληθινής αγάπης για την αρχαιολογία και συχνή παραχάραξη πληροφοριών με σκοπό το εύκολο κέρδος είναι μερικά από τα μεγαλύτερα ατοπήματα.
Γνωρίζοντας καλά το έργο του κυρίου Βέμπου κι εκτιμώντας την αληθινά πρωτότυπη συγγραφική του δράση, έχω τη πεποίθηση πως η συνεργασία μας θα οδηγήσει σε μια, επιτέλους, άνθηση της σοβαρής εναλλακτικής αρχαιολογίας.
Νέα θέματα, επιτόπιες έρευνες και ολόφρεσκη βιβλιογραφία είναι όσα σας υπόσχομαι τόσο εγώ όσο και ο κύριος Βέμπος. Η συνέχεια επί της οθόνης σας...

Lost Pyramids of Rock Lake

2009-11-23T06:13:00.000-08:00

Frank Joseph
Εκδ.: Galde Press, 2002

Δυστυχώς στη χώρα μας ενώ έχουν μεταφραστεί αρκετά έργα για την ιστορία και τη καταστροφή της Ατλαντίδας, ωστόσο σχεδόν κανένα τους δεν αποτελεί επιτόπια έρευνα προς ανακάλυψη αποδεικτικών στοιχείων.

Σε αντιδιαστολή το βιβλίο του διάσημου Frank Joseph είναι ένα οδοιπορικό στη μαγευτική λίμνη του Wisconsin. Εκεί, που ανακαλύφθηκαν πανέμορφα, πολυεπίπεδα , πυραμιδοειδή οικοδομήματα στο βάθος της λίμνης. Ζωντανές αποδείξεις ενός ξεχασμένου πολιτισμού της αρχαιότητας. Μάλιστα η χρονολόγηση τους , τα τοποθετεί στο 3.000 π.Χ., μια εποχή, κατά την οποία δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάτι τόσο προηγμένο στην Αμερική, όπως διατείνονται οι Ακαδημαϊκοί. Με διαφορά το καλύτερο βιβλίο για τη χαμένη ιστορία της Ατλαντίδας!

The Hooked X

2009-11-23T06:07:00.000-08:00

Scott Wolter
Εκδ. : North Star Press of St. Cloud, 2009

Δεν είναι σπάνιες οι φορές, που γεωλόγοι προσεγγίζουν με μια πιο “ανοιχτή ματιά” τα αρχαιολογικά δεδομένα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι συγγραφείς Robert Schoch Και Scott Wolter.

Κι όντως οι θέσεις τους δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητες!
Το συγκεκριμένο βιβλίο προμηθεύθηκα προ λίγων ημερών, έχοντας διαβάσει ιδιαίτερα κολακευτικά σχόλια σε αρκετά sites. Αν και δύσπιστος αρχικά απέναντι στο περιεχόμενο του, ωστόσο πρέπει να ομολογήσω, ότι αποτελεί ίσως ένα από τα αρτιότερα βιβλία εναλλακτικής αρχαιολογίας για τη χρονιά, που διανύουμε. Το θέμα, που πραγματεύεται δεν είναι άλλο από τον εγχάρακτο λίθο του Kensington των Η.Π.Α. . Πρόκειται για έναν λίθο χαραγμένο με το ρουνικό αλφάβητο καθώς και σύμβολα των Hopi ινδιάνων. Η επιστημονική κοινότητα καταχώρησε το παράδοξο αυτό εύρημα στο χώρο των πλαστογραφήσεων. Ωστόσο ο Wolter έρχεται να αποδείξει τη γνησιότητα του λίθου αλλά ταυτόχρονα να υποδείξει την ύπαρξη ακόμα τριών παρόμοιων λίθων, γεγονός ικανό να αποδείξει τις πολιτισμικές επαφές μεταξύ Παλαιού και Νέου κόσμου, τουλάχιστον με κάθε βεβαιότητα από την εποχή των Βίκινγκς. Πρόκειται πράγματι για ένα εξαιρετικό έργο, ιδιαίτερα ανατρεπτικό και καλογραμμένο. Αποκτήστε το άφοβα.

Chronicles of Mystery: The Tree of Life (PC Game)

2009-09-21T05:32:00.000-07:00

Chronicles of Mystery: The Tree of Life
City Interactive
Ένα πολλά υποσχόμενο adventure game έρχεται να μας χαρίσει μερικές εκπληκτικές στιγμές ενατένισης του άγνωστου παρελθόντος.

Με σενάριο, που διαδραματίζεται τόσο σε Κάιρο , Γιβραλτάρ και Βενετία, υπόσχεται να μας ταξιδέψει στα μυστήρια του κόμη St. Germain και σε χαμένα χρονικά των Κονκισταδόρων! Το περιμένουμε ανυπόμονα.

Immortal Egypt (μουσική)

2009-09-21T05:29:00.000-07:00

Immortal Egypt
Phil Thornton, Hossam Ramzy
1998
Ένας ξεχασμένος δίσκος στη συρταροθήκη μου κατάφερε να μου χαρίσει μερικές στιγμές ηρεμίας τις τελευταίες ημέρες.

Πρόκειται για το Immortal Egypt. Ένα αρμονικό δέσιμο σύγχρονων μουσικών οργάνων καθώς και Αιγυπτιακής μουσικής το οποίο με κάθε βεβαιότητα θα σας οδηγήσει σε ονειρικούς κόσμους. Αποκτείστε το!

The Labyrinth of the Grail (Βιβλίο)

2009-09-21T05:26:00.000-07:00

The Labyrinth of the Grail
William Mann
Laughing Owl, 1999
Η νοτιοανατολική ακτή του Καναδά κρύβει την αληθινή ταυτότητα του ιερού Γκράαλ!

Ο συγγραφέας μας ταξιδεύει στην άγνωστη ιστορία της Nova Scotia και του ταξιδιού των Ναϊτών ιπποτών το 1399 μ.Χ. στην Αμερική. Μύθος και παραδόσεις αλληλοσυνδέονται σ’ ένα υπέροχο σύνολο, άξιο των χρημάτων που θα διαθέσετε. Σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα έργα στο χώρο.

The Bronze Age Computer Disc (Βιβλίο)

2009-09-21T05:17:00.000-07:00

The Bronze Age Computer Disc
Alan Butler
Foulsham, 1999
Ομολογώ, πως στην αρχή μου φάνηκε αστήρικτος ο ισχυρισμός του συγγραφέας, ότι ο δίσκος της Φαιστού είναι ικανός να χρησιμοποιηθεί ως ένας “πρωταρχικό υπολογιστής” μετρήσεων διαστάσεων, όπως η απόσταση και ο χρόνος, δηλαδή ως ένας αστρολάβος προορισμένος να κοιτά τη Γη και όχι τον ουρανό.

Μάλιστα κάνει αναφορές σε κάποια πανάρχαια φυλή, η οποία υπήρξε και δημιουργός του δίσκου. Τα πειστήρια του βιβλίου είναι αρκετά και σίγουρα εντυπωσιάζουν. Το προτείνω ως μία εναλλακτική ματιά σ’ ένα απαράμιλλο μυστήριο της αρχαιότητας.

 Οι Αιγυπτιακοί Ναοί δείγματα αστρονομικής σοφίας

2009-09-21T05:12:00.000-07:00

Μπορούν οι διαστάσεις και η τοποθεσία των Αρχαίων Αιγυπτιακών ναών να συμπίπτουν με τα διάφορα αστρονομικά γεγονότα ;

Φαίνεται πως ναι και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνο του ναού του Καρνάκ, όπου την Πρωτοχρονιά ο ήλιος του χειμερινού ηλιοστασίου έλουσε το κεντρικό ιερό του ναού.

Εξάλλου, τα ιερογλυφικά των ναών αφήνουν υπόνοιες για παρόμοιες αστρονομικές μελέτες κατασκευής τους, με χαρακτηριστικότερη εικόνα εκείνη του φαραώ που με ένα τεντωμένο σκοινί ευθυγραμμίζει το ναό. Οι απεικονίσεις όμως αυτές δεν αποτελούν επαρκή στοιχεία.

Επιπλέον, οι Belmonte και Mosalam Shaltout από το Αστεροσκοπείο Helwan του Καΐρου βρήκαν ότι όλοι οι ναοί είναι ευθυγραμμισμένοι με σημαντικά αστρονομικά γεγονότα, όπως μια ισημερία, ένα ηλιοστάσιο ή η ανατολή του Σείριου.

Μόνο αν επισκεφθούμε ένα μεγάλο ναό κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου γεγονότος θα μπορέσουμε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ναοί υπήρξαν γνώμονες των ανθρώπων ανά τους αιώνες για την κατασκευή σημαντικών ημερολογίων.

Σχολιασμός: Η απάντηση κρύβεται στα βιβλία του μυστικιστή συγγραφέα R. A. Schwaller de Lubicz, ο οποίος πέρα από μία εξωτερική θέαση των αστρονομικών γνώσεων των αρχαίων Αιγυπτίων, παρατηρεί και την εσωτερική, ψυχική εναρμόνιση του ανθρώπινου εαυτού με τη διαδικασία ανέγερσης των ναών. Οι Αιγυπτιακοί ναοί μας προκαλούν τέτοιο δέος, όχι διότι είναι τεραστίων διαστάσεων αλλά λόγω της αρμονίας τους.

(Μετάφραση & σχολιασμός: Αγγελική Γιαννίτσα, Αλέξανδρος Γιαννακός)

Λύθηκε το μυστήριο στο Νησί του Πάσχα ;

2009-09-21T05:07:00.000-07:00

Η έρευνα έχει ξεκινήσει από το 1914 και τώρα αρχαιολόγοι από τα πανεπιστήμια του Manchester και College London θεωρούν ότι τα κόκκινα «καπέλα» των αγαλμάτων στο νησί του Πάσχα προέρχονται από πέτρωμα κοντινού ηφαιστείου.

Αν και ακόμα δεν γνωρίζουμε για ποιο λόγο τοποθετήθηκαν αυτά τα καπέλα, ωστόσο ένα σκεπάρνι που βρέθηκε κοντά στο χώρο, κάνει τους επιστήμονες να υποθέτουν πως πρόκειται για ένα είδος προσφοράς μπροστά σε ένα βωμό !

Πράγματι, τα καπέλα αυτά πληθαίνουν όσο πλησιάζει κανείς στο ηφαίστειο και σχηματίζουν ένα είδος «ιερού», σύμφωνα με τον Βρετανό αρχαιολόγο Colin Richards, που εμποδίζει την άμεση πρόσβαση στο εντυπωσιακό αυτό γεωλογικό φαινόμενο.

Χωρίς αμφιβολία, οι Πολυνήσιοι αντιμετώπιζαν το ηφαίστειο σαν κάτι ζωντανό και θέλησαν να δώσουν στοιχεία του στα αγάλματα. Να περιμένουμε άραγε μια άλλη τροπή στην Πολυνησιακή ιστορία;

Σχολιασμός: Η λατρεία του ηφαιστείου, ως θεότητα είναι κοινή πρακτική των αρχαίων λαών και δη των Πολυνησιακών. Ωστόσο ο ισχυρισμός του Colin Richards, πως τα “καπέλα” πληθαίνουν όσο πλησιάζουμε κοντά στο ηφαίστειο είναι εντελώς λανθασμένος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι δεκάδες κεφαλές Μοάι βρίσκονται ριγμένες στο έδαφος του νησιού, ενώ δίπλα κείτονται και τ’ αντίστοιχα καπέλα. Η λογική ιερού τύπου Stonehenge δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εδώ. Οι κεφαλές δεν αποτελούν κάποιο ιερό αλλά είναι σημάδια της επαφής των πολιτισμών της Νοτίου Αμερικής με το νησί. Οι Ολμέκοι διέθεταν αντίστοιχες κεφαλές, όχι διότι λατρεύονταν ως ιερές αλλά ως τιμητικές αναπαραστάσεις γενναίων ηγετών τους. Το νησί του Πάσχα είναι δικαιότερο να ειδωθεί ως μια ένα αρχαίο μνημείο προς τιμήν άξιων ηγετών.

(Μετάφραση & σχολιασμός: Αγγελική Γιαννίτσα, Αλέξανδρος Γιαννακός)

Το πιστό αντίγραφο της λύρας του Ορφέα !

2009-09-21T04:56:00.000-07:00

Όλοι γνωρίζουμε το μύθο του Ορφέα, που για να επαναφέρει στη ζωή την Ευρυδίκη, έφτασε στον Κάτω Κόσμο και κατάφερε να επιστρέψει, δυστυχώς χωρίς την αγαπημένη του.

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουμε είναι πως η μαγική του λύρα, στη μελωδία της οποίας δεν είχε αντισταθεί ούτε ο ίδιος ο Άδης, υπήρξε αντικείμενο λατρείας για τους Αρχαίους Έλληνες, τόσο που το Δημοτικό Ινστιτούτο Αρχαιοτήτων της βουλγαρικής πόλης Πλόβντιβ, κατασκεύασε ένα πιστό της αντίγραφο.

Το μουσικό όργανο έχει μήκος 40 εκατοστά και φτιάχτηκε από συκομουριά και το κέλυφος χελώνας, αφού η αρχική σκέψη να κατασκευαστεί από άλλα ζωικά είδη, πιο κοντά στο αυθεντικό, κατέστη αδύνατη.

Η λύρα, που κόστισε 150.000 ευρώ στις συμμετέχουσες χώρες (Βουλγαρία, Ισπανία και Ιταλία), παρουσιάστηκε στις 12 Σεπτεμβρίου στο Αρχαίο Θέατρο του Πλόβντιβ και μάλιστα η ιστορία της θα γίνει και ταινία, κάτι που δεν γίνεται για πρώτη φορά. Εξάλλου, ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Κοκτώ είχε επηρεαστεί καθοριστικά από το μύθο του Ορφέα και όλες οι εκφάνσεις της τέχνης του (ζωγραφική, γλυπτική, θέατρο, κινηματογράφος) μαρτυρούν αυτή του τη λατρεία, με αποκορύφωμα την αυτοβιογραφική του ταινία «Η Διαθήκη του Ορφέα».

(Mετάφραση & σχολιασμός: Αγγελική Γιαννίτσα)

Ενόψει αρχαιολογικών εξελίξεων;

2009-09-02T11:38:00.000-07:00

Ψάχνοντας ένα καλό μέρος να φυτέψουν αβοκάντο, οι Jose Humberto Tellez και Piceno Guillen ανακάλυψαν μια πυραμίδα καλυμμένη με αγριόχορτα στο Ario de Rosales της περιοχής Michoacan στο Μεξικό.

Ο αρχαιολόγος Roberto Gonzalez Zuñiga από το Michoacan INAH Center επιβεβαίωσε πως πρόκειται για μια Yacata, με παραλληλόγραμμη βάση 20 με 14 μέτρα και ύψους 4 μέτρων, που συνδυάζει ημικύκλια στοιχεία. Έχει επίσης έξι κλιμακωτά επίπεδα και είναι καλά διατηρημένη.
Πιθανολογείται ότι αποτελεί μέρος τελετουργικού κέντρου της Κλασικής περιόδου, με επιρροές από Teotihuacan, ενώ από η κατασκευή της μοιάζει με πυραμίδες του αρχαιολογικού χώρου Timbangato.
Ωστόσο, είναι δύσκολο να καταταχθεί σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμό, καθώς στην περιοχή Michoacan είχαν αναπτυχθεί οι Purepecha κατά τους προϊσπανικούς χρόνους, όπως και άλλοι πολιτισμοί.
Ο χώρος είναι ήδη γνωστός από το 2004, όπου οι τοπικές αρχές έλεγξαν την περιοχή με σκοπό την ανάπτυξη οικολογικού τουρισμού.

Σχολιασμός: η συγκεκριμένη πυραμίδα έχει επηρεαστεί από την τεχνοτροπία της Teotihuacan,αλλά όχι λόγω μονάχα της δόμησης της μα κυρίως εξαιτίας της “οδού” που διέρχεται από το σημείο. Όπως έχω αναφέρει ξανά και στο “ημερολόγιο - journal” του blog, τη συγκεκριμένη περίοδο ο ηγέτης των Μάγια, Ah-Bolon-Abte ανεγείρει το πυραμιδικό συγκρότημα της Uxmal. Η οδός που ξεκινά τόσο από την Uxmal όσο και από την Teotihuacan εφάπτεται απόλυτα με την οδό της συγκεκριμένης πυραμίδας (όπως καταλαβαίνουμε οι ανασκαφές στις γύρω εκτάσεις θα φέρουν στην επιφάνεια ολόκληρο το πυραμιδικό συγκρότημα). Κατά τη γνώμη μου με την ολοκλήρωση των ανασκαφών, θα έχουμε ανακαλύψει ένα πλαίσιο μοτίβο ενός ενιαίου πολιτισμού κατά πολύ αρχαιότερου των ως τώρα ευρεθέντων.

Πηγή: http://www.thelocal.se/21716/20090827/
(μετάφραση & σχολιασμός: Αγγελική Γιαννίτσα, Αλέξανδρος Γιαννακός)

Πλοιάριο της Βινλανδίας;

2009-09-02T11:31:00.000-07:00

Σουηδοί αρχαιολόγοι από το Lake Vänern Museum και το Gothenburg University ανακάλυψαν ένα καράβι ενταφιασμού του 7ου αιώνα, που λέγεται ότι ανήκει στην περίοδο Vendel της σουηδικής προϊστορίας. Εντοπίστηκε συγκεκριμένα στη λίμνη Vänern και είναι το μοναδικό που έχει βρεθεί στη Σουηδία.

Τέτοιου είδους πλοία ήταν προνόμιο ευγενών της εποχής και μόνο εκείνοι είχαν δικαίωμα σε ανάλογο αποχαιρετισμό. Εκτός από τη σωρό του νεκρού, το πλοίο εφοδιαζόταν με θυσίες ζώων και δώρα και έπαιρνε φωτιά με εντυπωσιακό τρόπο.
Με αυτή την ανακάλυψη, θα ριχτεί άπλετο φως στην περίοδο Vendel, της οποίας στοιχεία δεν αναμενόταν να βρεθούν στη νότια Σουηδία, αφού θεωρείται ότι είχε αναπτυχθεί στις περιοχές Uppland και Mälardalen της κεντρικής Σουηδίας.

Σχολιασμός: Σαφέστατα πρόκειται για μια μοναδική αρχαιολογική ανακάλυψη, ίσως όμως ελαφρά υποτιμημένης μελέτης. Είναι όντως γεγονός, πως πλοιάρια τελετουργικής φύσης χρησιμοποιούνταν κατά συρροή την περίοδο του 6ου-9ου αιώνα στη Σκανδιναβία. Ωστόσο γεγονός παραμένει, ότι πλοία σαν το συγκεκριμένο χρησιμοποιούνταν και σε θαλάσσιες πολιορκίες, κυρίως λόγο της ευελιξίας τους, δίχως να διαθέτουν ελαφρύ κατάστρωμα. Ταυτόχρονα και ίσως με αρκετή δόση κατανόησης της πραγματικότητας, ζωγράφοι όπως ο Thomas Dicksee παρουσιάζουν τα τελετουργικά πλοία όμοια με τις περιγραφές των Sagas για τη Γη της Βινλανδίας (κατά πολλούς, οι ακτές της Ανατολικής, Βόρειας Αμερικής). Άραγε μήπως το συγκεκριμένο μπορεί να μας προσφέρει περισσότερα στοιχεία γι’ αυτές τις αρχαίες, υπερπόντιες, πολιτισμικές επαφές;

Πηγή: http://www.artdaily.org/index.asp?int_sec=2&int_new=32660
(μετάφραση & σχολιασμός: Αγγελική Γιαννίτσα, Αλέξανδρος Γιαννακός)

Οδοιπορικό στα μυστήρια της California

2009-09-02T07:46:00.000-07:00

“Η γνώση είναι η δύναμη, αλλά ο ενθουσιασμός είναι η σπίθα…”
-Bob Larrangag

Υαλοποιημένες αρχαίες πόλεις, Ινδιάνικοι γρίφοι, υπόγειοι ποταμοί και χαμένοι ήπειροι κατέκλυζαν τη σκέψη μου καθώς βάδιζα για πρώτη φορά στα εδάφη της California. Συνεπαρμένος από τις μελέτες μου για τη μυθική ήπειρο Μου και την εμφάνιση της στις τοπικές παραδόσεις όδευα σ’ έναν νέο, αρχαιολογικά απάτητο κόσμο. Τα παράξενα μυστήρια της California βρίσκονταν μπροστά μου και ήμουν αποφασισμένος να τα εξερευνήσω.
Κοιτώντας μαζί με τα παιδιά της UFO Society του κοσμοπολίτικου San Francisco, έξω από το παράθυρο του μικρού μας βαν, το ερημικό τοπίο που απλωνόταν γύρω μας, δεν μπόρεσα να μην αναρωτηθώ σχετικά με την αρχαιότητα αυτής της γης και των μακρινών πλέον προγόνων, που βάδισαν πάνω της. Η διάσημη κοιλάδα του Θανάτου της California θα μπορούσε άνετα να υπήρξε το απομεινάρι ενός υπερτεχνολογικού πολιτισμού του παρελθόντος, σπάραγμα μίας μεγάλης καταστροφής, όπως θα έγραφε και ο Erich von Daniken.
Δίχως να χάσω περαιτέρω χρόνο σε αφηρημένες προσεγγίσεις ανοίγω το εκπληκτικό βιβλίο “Secrets of the Lost Races” (Rene Noorbergen, Barnes & Noble, 1977) και διαβάζω το εξής χωρίο, “Τα περισσότερα σημάδια υαλοποιήσεων λόγω ασυνήθιστα υψηλής θερμότητας (σημείωση: σύμφωνα με τους ενασχολούμενους με τη θεωρία των αρχαίων αστροναυτών, αρκετές πόλεις της αρχαιότητας δεν κάηκαν από κάποιο φυσικό αίτιο αλλά με τη χρήση πυρηνικών όπλων) παρατηρούνται στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Το 1850 ο εξερευνητής και αρχαιοδίφης Ives Walker υπήρξε ο πρώτος που εντόπισε παρόμοια δείγματα καταστροφής στη κοιλάδα του Θανάτου. Ανακάλυψε μία πόλη μήκους ενός μιλίου, η οποία ακόμα μπορούσε να φανερωθεί στο γυμνό μάτι κυρίως λόγω της μερικής αν και κατεστραμμένης λιθοδομής των τειχών της. Στο κέντρο της πόλης εγείρεται ένας τεράστιος ορθόλιθος εμφανώς λιωμένος εξαιτίας ασυνήθιστα υψηλής θερμοκρασίας. Ο Walker υπέθεσε, πως κάποια έκρηξη ηφαιστείου ήταν υπεύθυνη αυτής της παραδοξότητας. Όμως στη συγκεκριμένη τοποθεσία δεν υπάρχει κανένα ενεργό ηφαίστειο…. Ολόκληρη η περιοχή μεταξύ των ποταμών Gila και San Juan είναι γεμάτη από ολοσχερώς καταπατημένα ερείπια, ερείπια μιας τρομερής καταστροφής… άλλες περιπτώσεις υαλοποίησης συναντούμε σε Νότια California, Arizona και Colorado”.
Όλες αυτές οι επισημάνσεις ακούγονται εντυπωσιακές αλλά όντως ισχύουν;
Στο περιβόητο Titus Canyon (στη κοιλάδα του Θανάτου, της California) πετρογλυφικά κι επιγραφές έχουν χαραχθεί σχεδόν παντού από ένα άγνωστο αρχαίο χέρι. Το χέρι των μακρινών προγόνων, όπως το αποκαλούν οι σημερινοί Navajo ινδιάνοι.
Ο συγγραφέας και περιηγητής Cyrus Gordon σημειώνει στο έργο του “Before Columbus” (Crown, 1971), “οι θρύλοι των Navajo κάνουν λόγο για μια υπόγεια πολιτεία, την Shin-au-av, κάτω ακριβώς από τη κοιλάδα του Θανάτου. O Tom Wilson, ένας Ινδιάνος ιχνηλάτης του 1920 ισχυρίστηκε, πως κατάφερε να βρει αυτή τη πόλη, διανύοντας έναν υπόγειο λαβύρινθο σπηλαίων… τελικά ο Wilson ύστερα από μία ιδιαίτερη κοπιαστική πορεία φθάνει σε μια ολόφωτη πολιτεία ανθρώπων. Μπορεί αυτή η αμφισβητούμενη ανακάλυψη να πέθανε μαζί με τον Wilson αλλά η θύμηση της επέζησε μέσω του αριστοκράτη Walter Scott, ενός ευγενούς με την πλέον παράδοξη ιστορία. Κατά τη περίοδο του 1940 ο διάσημος πλέον ως Death Valley Scotty ισχυρίστηκε πως η συγκεκριμένη πολιτεία υπάρχει και πως ο χρυσός, τον οποίο εξήγαγε ο ίδιος από τη συγκεκριμένη τοποθεσία ήταν δώρο των υπόγειων κατοίκων ”.

Η υψηλή παραδοξότητα της Κοιλάδας του Θανάτου

Μέσα καλοκαιριού στο άδειο τοπίο της Κοιλάδας. Η ομάδα μας φθάνει πάνοπλη αν και ασφαλώς κουρασμένη από το μεγάλο ταξίδι. Ύστερα από μια γρήγορη στάση για φαγητό, ο Dave δίνει το σύνθημα της εξερεύνησης.
Η συζήτηση φουντώνει. Ο Dave με τον John κάνουν λόγο για την ύπαρξη φυλής γιγάντων στο παρελθόν κι εδώ ακριβώς. Τα στοιχεία πέφτουν στο τραπέζι.
Σκελετοί γιγάντων έχουν ανευρεθεί στη California. Το 1833 στρατιώτες στη προσπάθεια τους να σκάψουν αναχώματα ανακαλύπτουν σε μεγάλο βάθος το σκελετό ενός γίγαντα ύψους τριών μέτρων! Το σώμα ήταν στολισμένο με μια πορφυρίτη ενδυμασία, γεμάτη από δυσμετάφραστα σύμβολα (“Stranger than Science”, Frank Edwards, Bantam Books, 1959).
Ψάχνοντας λίγο στα χαρτιά που είχαμε κουβαλήσει μαζί μας από το San Francisco, η προσοχή μου έπεσε σε μία εκπληκτική είδηση, δημοσιευμένη στην εφημερίδα της Nevada, “Hot Citizen”. Το κείμενο ήταν ένα γρήγορο flashback του αρθρογράφου στα γεγονότα της δεκαετίας του 1950. Ο υπέρτιτλος της ιστορίας, “Αποστολή επιβεβαιώνει την ανακάλυψη σκελετών, ύψους δυόμιση μέτρων!”, “Μία ομάδα ερασιτεχνών αρχαιολόγων ανακοίνωσε σήμερα, ότι ανακάλυψε έναν αρχαίο πολιτισμό γιγάντων. Ο Howard Hill, υπεύθυνος της ομάδας ισχυρίζεται, ότι αυτή είναι η αρχή εύρεσης της πραγματικής Ατλαντίδας!”. Σύμφωνα προς ολόκληρο το κείμενο, η έρευνα διεξήχθη σε σπηλαιολογικό συγκρότημα κάτω από τη κοιλάδα, όπου και βρέθηκαν ανθρώπινα εργαλεία ηλικίας 80.000 ετών. Η ακριβής τοποθεσία των σπηλαίων βρίσκεται στα νότια σύνορα μεταξύ California και Nevada.Αν και σαφώς η επίσημη αρχαιολογική κοινότητα κράτησε αποστάσεις από το θέμα, ωστόσο το Los Angeles County Museum διεξήγαγε αργότερα έρευνα στη τοποθεσία φέρνοντας στην επιφάνεια ίχνη ενός πολιτισμού ηλικίας 3000 ετών, άγνωστου μέχρι τότε.
Πραγματικά εκπληκτική ιστορία, αλλά δεν είναι η μοναδική άξια λόγου!
Το 1961 οι Wally Lane, Mike Mikesell και Virginia Maxey, λάτρεις των πολύτιμων λίθων μεταβαίνουν στα όρη Coso, όπου και αναζητούν παράξενα πετρώματα. Σε ύψος 4.300 μέτρων εντοπίζουν ένα απολιθωμένο “κέλυφος”, όπως το αποκάλεσαν οι ίδιοι, εντός του οποίου υπήρχε τεχνητός, μεταλλικός πυρήνας. Το εν λόγω αντικείμενο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο “Strangest of all” του Frank Edwards προκαλώντας σάλο στην αρχαιολογική κοινότητα. Κι ευτυχώς δεν ήταν μόνο αυτό!

Έχοντας τελειώσει με το δείπνο και με τις αρχαιολογικές συζητήσεις μας ξεκινάμε για μια γρήγορη εξερεύνηση στη περιοχή Joshua Tree. Μία άνυδρη έκταση το τοπίο μας, αλλά όποιος έχει διαβάσει τα έργα του Carlos Castaneda αμέσως θα αισθανθεί ένα δέσιμο μ’ αυτό τον φαινομενικά αφιλόξενο τόπο.
Η αφόρητη ζέστη ενοχλεί μόνο αρχικά καθώς αμέσως συλλαμβάνω στο οπτικό μου πεδίο τα περιβόητα ερειπωμένα ορυχεία της περιοχής. Ο θρύλος που τα σκεπάζει, ξεπερνά τις προσδοκίες μας.
Σύμφωνα με τις μελέτες στα ορυχεία, το μετάλλευμα που εξαγόταν σε μεγάλες ποσότητες, δεν ήταν άλλο από τον ημιπολύτιμο νεφρίτη. Η πρώτη χρήση του ορυχείου χρονολογείται πίσω στο 1500 π.Χ. . Πού είναι όμως το μυστήριο; Πολύ απλά ο νεφρίτης αυτός εντοπίζεται στα ιερά των Τολτέκων και των Μάγια. Η Αμερική ως ήπειρος διαθέτει μονάχα δύο κύριες πηγές εξόρυξης νεφρίτη. Εδώ που στεκόμαστε τώρα, στο Joshua Tree καθώς και στη Motagua της Guatemala. Επίσης ο πολιτισμός των Ανασάζι, ειδικά στο Pueblo Bonito κατεργάστηκε τον ημιπολύτιμο λίθο, προσδίδοντας του θρησκευτικές προεκτάσεις.
Πέρα όμως από τις ακαδημαϊκές προεκτάσεις, ο συγγραφέας David Chandler, στο έργο του “100 Tons of Gold” (doubleday, 1978) παρουσιάζει μια μοναδική ιστορία για τα συγκεκριμένα ορυχεία. Σύμφωνα με το θρύλο, κάτω από το νότιο μέρος του ορυχείου τρέχει υπόγειο ρεύμα με τις όχθες του να είναι πλούσιες σε αποθέματα χρυσού.
Το συμβάν ξεκινά το 1927, όταν ο τυχοδιώκτης Earl Dorr εξοπλισμένος μ’ ένα χάρτη της τοποθεσίας, σχεδιασμένου από κάποιον γεωλόγο ονόματι Morton, εξορμά προς εύρεση χρυσού. Ίσως και με τη βοήθεια της τύχης, ανακαλύπτει μια μικρή χαραμάδα στη νότια πλευρά των ψηλών βράχων που κατακλύζουν την περιοχή. Από κει και μετά ξεκινά μια δυσχερής αλλά σταθερή κατάβαση μέχρι που ανοίχθηκε μπροστά τους ένα μεγάλο σπήλαιο, το οποίο διαχωριζόταν από ένα καταρράκτη, που σχημάτιζε ένα ρηχό ποταμάκι. Όπως ανέφερε αργότερα στο περιοδικό Sun και στον δημοσιογράφο Jim Webb, το σπήλαιο κατέρρευσε λίγα χρόνια μετά τη πρώτη κάθοδό του σ’ αυτό, κάνοντας έτσι αδύνατη τη πρόσβαση.
Μύθος ή πραγματικότητα; Προσωπικά και με τη βοήθεια των παιδιών προσπάθησα να εντοπίσω το υποτιθέμενο άνοιγμα προς τον ποταμό του χρυσού, δίχως όμως κάποια επιτυχία. Σαφέστατα εντόπισα κατολισθήσεις στο χώρο αλλά δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι ικανές να οδήγησαν σε απόκρυψη ενός υπογείου συγκροτήματος σπηλαίων. Σίγουρα πάντως μου προξένησε μεγάλη έκπληξη το γεγονός, πως στο βιβλίο “Legends of the Lost” του Peter Brookesmith, βιβλίο του 1984, αναφέρεται ξανά ο θρύλος και μάλιστα παρατίθενται αντικείμενα, που ανακαλύφθηκαν στη περιοχή. Χρυσά αντικείμενα, σκαλισμένα με γραφικούς χαρακτήρες αρκετά όμοιους με ιδεογράμματα!
Κατασκηνώνοντας λίγο πριν την αυγή, πετώ ακόμα ένα ξύλο στη φωτιά αναρωτώμενος για την αλήθεια όλων αυτών των ιστοριών της κοιλάδας του θανάτου. Υπάρχουν όντως ίχνη ενός άγνωστου πολιτισμού στην ερημιά της ανατολικής California; Ποταμοί χρυσού, ιδεογράμματα, απομεινάρια γιγάντων, ιστορίες επί ιστοριών ξεσαλώνουν στο θυμικό μου. Κι όμως η αλήθεια είναι εκεί έξω…

Επιστροφή στο χθες

Έχοντας ολοκληρώσει τις έρευνες μας στη κοιλάδα του θανάτου επιστρέφουμε στο San Francisco, όπου πρέπει να καταστρώσουμε τα σχέδια μας για τις επόμενες εξορμήσεις. Η γιγαντιαία αυτή πόλη κρύβει τα δικά της αρχαιολογικά μυστήρια. Μυστήρια, που αν και υποφέρουν υπό το βάρος τόνων μπετόν, φασαρίας και συνεχούς κοσμοσυρροής, ωστόσο αποπνέουν ακόμα τη δική τους γοητεία.
Μιλώντας με το προσωπικό φίλο και άριστα κατηρτισμένο γνώστη της αρχαιολογίας, Michael Richards κατάφερα να πληροφορηθώ μια εντελώς άγνωστη λεπτομέρεια, σχεδόν απαρατήρητη ακόμα και στον “υποψιασμένο” αναζητητή. Τόσο ανατολικά όσο και δυτικά του San Francisco bay έχουν διασωθεί ψήγματα αρχαίων τειχών κατασκευασμένων από ευμεγέθεις λίθους βασάλτη. Μερικοί εξ αυτών των λίθων ζυγίζουν άνω του ενός τόνου βάρους ενώ το ύψος του τείχους σε ορισμένα σημεία σήμερα ξεπερνά τα δύο μέτρα.
Ο αρχαιολόγος Russell Swanson, ο οποίος και ανακάλυψε πρώτος τα τείχη, κάνει λόγο για ένα από τα σημαντικότερα τεχνουργήματα παγκοσμίως, με σκοπό τη καταπολέμηση της πειρατείας.
Πραγματικά απόρησα με το συγκεκριμένο συμπέρασμα καθώς δεν έχει παρατηρηθεί διαχρονικά κάποιο έντονο πρόβλημα πειρατείας στη περιοχή. Κι άλλωστε η κατασκευή ενός ογκώδους αλλά σχετικά χαμηλού τείχους δεν είναι με κανένα τρόπο ένα ικανοποιητικό οχυρωματικό έργο κατά των πειρατών.
Μη καταφέρνοντας να αντισταθώ στο κάλεσμα του αγνώστου ξεκινώ για τη διάσημη pier 39, όπου πέρα από τις δεκάδες καφετέριες και τα πολυάριθμα restaurants, υπάρχουν και δείγματα του τείχους. Σαφέστατα δεν πρόκειται για φυσικούς σχηματισμούς-κάτι το οποίο φοβόμουν-καθώς πέραν του γεγονότος ότι οι λίθοι διαθέτουν το ίδιο σχήμα, ταυτόχρονα παρατήρησα πως είναι σαφέστατα διαχωρισμένοι μεταξύ τους και σε ίσα διαστήματα. Με σιγουριά επίσης πιστεύω, πως δεν αποτελούν μέρος κάποιου κατεστραμμένου κτιρίου. Είναι κάτι πολύ περισσότερο!
Παρατηρώντας το βράδυ και από τη λοφοπλαγιά των Twin Peaks τα εκτυφλωτικά φώτα της πόλης είδα τη πιθανή λύση στο μυστήριο! Τα τείχη δε είναι ούτε οχυρωματικά έργα, ούτε λείψανα καταβυθισμένων πολιτισμών, μήτε τα ίχνη μυθικών ηπείρων, όπως της Λεμουρίας και της Μου. Αντιθέτως είναι το τελευταίο σημάδι ενός μεγαλειώδους πολιτισμού, που γεννήθηκε βορείως της πόλης, στο περίφημο όρος Shasta…

Το όρος της γνώσης

Το όρος Shasta υπήρξε για αρκετές γενιές-ακόμα και σήμερα- πηγή παραφυσικών θεάσεων για αρκετούς μελετητές. Άλλωστε δεν είναι τυχαίος και ο χαρακτηρισμός που του έχει αποδοθεί, ως η “Μέκκα των αναζητητών”. Ιστορίες και θρύλοι που έχουν αποδοθεί στη περιοχή κυμαίνονται από τη διαβίωση κάποιων αρχαίων, παγκόσμιων εξουσιαστών στο εσωτερικό του όρους (η θεωρία αυτή πηγαίνει πίσω μέχρι τη δεκαετία του 1980, δηλαδή πολύ προτού “εφευρεθούν” αντίστοιχες σημερινές θεωρίες ) έως τη συχνή εμφάνιση UFO.
Μπορεί οι περισσότεροι εξ αυτών των θρύλων να ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας αλλά κάποιοι άλλοι βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Τα περίτεχνα οικοδομήματα που έχουν ανασκαφεί στη περιοχή υποδεικνύουν την ύπαρξη ενός άγνωστου παρελθόντος.
Η μοναχική κορυφή των ποιητών, όπως το χαρακτηρίζει ο Joaquin Miller (1841-1913) υψώνεται στα 4000 μέτρα προσφέροντας μία από τις μαγευτικότερες θέες στην υφήλιο. Αν και σκληροτράχηλο όρος, ωστόσο στην ανατολική πλευρά του φιλοξενεί ένα υπέροχο αλσύλλιο, το οποίο αποτελεί και τη γενέτειρα της φυλής Siskiyou. Η μυθολογία της φυλής αναφέρει ως θεούς-προγόνους, τους “κατοίκους της κορυφής” (δηλαδή αυτούς που έζησαν στον αρχαίο οικισμό κοντά στη κορυφή). Στους θρύλους της φυλής Wintun η κορυφή του όρους θεωρείται άβατο, καθώς φυλάσσεται από τους αόρατους προγόνους, μία φυλή ανθρώπων ανώτερη από τη σημερινή ανθρωπότητα (Bruce Walton, “Mount Shasta, Home of the Ancients”, Health Research, 1985).
Ακόμα και η ονομασία του όρους αντηχεί περισσότερο ως Ινδικής προέλευσης κι όχι Αμερινδικής. Είναι όμως απλά μία επιπόλαια παρατήρηση;
Σαφώς όχι. Η γλωσσολογική καταγωγή των λέξεων California και Shasta δεν μπορεί να εντοπιστεί σε συνάφεια με τις τοπικές διαλέκτους. Άλλωστε τη μόνη ιστορική αναφορά σ’ αυτές τις λέξεις συναντάμε στο Ισπανικό βιβλίο “Las Sergas de Esplandian”του Garcia Ordonez de Montalvo (1500 μ.Χ.). Σύμφωνα με τον συγγραφέα και καθηγητή αρχαιολογίας του πανεπιστημίου της Βομβάης, Lal Chaman και οι δύο ονομασίες οφείλονται σε πολιτισμικά δάνεια του Ινδικού πολιτισμού. Μάλιστα ισχυρίζεται, πως η λέξη California προέρχεται από τη λατρεία της θεάς Kali καθώς και της ανέγερσης ναών αφιερωμένων στη θεά (“Hindu America?”, Bharatiya Vidya Bhavan, 1960)! Της ίδιας γνώμης είναι και ο συγγραφέας Barry Fell.
Εφόσον εξετάσουμε τις αρχαίες εμπορικές διαδρομές της Ινδίας σε σχέση με τα έθιμα και τις συνήθειες που αποκτήθηκαν από τους τελικούς προορισμούς των υλικών ή πνευματικών αγαθών του εμπορίου, μπορούμε να εντοπίσουμε με σχετική ακρίβεια τη θέση των προορισμών αυτών. Πιο συγκεκριμένα, η κατανάλωση της Ινδικής πιπερόριζας από τις φυλές των Navajo και των Wintun δεν αποτελεί ένα σύγχρονο γεγονός αλλά συνδέεται και με μοτίβα των μυθολογιών τους.
Ανεβαίνοντας την πλουμιστή από τα δεκάδες χρώματα των λουλουδιών πλαγιά του όρους κοιτάζω τη χιονοσκέπαστη κορυφή του. Πώς είναι δυνατόν να γεννήθηκε ένας “μαγικός” πολιτισμός σ’ ένα τόσο δυσχερές “πεδίο των ανέμων και του χιονιά”; Το μυστήριο είχε μόλις ξεκινήσει…

Η χαμένη γνώση
Με κομμένη αναπνοή από τη δύσκολη ανάβαση σταματώ, για να απολαύσω τη θεσπέσια θέα της απόκρημνης κορυφής του όρους. Παρόλο που είναι καλοκαίρι και η θερμοκρασία στις παρυφές του όρους ακουμπά του 30 βαθμούς Κελσίου, ωστόσο εδώ ψηλά ένα κρύο αεράκι κουρνιάζει σε κάθε βήμα μας. Η πνοή του μοχθηρού πνεύματος…
Σύμφωνα με τοπικό θρύλο των Ινδιάνων, προτού δημιουργηθεί η ανθρωπότητα το πνεύμα του Coyote “γέννησε” τα ζώα και τους χάρισε όλο το κόσμο να τον κατοικούν ελεύθερα, με τον περιορισμό να μη διαβούν επί της γης του όρους Shasta (σαφώς και ο θρύλος ομοιάζει με το κήπο της Εδέμ και το δένδρο της γνώσης. Άλλωστε οι τηλεοπτικοί ευαγγελιστές διέστρεψαν το συγκεκριμένο θρύλο καταλήγοντας σε απύθμενης ανακρίβειας συμπεράσματα, βλ. God TV). Η ρητή διαταγή υποσκελίστηκε από την απληστία των ζώων, τα οποία και κατέλαβαν το όρος. Η τιμωρία τους ήλθε από το μοχθηρό πνεύμα, το οποίο κατοικώντας εκεί, ξεσπά με τη μορφή άγριας χιονοθύελλας θανατώνοντας τους καταπατητές…
Εδώ όμως πρέπει να προσέξουμε αρκετά. Συνήθως με το άκουσμα των λέξεων “αρχαίος θρύλος” δεν προσφεύγουμε στη μέθοδο της ιστορικής ανάλυσης έκαστου θρύλου, απλά τον αποδεχόμαστε. Μεγάλο λάθος.
Η μάχη των δύο αντιπάλων, στη πραγματικότητα δεν είναι μια αρχαία παράδοση των Ινδιάνων. Η εξάπλωση του θρύλου οφείλεται στον διάσημο για το έργο του σχετικά με την Ατλαντίδα, Harvey Lewis. Στο παρασκήνιο των μελετών του συνέθεσε κι ένα σχεδόν άγνωστο έργο για την ιστορία της ηπείρου Lemuria και των κατοίκων της. Το βιβλίο κατάφερα να το βρω σ’ ένα μικρό βιβλιοπωλείο μεταχειρισμένων του San Francisco, παραμελημένο από τους προκατόχους του βρέθηκε τελικά στα χέρια μου. Εκεί καταγράφεται, πως το Coyote αντικατοπτρίζεται στα μάτια των Λεμουρίων κατοίκων που μετοίκησαν στο όρος Shasta, ενώ το μοχθηρό πνεύμα δεν είναι άλλο από τη καταστροφική δύναμη του όρους (χιονοθύελλες και δυσχερείς συνθήκες διαβίωσης).
Λογική η ερώτησή μου. Ποιος ο λόγος της παραμονής τους σ’ ένα τόσο ακατάλληλο έδαφος;
Καθώς συνέχιζα την ανάβαση μου, ο καλός φίλος Dave μου υπενθύμισε, πως κρυφά σπήλαια βρίσκονται διασκορπισμένα καθ’ όλη τη δεξιά λοφοπλαγιά, κάτι που είχα διαπιστώσει αρχικά κι εγώ. Ο συλλογισμός του έγκειται στο γεγονός της σταθερής θερμοκρασίας στο εσωτερικό των σπηλαίων, καθιστώντας τα ιδανικά μέρη ως κρησφύγετα. Αν και απλοϊκός ο συλλογισμός, ωστόσο η διαπίστωση αυτή ίσως οδηγήσει σ’ ένα νέο Κουμράν!
Η ιστορία μας ξεκινά στα 1924, όταν ο καθηγητής Edgar Larkin πρωτοαναφέρει την ύπαρξη παράξενων ερειπίων στη κορυφή του όρους. Κατά τη διάρκεια μετρήσεων του, χρησιμοποιώντας ένα φορητό τηλεσκόπιο κάνει λόγο για δύο φωτεινούς τρούλους δίπλα σ’ ένα μεγάλο σπήλαιο. Παραμένει στο χώρο για σχεδόν ένα χρόνο και με συνεχόμενες αποστολές εξερευνεί τα άγνωστα ερείπια. Αν και δεν γνωρίζω προσωπικά κάποια εργασία του σχετικά με τα ευρήματά του, ο προαναφερθείς Harvey Lewis στο appendix του βιβλίου του “Lemuria-The Lost Continent of the Pacific” σημειώνει, ότι ο καθηγητής Larkin ήταν πεπεισμένος για την ανακάλυψη των οικημάτων των μετοίκων της Lemuria (εδώ μια μικρή αλλά πολύ σημαντική υποσημείωση. Η αναφορά θέασης UFO στη περιοχή είναι απλά μια αντιγραφή και παραχάραξη των “φωτεινών τρούλων” του καθηγητή Larkin. Επίσης συγγραφείς, όπως ο William Henry δανείστηκαν την ίδια αναφορά για να καταλήξουν στη θεωρία των Stargates)…
Υπάρχει όμως κάτι στα σπήλαια αυτά; Ο γνώστης των τοπικών παραδόσεων και συγγραφέας Abraham Mansfield επιμένει στο έργο του “The King of the Lemurians”, πως μία κάστα απογόνων των Λεμουριανών συνεχίζει να επιζεί στη μυστική υπόγεια πόλη Telos (στο βάθος του όρους Shasta). Αν και είμαι δύσπιστος απέναντι σε τέτοιου είδους αυθαίρετες εξιστορήσεις πρέπει να παραδεχθώ, ότι όντως τα συγκεκριμένα σπήλαια στη κορυφή του όρους κρύβουν το δικό τους μυστήριο.
Φθάνοντας σ’ ένα από τα πρώτα σπήλαια κατά την ανάβαση μας, διαπίστωσα πως η είσοδος τους ήταν σαφώς λαξευμένη σε αρκετά σημεία από ανθρώπινα χέρια. Το εσωτερικό είχε χρησιμοποιηθεί με κάθε βεβαιότητα. Σαφώς και θα μπορούσαν να είναι σημάδια σύγχρονων περιηγητών αλλά ο χώρος απέπνεε μια ξεχωριστή αίσθηση αρχαίου μεγαλείου. Το έδαφος ήταν παράδοξα ομαλό για σπήλαιο ενώ όλως τυχαίως τα δύο υπεράνω σπήλαια βρίσκονταν ακριβώς στην ίδια κάθετη γραμμή. Άραγε το 1924 είχαν να επιδείξουν κάτι περισσότερο;
Μπορεί η πόλη Talos να μην υπάρχει αλλά ένα είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Ο βασιλιάς του κόσμου της Σαμπάλα ως μύθος γεννήθηκε εδώ υπό την ονομασία Sharula. Στο σπάνιο βιβλίο “Lemuria the Incomparable, the answer ” γίνεται για πρώτη φορά λόγος για τη βασίλισσα του κόσμου Sharula. Η βασίλισσα αποθέωσε κι έβγαλε από τα έγκατα της Γης το γένος των ανθρώπων με τη βοήθεια του μυθικού ιερέα της Adama (πολύ πιθανή σύνδεση με τη τηλεοπτική σειρά Battlestar Galactica. Η ανθρωπότητα ανυψώνεται στον ουρανό από τον αντίστοιχο Adama, ενώ έρχεται στο φως της μητέρας Γης υπό τη καθοδήγηση μιας θεία χαρισματικής γυναίκας) …
Καθώς ο ουρανός σκοτεινιάζει και η έρευνα μας φθάνει σ’ ένα τέλος αναρωτιέμαι μονάχα. αν η χαμένη γνώση έχει επιζήσει κάπου, σε κάποιο χαμένο χειρόγραφο, καλά καταχωνιασμένο στα εδάφη, που διαβαίνω τώρα. Πρέπει να επανέλθω στο μέλλον…η έρευνα πρέπει να συνεχιστεί και θα συνεχιστεί.

Sirius et la Géométrie Occulte du Parthénon

2009-08-31T05:50:00.000-07:00

Pour la plupart des gens, l’histoire religieuse du monde occidental se divise en deux périodes, celle d’avant et celle d’après Jésus Christ. Correct ?

Et pourtant, la réalité est bien loin de ce modèle !
De nos jours, personne ne sait comment exactement les différents mouvements religieux et leurs croyances ont évolué. Cependant, on considère que plusieurs mouvements religieux différents sont passés par notre planète, ayant chacun ses propres façons de croyance et ses propres symboles.
Mais chaque fois, le nouveau système assimilait les dogmes des systèmes précédents, en modifiant souvent leur continu de départ. De cette façon, les dieux des Grecs sont devenus des démons pour les chrétiens. Mais quelle était la foi qui dominait auparavant ? A qui les hommes adressaient-ils leurs invocations et quels dieux glorifiaient-ils ?
Peu de choses sont connues sur les cultes qui précèdent les années historiques. En général, on peut dire que nos ancêtres lointains ont commencé comme animistes, puis ils sont passés à l’ère des chamans et enfin au culte des astres. Plus tard, comme les premières grandes villes en Egypte et en Mésopotamie prospéraient, la théologie s’est organisée aussi en familles de dieux et en forces anthropomorphes cosmiques.
A travers donc le caractère centralisateur des prêtres, résulte le monothéisme d’aujourd’hui qui ne constitue, bien sûr, qu’une phase seulement du long chemin historique de la religiosité de l’homme.
Il reste, pourtant, un vide historique, un énigme, si vous préférez, sur ce que les hommes vénéraient réellement bien avant les dieux de Babylone et de Memphis !
Assez de réponses ont été données à cette question et elles se basent toutes sur la recherche de petites données historiques ayant échappé à la modification qu’apporte la mécanique religieuse.
De cette façon, l’article suivant se base sur une de ces théories qu’une tradition secrète est arrivée en Grèce des pays du sud. Une tradition du culte des astres qui peut être aperçue aujourd’hui, transformée, dans certains éléments étranges que l’antiquité nous a légués. Cette tradition est centrée sur Sirius, se manifeste à travers le culte chtonien des serpents et elle arrive, en passant par la Nubie, l’Egypte, la Crète et les Delphes, jusqu’en Attique et le culte de Pallas Athéna pour laquelle, même si on a tous entendu parler, peu de gens connaissent le rôle important qu’elle a joué dans l’histoire mystique du monde…

Le Savoir Incroyable des Dogons sur l’Astronomie

Parlant de Sirius, on ne peut que commencer par les mystérieux Dogons…
Le monde entier a pu connaître les Dogons à travers l’ œuvre extraordinaire du chercheur Robert Temple, The Sirius Mystery (1976).

La Tradition Mystique des Danaens
et l’Archéoastronomie d’Athéna la Noire.
Un voyage historique et cognitif des Dogons et les
Mystères de l’Egypte au Culte Chtonien et Secret ( ?)
de Sirius à l’intérieur de l’Acropole !

Dans cette œuvre est présenté le savoir cosmologique supérieure des prêtres des Dogons (des détails précis sur notre système solaire mais aussi sur Sirius et Sirius B dont l’observation peut se faire seulement à l’aide d’un télescope) et grâce à la façon d’écrire unique de Temple, est sous-entendue leur implication avec la visite éventuelle des astronautes anciens (les Nommos les ophiomorphes) sur notre Terre !
Et pourtant le cycle mytho-historique des Dogons est incroyablement plus complexe du point de vue de Temple et, comme on verra à la suite, il semble se lier directement au Parthénon, Athéna la Noire et bien sûr Sirius…
Les Dogons, donc, en tant que tribu, mais aussi en tant que branche culturelle (et non en tant que culture, comme des dizaines de « chercheurs » les appellent) a ses racines en l’Afrique du nord et plus spécifiquement en Nubie antique.
Ce détail est assez important, notez-la bien !

Ceux qui évoquent la Lumière Mystique

Bien avant Temple, au début encore des années 1930, deux anthropologues Français, Marcel Griaule et Germaine Dieterlen ont voyagé et vécu auprès des Dogons pendant trois décennies entières en inventoriant leurs habitudes et leurs coutumes dans les œuvres Conversations with Ogotemelli (où est présenté profondément le système religieux complet des Dogons) et The Pale Fox (où le recensement du système religieux se complète en liaison avec le regroupement social du peuple en une sorte de sectes).
Bien sûr, chez le grand public, le savoir cosmologique spécial des Dogons sur Sirius s’est fait connaître grâce à un petit article des deux anthropologues ayant le titre A Sudanese Sirius System dans l’anthologie des traditions mythologiques des tribus africaines, African Worlds (1954).
Plus tard, la fille de Griaule, Geneviève Calame-Griaule, publiera sa propre œuvre Dictionnaire Dogon, en soutenant que le savoir cosmologique supérieure de la tribu est dû aux mystères de l’Egypte antique !
De cette façon, Robert Temple note ce détail très important et tente, de sa manière à lui, de lier la tradition des Dogons à la théorie des Astronautes Anciens.
Si ses positions sont correctes, ce n’est pas le moment de l’analyser. Cependant, ce qui est vrai c’est que la liaison entre la tradition occulte des Dogons et l’Egypte est plus que proche !
Prenons par exemple le titre hogon que les prêtres des Dogons portent. Le même mot existe aussi dans le royaume antique du Nil et signifie la même chose :évocation de la lumière (Christian Jacq, Fascinating Hieroglyphs, 1996).
Quelle est cette lumière que les Dogons évoquent ? Et comment les mystères Egyptiens sont liés au Culte de Sirius que les deux anthropologues Français ont inventorié ? L’égyptologue George Hart a peut-être la réponse.

Le Culte de Sirius Egyptien à l’Image du Serpent

La civilisation égyptienne, au moins celle de 2400-1200 av. J.-C., possède son Sirius à elle. Les données linguistiques sont claires pour encore une fois.
En étudiant la structure idéographique des hiéroglyphes du temple de Luxor, Hart (A Dictionary of Egyptian Gods and Goddesses, 1999) a découvert un passage où sont liés clairement les cultes des Egyptiens à ceux des Dogons.
Cette inscription dit : « Cnef le Serpent grandit et agrandit tout. Il éclaire et il est éclairé. L’étoile de Seth renaît… » c’est ainsi qu’il est traduit un des passages principaux des stèles du temple !
Comparez-le maintenant avec l’extrait suivant du volume African Worlds où se présente la cosmologie des Dogons : « Chai renaît, Chai est vivant, puissance et lumière ». La ressemblance des passages est évidente !
Concernant la constellation de Seth, il s’agit bien sûr de Sirius, selon des égyptologues distingués comme Wallis Budge et Helene Hagan !
Basés donc sur plusieurs données comme celle citée ci-dessus, Hart et Geneviève Calame-Griaule prétendent que les Dogons ont emprunté leur savoir par les prêtres égyptien. Mais, qui est ce Chai ?

En ouvrant le livre-guide sur les mystères des Dogons, The Science of the Dogon (2006) je lis que le dieu Chai constitue le Serpent sacré de la tradition des Nubiens, et comme on a cité auparavant, les Dogons sont une branche de la civilisation Nubienne !!
Dans la mythologie égyptienne, donc, le dieu Khepher constitue le dieu primordial et supérieur à tous ! Il est symbolisé en plus comme le Serpent Uroborus que l’on connaît très bien. Encore une fois, la ressemblance ici est évidente !
Mais comment est-ce possible que les Dogons ont obtenu le savoir des Egyptiens ? Qu’est-ce qui s’est passé entre ces deux peuples ?

Tout est venu de la Nubie !

On peut trouver la réponse dans deux chroniques archéologiques très importantes du siècle dernier. Le Legends of the Egyptian Gods de Willis Budge et le Myth and Symbol in Ancient Egypt de Rundle Clark.
En étudiant la ligne de succession des Pharaons tous les deux arrivent et s’arrêtent à la reine nubienne d’Egypte, Néfertiti, l’épouse d’Akhenaton.
Comme on connaît tous, Akhenaton a introduit une sorte de monothéisme à la pratique rituelle des Egyptiens, pendant la période amarnienne de l’Egypte et plus spécifiquement en 1351 av. J.-C. A l’époque, selon ses ordres, le polythéisme du Nil a été remplacé par Aton, le dieu solaire. Mais, en réalité, ce n’était pas son nom de départ !
Pour la première fois, les intentions religieuses du jeune Pharaon se font connaître sur un panneau akkadien s’adressant à la reine Tiyi (Nicholad Grimal, A History of Ancient Egypt, 1994). Sur cette inscription, le nom du seul dieu d’Akhenaton se prononce clairement comme Chai !!
Comme vous devez vous rappeler, on a déjà vu ce nom auparavant comme le lien entre Sirius, le serpent et la Nubie.
Ce culte de Chai, est arrivé au pays noir de l’Egypte de la Nubie à travers l’épouse bien-aimée d’Akhenaton, Néfertiti qui, de cette façon, a voulu continuer sans obstacle le culte de ses dieux ancestraux. Ainsi, la jeune reine a introduit peut-être la dissimulation la plus intelligente dans l’histoire universelle, d’une religion ancienne par une nouvelle religion !
D’ailleurs, entre les deux dieux, il y avait un élément commun :le scarabée.
Vous voyez, en Egypte pré-akhenatonienne, la représentation symbolique du soleil c’était le scarabée, comme à la Nubie (mais aussi chez les Dogons) où Chai était vénéré, pas seulement comme serpent, mais aussi sous la forme du scarabée !!
Il est bon de mentionner aussi que l’Egyptologie moderne, quand elle tombe sur le symbole du scarabée elle tombe également sur l’inscription « hpr », c’est-à-dire Khepher. De cette façon unique donc, est introduit en Egypte le culte du Serpent sacré et de Sirius…
Enfin, selon l’intellectuel et historien Grec Athanasios Stageiritis (Ogygie), Orphée, en arrivant en Egypte et suivant les mystères d’Isis et d’Osiris, a modifié les pratiques et les a introduites en Grèce.
Mais, la ligne du temps se perd au royaume Minoen, selon Hart.

La Géométrie Occulte du Parthénon et la Pyramide Secrète de l’Acropole

Est-ce que la structure architecturale du Parthénon, ou même l’Acropole d’Athènes entière, pourrait cacher un Culte de Sirius ?
C’est possible, même si le temple que l’on contemple de nos jours – celui de 447 av. J.-C. – n’est pas le premier, mais il est construit sur les fondations des sanctuaires précédents comme celui que Pisistrate avait construit et que les Perses ont détruit.
Est-il possible que dans les Parthénons qui ont précédé celui d’Ictinos et de Callicratès, les signes du Culte de Sirius étaient plus visibles ? Malheureusement, on ne saura jamais !
Cependant, dans le Parthénon actuel il y a certains détails très intéressants et étranges :
Par exemple, Théophanis Manias, dans son œuvre Parthénon (1987) présente une théorie mathématique spéciale sur le temple sacré d’Athènes à l’Acropole.
Plus spécifiquement et en analysant sa théorie, le diamètre de chaque colonne du Parthénon est peu plus longue de la base au milieu et puis elle est plus étroite vers le haut et converge vers le centre de la colonnade où il appartient ou, plus simplement, elle converge comme une ligne imaginaire vers le centre du temple.
Tout cet artifice architectural a comme résultat que les colonnes ne sont pas droites mais qu’elles s’unissent, si on les prolonge d’une ligne imaginaire jusqu’aux 1852 mètres, en créant ainsi une pyramide dont le sommet se trouvait en ligne droite avec la statue d’Athéna ! Le volume de la pyramide serait exactement la moitié du volume de la Grande pyramide de Khéops, c’est-à-dire 45.000.000 pieds cubiques.
Mais, encore un écrivain a distingué une pyramide à la géométrie du rocher sacré. Si on feuillette cette fois l’édition française du livre rare de Christos Sassalos sur l’analyse mathématique de l’Acropole, on tombe sur une série de diagrammes où il s’en déduit que les surfaces mathématiques de l’Acropole forment, non seulement une pyramide, mais que les Propylées représentent le crâne humain qui est visible jusqu’aux os zygomatiques – et cela car les Propylées se trouvent en elliptique parabolique (l’axe est droit) et en cylindre droit paraboloïde, comme c’est le crâne humain !
Pour est-ce tout cela important ? Peut-être parce que, mis à part la « pyramide » de l’Acropole, la Grande Pyramide de Khéops se dirige aussi vers Sirius – plus concrètement le puisard ouvert de la Chambre de la Reine est dirigé vers Sirius !
Si toutes ces théories sont vraies, les caractéristiques géométriques secrètes du Parthénon se lient aux forces énergétiques de la Grande Pyramide !
Plus concrètement, les Propylées comme le Parthénon, ont été construits intégralement en marbre pentélique plutôt qu’en marbre de Lefkada, comme c’était répandu. Il y a des opinions différentes qui justifient ce choix.
Mais, celle qui nous intéresse veut que le marbre pentélique contienne plus de fer qui, sous des conditions spécifiques, produit des phénomènes électromagnétiques et fonctionne dans l’espace en tant que bobine ! Bien sûr, des forces semblables ont été mesurées dans la Grande Pyramide aussi, un sujet duquel le chercheur Joseph P. Farrell (2002) s’est beaucoup occupé et il a formulé une théorie extraordinaire… de laquelle on va parler bientôt dans une prochaine grande édition spéciale !

La totalité de l’article va être publiée bientôt dans un magazine français connu du domaine de la recherche. Pour plus d’information, consultez notre blog. Traduction et correction du texte : Angélique Giannitsa, auteurs : Georges Ioannidis et Alexandre Giannakos.

Memento Mori (PC Game)

2009-08-03T03:58:00.000-07:00

Memento Mori
DTP young entertainment, 2009
Μόλις προχθές κυκλοφόρησε η Αγγλική έκδοση του πολυαναμενόμενου adventure game “Memento Mori” (προστακτική έγκλιση, μεταφραζόμενο ως “θυμήσου, θα πεθάνεις” ή πιο λογοτεχνικά «θύμηση θανάτου»).

Το παιχνίδι διαδραματίζεται γύρω από την εξαφάνιση σημαντικών πινάκων από το μουσείο Hermitage του St. Petersburg. Έχει σπουδαίο ενδιαφέρον στην έρευνα μας, διότι παράλληλα με τη κεντρική του ιστορία γίνεται λόγος και για συνέχιση του Αιγυπτιακού συμβολισμού στη σύγχρονη τέχνη. Απαρτίζεται από πολύ όμορφα γραφικά και μουσικά κομμάτια (μόνο οι φωνές των πρωταγωνιστών δεν βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο). Ένα ευχάριστο διάλειμμα στη καθημερινή πραγματικότητα.

Battlestar Galactica: The Complete Series (TV Show)

2009-08-03T03:55:00.000-07:00

Battlestar Galactica: The Complete Series
Universal Studios, 2009
Προ λίγων ημερών (στις 28 Ιουλίου του 2009) κυκλοφόρησε ολοκληρωμένη και η σειρά Battlestar Galactica.

Η αδιαφιλονίκητη ναυαρχίδα (μαζί με τη σειρά Eureka) του SyFy Channel έρχεται να μας προσφέρει πέρα από φιλοσοφικούς προβληματισμούς και εναλλακτικές αρχαιολογικές προσεγγίσεις. Σύμφωνα με την εξέλιξη της ιστορίας , οι πολίτες του διαστημικού στόλου του Galactica, αναζητούν αρχικά τη πατρίδα των Θεών τους κι έπειτα τη Γη. Ποιοι είναι αυτοί οι Θεοί; Το αρχαίο Ελληνικό Δωδεκάθεο! Η σειρά κλείνει, όπως πρώτος είχε παρατηρήσει ο καλός φίλος και αρχισυντάκτης του Mystery Γιώργος Ιωαννίδης, με τον πλέον αρχαιοαστροναυτικό τρόπο. Ένα εκπληκτικό σενάριο και ένα μαγευτικό soundtrack θα σας κρατήσουν καλή παρέα για αρκετό καιρό.

Stargate Atlantis: The Complete Series (TV Show)

2009-08-03T03:52:00.000-07:00

Stargate Atlantis: The Complete Series
MGM, 6 Οκτωβρίου 2009
Όντας φανατικός υποστηρικτής της σειράς Stargate SG1 δεν θα ήταν δυνατόν να παραλείψω τη δεύτερη μεγάλη μου αγάπη, το Stargate Atlantis.

Έχοντας πλέον ανακαλύψει την Ατλαντίδα στο Pegasus Galaxy, η νέα ομάδα της τηλεοπτικής σειράς (υποβοηθούμενη στη τέταρτη season και από την εκπληκτική Amanda Tapping) αντιμετωπίζει ένα νέο κίνδυνο για την ανθρωπότητα εν ονόματι Wraith. Κατά τη γνώμη μου το τελευταίο επεισόδιο της σειράς αποτελεί και το κορυφαίο τόσο του Atlantis όσο και του SG1. Αξεπέραστος ο ρόλος του David Hewlett ως Rodney McKay. Ολόκληρη η σειρά είναι διαθέσιμη για προπαραγγελία μέσω του Amazon. Αποκτείστε ένα από τα λαμπρότερα διαμάντια της σύγχρονης Sci-Fi σκηνής.

The Ancient Secrets of Al Khemit (DVD)

2009-08-03T03:48:00.000-07:00

The Ancient Secrets of Al Khemit
Stephen Mehler, 2 DVD Set, 2005
Ο συγγραφέας του “The Land of Osiris” μας ξεναγεί στο μυστηριακό κόσμο των πυραμίδων.

Ίσως ένα από τα πιο ζωντανά documentaries που έχω δει ως τώρα, το “The Ancient Secrets of Al Khemit” προσφέρει την επανασύνδεση της σημερινής Αιγύπτου με τους θρύλους του μακρινού Παλαιού Βασιλείου. Οι χαμένες παραδόσεις του παρελθόντος επιβιώνουν στη τωρινή μνήμη του λαού, που ανήγειρε τις πυραμίδες. Ορισμένα από τα αρχαία μυστικά σκιαγραφούνται μπροστά στα μάτια μας κατά το πέρασμα μέσα από τα σοκάκια του Καίρου. Πραγματικά αξιομνημόνευτη εργασία.

The Tutankhamun Prophecies (Βιβλίο)

2009-08-03T03:44:00.000-07:00

The Tutankhamun Prophecies
Maurice Cotterell
Εκδ.: Bear & Company, 2001
Προτού ξεκινήσω με τη παρουσίας του βιβλίου, να παραδεχθώ, πως οι εκδόσεις Bear & Company αποτελούν, όπως έχετε καταλάβει τόσο μέσα από το blog αλλά και από τη στήλη μου, “Εναλλακτική Αρχαιολογία” στο περιοδικό Mystery, τις αγαπημένες μου στη προσέγγιση μου στα μυστήρια της αρχαιότητας.

Εφόσον διαβάσετε τα βιβλία αυτών των εκδόσεων με κριτικό μάτι , τότε σίγουρα έχετε να κερδίσετε πολλά.
Περνώντας τώρα στο βιβλίο, παρατήρησα με ευχάριστη έκπληξη μία προσπάθεια σύνδεσης μεταξύ του θεού Quetzalcoatl με το Φαραώ Tutankhamun. Φυσικά και το εγχείρημα είναι δύσκολο αλλά το μυστήριο λύνεται μέσα από τις αρχαίες καταγραφές για το πατέρα του, Achnaton. Και οι δύο Φαραώ φέρουν στους τάφους τους, βασιλικά περιδέραια αντίστοιχα αναπαραστάσεων του Quetzalcoatl (για περισσότερες πληροφορίες δείτε στο επερχόμενο βιβλίο μου). Αγοράστε το για τις πρωτοποριακές του ιδέες.

Early America Revisited (Βιβλίο)

2009-08-03T02:02:00.000-07:00

Early America Revisited
Ivan Van Sertima
Εκδ.: Transaction Publishers, 1998
Πρόκειται για το πιο ενδελεχές έργο αναφορικά με τη πολιτισμική επαφή μεταξύ αρχαίας Αιγύπτου και Νουβίας με τη Νότια Αμερική.

Στο συγκεκριμένο βιβλίο θα βρείτε πέρα από μία μοναδική καταγραφή των πολιτισμικών επαφών και μία εκτενή παράθεση του αραβικού χειρογράφου Al Qalqashandi, όπου παρουσιάζεται η ιστορία ανακάλυψης της Αμερικής από τους Νουβίους, το 1324 μ.Χ. . Επίσης ο συγγραφέας είναι ο υπεύθυνος για τη διάδοση του θρύλου της ύπαρξης καπνού εντός Αιγυπτιακών μουμιών. Ο ίδιος εντοπίζει την ύπαρξη νικοτίνης εντός της μούμιας του Φαραώ Ραμσή του δεύτερου. Η αγορά του βιβλίου καθίσταται αναγκαία για κάθε μελετητή της εναλλακτικής ιστορίας.

The Mayan Factor: Path Beyond Technology (Βιβλίο)

2009-08-03T01:51:00.000-07:00

The Mayan Factor: Path Beyond Technology
Jose Arguelles
Εκδ.: Bear & Company, 1987
Η πλέον κλασική, αν και άγνωστη μελέτη για τις “απαγορευμένες” γνώσεις των Μάγια.

Με γλαφυρό λόγο, ο περιβόητος Jose Arguelles παρουσιάζει τα τεχνολογικά κατορθώματα της φυλής καθώς και τη καταστροφή της εξαιτίας αυτής της τεχνολογίας. Αξίζει να αποκτήσετε το βιβλίο κυρίως λόγω δύο “πνευματικών πρωτιών” του συγγραφέα. Για πρώτη φορά γίνεται φανερή αναφορά στη σύνδεση μεταξύ του ημερολογίου των Μάγια και το τέλος του κύκλου, που διανύει τώρα η ανθρωπότητα καθώς και η αναφορά στη ξηρασία ως λόγου εξαφάνισης των Μάγια. Αν και παρέμεινε στο βιβλιογραφικό παρασκήνιο τη τελευταία δεκαετία, σήμερα μπορεί να μας προσφέρει μία νέα οπτική των πραγμάτων δίχως τον πανικό των αντίστοιχων βιβλίων επί του θέματος αλλά με αυθεντικές εναλλακτικές ιδέες.

Stargates: επιστημονική φαντασία, επιστήμη & αρχαιολογία

2009-07-08T05:51:00.000-07:00

Η ιδέα των Stargates ενυπάρχει εδώ και περίπου μία δεκαετία, σε πληθώρα τηλεοπτικών σειρών επιστημονικής φαντασίας καθώς και μυθιστορημάτων.

Φυσικά και η παρουσίαση μίας θεωρίας μέσω αυτού του πλαισίου σκέψης, ίσως να οδηγήσει αρκετούς από εμάς στην γρήγορη απόρριψή της, πράξη όμως εντελώς λανθασμένη. Φυσικά και ως θεωρία πρωτοπαρουσιάστηκε στο ευρύ κοινό ως ένα καθαρά φανταστικό δημιούργημα αλλά όλα τα δεδομένα που απαρτίζουν τη δομή της θεωρίας είναι άκρως επιστημονικά όπως θα δούμε παρακάτω και ίσως να έχουν ανταπόκριση και στην αρχαιολογική πραγματικότητα.
Η ιδέα γεννήθηκε αρχικά (1994) ως τηλεοπτικό προϊόν στα studio αρχικά του Showtime channel κι έπειτα στο κατεξοχήν κανάλι εκπομπών επιστημονικής φαντασίας, Sci Fi. Η τηλεοπτική σειρά ονομαζόταν Stargate SG-1 και η βασική πλοκή της ιστορίας της διαδραματιζόταν ως εξής: Η Αμερικάνικη, πολεμική αεροπορία χρησιμοποιεί ως μέσο μεταφοράς μεταξύ πλανητών στο γαλαξία μία εξωγήινη “κερκόπορτα” στους αποδεκτούς νόμους της Φυσικής, μία αστροπύλη (stargate). Η αστροπύλη, σε σχήμα δαχτυλιδιού ανοίγει μία “σκουληκότρυπα” προς εξωγήινους κόσμους. Μία επίλεκτη ομάδα των Αμερικάνικων δυνάμεων γνωρίζει στο πέρασμά της υλικούς πολιτισμούς, ανώτερων τεχνολογικά. Οι συγκεκριμένοι πολιτισμοί λατρεύτηκαν ως οι ιδρυτές των αντίστοιχων ανθρώπινων πολιτισμών..
Σε πρώτο άκουσμα, αρκετοί απλά θα κουνήσουν αδιάφορα τους ώμους τους. Κι όμως τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.
Ο Αμερικάνικος στρατός, σύμφωνα με τον συγγραφέα Joseph McMoneagle, είχε ονοματοδοτήσει ένα από τα απόρρητα προγράμματά του με τον τίτλο “Project Star Gate”. Σκοπός του, η χρήση νοητικής, εξ αποστάσεως κτασκοπείας των κινήσεων του εχθρού. Το εν λόγω πρόγραμμα διεκόπη στις αρχές της δεκαετίας του 1990 (“The Stargate Chronicles. Memoirs of a Psychic Spy”, Hampton Roads, 2002).
Παρόμοια οι συγγραφείς Lynn Picknett και Clive Prince στο βιβλίο τους “The Stargate Conspiracy”, χρησιμοποιούν τον όρο Stargate ως μία σαμανιστική είσοδο προς τον κόσμο των αρχαίων, εξωγήινων θεών. Μία πύλη προς τα άστρα.
Αντίστοιχα ο συγγραφέας Richard Leviton, στο πολυσέλιδο έργο του “Stars on the Earth” προτείνει την ύπαρξη υλικών Stargates στον πλανήτη μας, με την ικανότητα να μας οδηγήσουν σε πνευματική ένωση με το Θείο.
Ερευνώντας προσωπικά τη παγκόσμια μυθολογία κατάφερα να βρω μερικές ενδείξεις ομοιότητας με Stargates. Στην παράδοση των Chiricahua Apache υπάρχει ο μύθος των τριών ιπτάμενων λίθων, με τα εξής ονόματα: “ο λίθος των φωνών”, “ο πτερωτός λίθος” και “τα πέτρινα φτερά”. Σύμφωνα με το μύθο, όποιος κατά εσφαλμένη ενέργεια κοιμόταν κοντά σε κάποιον από τους λίθους αυτούς, εξαφανιζόταν στον ουρανό.
Τι είναι όμως αυτοί οι λίθοι; Η λέξη λίθος στη διάλεκτο των Navajo μεταφράζεται και ως λόφος. Τα πράγματα γίνονται σαφώς πιο ξεκάθαρα. Η ιθαγενής παράδοση τόσο των Arapacho όσο και των τραγικά παρεξηγημένων στις ταινίες του Hollywood, Sioux, αναφέρεται στο λεγόμενο “ύψωμα του Θεού”, ένα μικρό λόφο στο σημερινό Wyoming.
Ο συγκεκριμένος λόφος ύψους τετρακοσίων μέτρων κατακλύζεται από μερικούς εξαιρετικά ενδιαφέροντες μύθους. Σύμφωνα με τον γνωστότερο εξ αυτών, επτά νεαρά κορίτσια κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού τους στις παρυφές του λόφου συναπαντώνται με μία αρκούδα, η οποία ξεκινά να τα κυνηγά. Στη προσπάθειά τους να ξεφύγουν, κρύβονται σε μία γνωστή τους σπηλιά και παρακαλούν τον οφθαλμό του ουρανού, τη Mato Teepee, της παράδοσης των Navajo να τους οδηγήσει ψηλά στον ουρανό, ώστε να σωθούν. Πάλι σύμφωνα με το θρύλο, η Mato Teepee υψώθηκε τόσο ψηλά, που οδήγησε τις κόρες στον αστερισμό των Πλειάδων. Προς τιμήν αυτών των κοριτσιών οι Πλειάδες πήραν την ονομασία τους.
Ένα εξίσου παράξενος μύθος της φυλής των Kiowa αναφέρεται πάλι στο συγκεκριμένο λόφο αλλά αυτή τη φορά με την ονομασία “T’ sou’a’e”. Κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης της φυλής προς την Oklahoma διερχόμενοι το λόφο, βρέθηκαν στον ουρανό κι εν συνεχεία στον τελικό προορισμό της μεταναστευτικής τους πορείας. Η ονομασία “T’ sou’ a’ e’” μεταφράζεται ως “το άνοιγμα στο λόφο” (και τις δύο ιστορίες καθώς και τις μεταφράσεις μπορείτε να τις βρείτε στο εκπληκτικό βιβλίο του συγγραφέα Peter Nabokov, “Where the Lighting Strikes. The Lives of American Indian Sacred Places”).
Η ιστορία όμως που πραγματικά με παραξένεψε, κατά τη πορεία των ερευνών μου, ήταν αυτή των Ινδιάνων της φυλής Washo στη περιοχή Reno της Nevada. Σύμφωνα με την εξιστόρηση της φυλής (προσοχή δεν πρόκειται για μυθολογικό κατάλοιπο κάποιας προγενέστερης περιόδου αλλά για ζωντανή μνήμη), δύο νερά κορίτσια διέμειναν για το βράδυ στο δάσος Wild Grub Hole δίπλα στη λίμνη Tahoe (τη συγκεκριμένη περιοχή συνέδεσαν αρκετοί μελετητές με θεάσεις Α.Τ.Ι.Α. . Η λίμνη έγινε διάσημη και μέσω ανάλογης υφής επεισοδίου των X- Files).

Ξυπνώντας το πρωί αντίκρισαν μία οπή-άνοιγμα στο μεγάλο βράχο, που βρίσκεται στην ακτή της λίμνης. Περνώντας από το άνοιγμα βρέθηκαν πολύ μακριά από τη Γη και κοντά σε μία φυλή “αστρανθρώπων”. Τα κορίτσια ύστερα από αρκετά χρόνια εμφανίστηκαν ξανά στον καταυλισμό τους, διηγούμενες την ιστορία τους στον περιπετειώδη ερευνητή George James (“The Lake of the Sky, Lake Tahoe”, Charles Powner Company, 1956). Φυσικά σε πρώτο άκουσμα η ιστορία φαντάζει εξεζητημένη αλλά δεν χρειάζεται να βιαστούμε στη κρίση μας. Προσωπικά έχοντας μελετήσει από κοντά τόσο τη τοπογραφία της συγκεκριμένης περιοχής όσο κι έχοντας προχώρησει σε διαπίστωση της αξιοπιστίας του θρύλου μέσω προσωπικής συνομιλίας, με ξεχωριστούς γνώστες του συμβάντος (εδώ να ευχαριστήσω το φίλο μου από τη UFO Society του San Francisco, Dave Johnson, για τη βοήθεια του στο μακρινό μας αυτό ταξίδι) παρατήρησα, πως ο θρύλος διαθέτει στέρεες βάσεις καθώς παρουσιάζεται με τον ίδιο τρόπο απ’ όλους. Αρκετοί μελετητές κάπως αστόχαστα μετέφρασαν το συμβάν ως μία χρονική λούπα προς το παρελθόν. Το ταξίδι στο παρελθόν μπορεί να συνάδει σε θεωρητικό επίπεδο με τους γνωστούς νόμους της Φυσικής και με τη λογική του περιστρεφόμενου σύμπαντος των εξισώσεων του Einstein αλλά με κανένα γνωστό τρόπο δεν μπορεί να συμβεί πρακτικά.
Ένα τρίτο παράδειγμα ανάλογης αναφοράς έχει συνδεθεί με το, ύψους 600 μέτρων, λόφο Shiprock στο βορειοδυτικό Mexico. Η ιθαγενής ονομασία του λόφου είναι “Tse Bi Dahi”, δηλαδή το “ιπτάμενο όρος”. Φυσικά και δεν υπάρχει κάτι τέτοιο! Η ονομασία δόθηκε από τη φυλή των Navajo προς τιμή του πτερωτού θεού Tse Nihahaleeh. Η εξιστόρηση τοποθετείται στο 1870, όταν η φυλή πιεζόμενη από τους Ευρωπαίους εχθρούς ανεβαίνει στο λόφο και προσευχόμενη στο θεό που προαναφέραμε, εγείρεται στον ουρανό πάνω σ’ ένα εκθαμβωτικό φως, αποφεύγοντας τους εχθρούς και μετατοπίζεται στο όρο Holyoke του New Mexico.

Πύλες από κρύσταλλο και παραδόσεις

Αν υποθέσουμε, ότι όντως υπάρχουν Stargates, πώς θα έμοιαζαν; Το πλέον παράξενο βιβλίο σχετικά με τις αστροπύλες ακούει στο τίτλο “The Convoluted Universe” (Ozark Mountain, 2005). Πρόκειται καθαρά για ένα βιβλίο αναφορών μίας επαφικού με όντα ανωτέρων πολιτισμών. Το παράδοξο είναι πως διαθέτει τρομερά σπαράγματα ομοιοτήτων με τις παραπάνω αναφορές των ιθαγενών. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της συγγραφέα Dolores Cannon, το 2002 ήλθε σ’ επαφή με μία νοσοκόμα από τη περιοχή της Florida, την οποία αποκαλεί Betty. Η Betty κατά τη διάρκεια ύπνωσης ισχυρίστηκε, ότι υπήρξε η ίδια φύλακας μίας πύλης προς άλλους κόσμους. Στις αρχικές συνεδρίες παρουσιάζει τη πύλη ως ένα κρυστάλλινο όρος ενώ στις επόμενες κατανοεί, πως πρόκειται για ένα φωτεινό άνοιγμα σ’ ένα μικρό λόφο (δεν καθορίζει τοποθεσία). Μάλιστα ισχυρίζεται, πως πρόκειται για ένα πέρασμα όντων από άλλους γαλαξίες προς το ηλιακό μας σύστημα! Μπορεί όντως να πρόκειται κατά κάποιους, ως μία ψευδή απεικόνιση ενός φαντασιόπληκτου αλλά υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που εντυπωσιάζουν.

Τα βραχώδη όρη της Αμερικής στην διάλεκτο των Navajo ονομάζονται ως τα “διάφανα όρη”. Αυτή η λεπτομέρεια όμως έχει παρεξηγηθεί από τη λεγόμενη “διάνοια” του ιδρύματος Cayce, Ruth Montgomery (“Aliens Among us”, Putnam’s Sons, 1985). Δεν ονομάστηκαν τα όρη, διάφανα, επειδή υποτιθέμενα κρύβουν μία υπόγεια πολιτεία αλλά λόγω αρχικά των μυστικών περασμάτων, άγνωστων στους Ευρωπαίους, που οδήγησαν αρκετές φυλές στη σωτηρία τους κι εν συνεχεία λόγω του μυθολογικού μοτίβου, της επιλογής των όρεων αυτών από τους Θεούς για τη δημιουργία των πρώτων οικισμών. Εξετάζοντας προηγουμένως τις αναφορές των Ινδιάνικων φυλών σε σχέση με το μυθολογικό μοτίβο των ιθαγενών Θεών παρατηρούμε, πως πραγματικά μία αναφορά της επαφικού Betty αποκτά ξαφνικά αξία.
Πέρα όμως από την Αμερικάνικη παράδοση υπάρχει και στη Μεσοποταμιακή μυθολογία μία παρόμοια λεπτομέρεια. Ο γνωστός Zecharia Sitchin σε όλη σχεδόν τη σειρά των βιβλίων του παρουσιάζει και μεταφράζει τη Σουμεριακή λέξη “sham” ως τα σκάφη των θεών. Η ανακρίβεια εδώ είναι οφθαλμοφανέστατη. Σε κάθε ακαδημαϊκή μετάφραση η λέξη έχει τη σημασία της πύλης. Αλλά ας μην απομακρυνθούμε από την έρευνα μας…

Bii’stiin, οι φύλακες των ιερών λόφων

Σύμφωνα προς τον αρχαιολόγο και συγγραφέα Craig Childs, στο λόφο του Wyoming, που είδαμε παραπάνω, αναπτύχθηκε ένας πολιτισμός, που αν και μεταγενέστερος αυτού των Ανασάζι, διαθέτει αρκετές ομοιότητες. Σημαντικότερες εξ αυτών, η ανέγερση οικισμάτων από πλίνθο σε φαινομενικά απρόσβατα σημεία καθώς και η δημιουργία αγγείων διακοσμημένων με γεωμετρικά σύμβολα και κυρίως αυτό της σπείρας. Στη γλώσσα των Navajo οι ιδρυτές του εν λόγω πολιτισμού ονομάζονται Bii’stiin μεταφραζόμενο ως, “οι φύλακες των ιερών λόφων” (“House of Rain”, Little, Brown and Company, 2007). Πολύ συχνά στην Αγγλική βιβλιογραφία (δυστυχώς ακόμα και η ακαδημαϊκή Ελληνική κοινότητα δεν έχει εκδώσει κάποιο έργο αναφορικά με τους Ανασάζι) οι Ανασάζι μεταφράζονται ως “οι Αρχαίοι” (“The Ancient Ones”). Στη πραγματικότητα όμως ο όρος αυτός αποδίδει καλύτερα τη σημασία της λέξης Bii’stiin.
Αναζητώντας μια πιο διεξοδική αποσαφήνιση του πολιτισμού των Bii’stiin έπεσε τυχαία (;) στα χέρια μου το βιβλίο της πανεπιστημιακού Ella Clark, “Indian Legends of the Pacific Northwest”. Εκεί αναφέρεται ο μύθος των φυλών Klickitat και Yakima για τους τρεις ιδρυτές του πολιτισμού, Quoh am mah, San Tlah και Kay Klah. Μάλιστα οι αφηγήσεις για τις τρεις φιγούρες κάνουν λόγο για ικανότητα τους να πετάν ελεύθερα στον ουρανό ενώ διαθέτουν ανθρώπινη μορφή. Η παραδοξότητα όμως σε κάποιον λίγο προσεκτικότερο μελετητή εμφανίζεται στη ξαφνική “αστραπή φωτός”, που εγείρεται από τα όρη καθώς οι τρεις μορφές διέρχονται τον ουρανό (ο μύθος των λόφων του φωτός δεν είναι μία ξεκομμένη μυθολογική αναφορά των ιθαγενών της Αμερικής αλλά ένα πολύπλοκο παγκόσμιο πλέγμα γλωσσολογίας και άγνωστης αρχαιολογίας, όπως θα δούμε σε επόμενο κείμενο μου).

Η Φυσική των Stargates

Τελικά εφόσον δεχθούμε, ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν αστροπύλες, τότε πώς θα ήταν;
Αρκετοί ξένοι ερευνητές μη καταφέρνοντας να εντοπίσουν κάποιου είδους υλικής Stargate, κυριολεκτικά ανακάλυψαν μυστικιστικές θεωρίες, που κατά τη γνώμη μου στερούνται κάθε σοβαρότητας επιχειρημάτων. Το Ακασικό πεδίο της Blavatsky και του Cayce μετονομάστηκαν σε “αστροπύλες του πνεύματος” ( “Legacy of the Elder Gods”, M. Schorn , Ozark Mountain, 2009). Φυσικά και ορισμένες θεωρίες για την ύπαρξη ψυχικών αστροπυλών διαθέτουν νοηματικό βάθος, απλά (και να με συγχωρείτε γι’ αυτό) προτιμώ μία περισσότερο υλική τους θεώρηση.
Κατά τη γνώμη μου, εφόσον (και το τονίζω, εφόσον) υπάρχουν υλικές αστροπύλες, όπως μας προιδεάζουν οι παραπάνω ερμηνείες των μυθολογικών αναφορών τότε θα πρέπει να ισχύουν κάποιοι φυσικοί νόμοι.
Η ξαφνική μετακίνηση των προσώπων εντός των παραπάνω μύθων, μεταξύ απομακρισμένων σημείων υποδηλώνει ένα είδος τηλεμεταφοράς.
Στο Νευτώνιο μεγαλόκοσμο, που ζούμε η θεωρία της τηλεμεταφοράς είναι απλά φαντασία. Είμαστε συμπαγή όντα, που πρέπει να δεχθούμε τρομερή ώθηση για να αναπτύξουμε ακόμα και μεσαίες ταχύτητες μεταφοράς, πόσο δε ακαριαία μετακίνηση.
Στη κβαντική θεωρία όμως όλα είναι δυνατά και η αναντιστοιχία με το μεγαλόκοσμό μας είναι εκπληκτική. Καταρχήν τα ηλεκτρόνια ουσιαστικά κάνουν κβαντικά άλματα από στοιβάδα σε στοιβάδα ατόμων. Τα ηλεκτρόνια με τη σωματιδιακή και κυματική τους μορφή μπορούν πραγματικά να βρίσκονται ταυτόχρονα σε διάφορα σημεία και να επανεμφανίζονται σε χρόνο μικρότερο του μηδενός (ως αριθμητική μονάδα, όχι σημειολογικά).
Η τηλεμεταφορά σε ατομικό επίπεδο είναι δυνατή. Πώς όμως μπορεί κάτι τέτοιο να συνιστά τη δημιουργία Stargates; Η απάντηση κρύβεται στους κβαντικούς υπολογιστές. Υπολογιστές δηλαδή, που δεν θα μετρούν πλέον σε Megahertz αλλά σε Yottahertz, υπολογιστές δηλαδή, που θα μπορούν να θέσουν σε συμφωνία εκατομμύρια άτομα. Η τεχνολογία αυτή βέβαια βρίσκεται ακόμα σε εμβρυικό στάδιο. Όπως καταλαβαίνουμε δεν είναι οι νόμοι της Φυσικής που απαγορεύουν τη τηλεμεταφορά αλλά το επίπεδο της τεχνολογίας μας.
Συγγραφείς όπως οι Daniken και Childress μίλησαν για ανώτερους, πιο προηγμένους πολιτισμούς του παρελθόντος. Εφόσον υπήρχε μία τέτοια υπερτεχνολογική Ατλαντίδα της αρχαιότητας, όπως την οραματίστηκε ο Edgar Cayce, άραγε η αστροπύλη ήταν ένα από τα δημιουργήματά της;

Great Sungod Festival: Το μεγαλύτερο event της χρονιάς

2009-07-08T02:41:00.000-07:00

Το μεγαλύτερο event της εναλλακτικής αρχαιολογίας είναι πλέον γεγονός!

Παρέα με το καλό, προσωπικό μου φίλο Robert Bauval (συγγραφέα πολλών παγκοσμίων Best Seller, όπως τα The Orion Mystery και Keeper of Genesis) διοργανώνουμε για εσάς ένα πλήρες εξερευνητικό ταξίδι στο αχαρτογράφητο παρελθόν της αρχαίας Αιγύπτου.
Ταξιδέψτε μαζί μας σε όλα τα μέρη, που πάντοτε ονειρευόσασταν, με τη δική μας συνοδεία. Ομιλίες τόσο του Robert Bauval όσο και δικές μου θα παρουσιαστούν καθόλη τη διάρκεια της περιπέτειας μας.
Σας περιμένουμε!

Συνδιοργανωτές: Robert Bauval - Αλέξανδρος Γιαννακός.
Για οποιαδήποτε απορία έχετε, είμαι στη διάθεσή σας.

Οι μυστηριώδεις, πέτρινες στήλες Tutskwa I’qatsi

2009-07-07T04:57:00.000-07:00

Τη φράση tutskwa i’qatsi συνάντησα για πρώτη φορά στη γραμματολογία των χειρόγραφων έργων της φυλής των Hopi και η μετάφραση της κρύβει το σύνολο της στάσης ζωής των Hopi. “Γη και ζωή”.

Οι δύο αυτές έννοιες είναι αδιάσπαστες στο νου της φυλής. Αντίθετα προς τη καταστροφική μανία των “πολιτισμένων” Δυτικών, οι Hopi διατηρούν εδώ κι εκατοντάδες έτη μία στάση λατρείας απέναντι στη μητέρα Γη.
Αλλά η παραπάνω φράση δεν είναι απλά μία συμβολική έννοια αλλά το πρωταρχικό όνομα μίας σειράς πέτρινων πλακών-πινάκων. Όπως ακριβώς οι Ισραηλίτες με τον Μωυσή έτσι και οι Hopi διέθεταν τις tutskwa i’qatsi πλάκες ως ιερό νόμο. Ουσιαστικά οι λαξευμένες, αυτές στήλες διατήρησαν διαχρονικά την ιερή λατρεία των Hopi προς τη Γη (όπως πληροφορήθηκα από καλό φίλο στο San Francisco, οι διδασκαλίες των Μορμόνων, πως οι Ινδιάνοι αποτελούν τη χαμένη φυλή των Εβραίων- ιδέα ιδιαίτερα αγαπητή και στον Zecharia Sitchin- προέρχεται από την ανακάλυψη και παραχάραξη του νοήματος των συγκεκριμένων πλακών).
Ο καλός φίλος Philip Coppens στο προηγούμενο δημοσιευμένο κείμενο του στο Site μου, έκανε λόγο για τις ιερές γραφές των Hopi, παρουσιάζοντας άγνωστες πτυχές της ιστορίας τους. Έχοντας πλέον εξετάσει από κοντά, αρκετές από τις παραδόσεις των αυτοχθόνων φυλών της Αμερικής κατέληξα σε κάποια πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
Αν και σχεδόν διαγραμμένο στα περισσότερα αρχαιολογικά συγγράμματα που συνάντησα, είναι λαογραφικό γεγονός, πως οι πέτρινες αυτές στήλες, πρωτοδόθηκαν στους ανθρώπους από το Θεό της Γης και του Κάτω κόσμου Masau’u και τη Θεά Kokyangwuti (μία μυθολογική φιγούρα, που προσωπικά δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού στη παγκόσμια, αρχαία γραμματολογία. Από μία περισσότερο σύγχρονη, επιστημονική ματιά, δεν πρόκειται για μία θεόμορφη φιγούρα αλλά περισσότερο ως μία πιθανή γραφική αναπαράσταση της θεωρίας των κλειστών χρονοειδών καμπύλων του Einstein). Από αρκετούς συγγραφείς, όπως ο Gary David, παρουσιάζεται ως αρχική ονομασία των πλακών η λέξη owatutuweni (η γνώμη είναι πως πρόκειται για ανακρίβεια. Η λέξη συναντάται στη διάλεκτο των Navajo κι όχι των Hopi). Ασχέτως του ονόματος, οι πλάκες δημιουργήθηκαν κυριολεκτικά με θεόπνευστο τρόπο, καθώς οι δύο θεότητες φύσηξαν πάνω στις πλάκες χαράσσοντας μ’ αυτό τον παράδοξο τρόπο τις εντολές τους για τη φυλή καθώς κι ένα χάρτη της Γης των Hopi.
Αυτές οι πέτρινες στήλες είναι άκρως σημαντικές τόσο για την ιστορία όσο και για τη μοίρα των Hopi. Σε εκπληκτική του μονογραφία, το 1972, γράφει ο πνευματικός ηγέτης Dan Katchongva: “…Πριν ξεκινήσουν οι πρώτες, εσωτερικές μετακινήσεις των ιθαγενών φυλών, δόθηκαν στους Hopi, από τους Θεούς οι πέτρινες στήλες των νόμων. Πάνω τους χαράχθηκε ο νόμος της αιώνιας, ειρηνικής συμβίωσης με κάθε έμβιο ον. Επίσης περιέχουν και μία προειδοποίηση, να μη ξεχάσουν τις πράξεις του Θεού Masau’u, διότι η τιμωρία δεν θα επέλθει μόνο σ’ αυτούς αλλά σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος” (σε πρόσφατη ομιλία μου ανέλυσα τη συγκεκριμένη προφητεία βάσει ιστορικών και ανθρωπολογικών δεδομένων. Πολύ σύντομα η ομιλία θα ανέβει στο site).
Μάλιστα τη προφητεία αυτή θύμισε το 1993 (στον Ο.Η.Ε.), στους αρχηγούς των ανεπτυγμένων κρατών- μιλιταριστικά μονάχα απ’ ότι φαίνεται- ο πνευματικός παατέρας των Hopi, Martin Gashweseoma.
Οι tutskwa i’qatsi στήλες, τέσσερις στον αριθμό, διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη ονοματοδοτείται ως “Bear Clan” και περιλαμβάνει τις τρεις πρώτες στήλες ενώ η δεύτερη ως “Fire Clan” αποτελούμενη από την τελευταία στήλη. Οι ονομασίες είναι τυπικές καθώς απλά είναι τα ονόματα δύο από των σημαντικότερων παρακλαδιών της φυλής των Hopi. Στο σύνολο τους είναι εγχάρακτες με μαγικά σύμβολα, αστερισμούς, σβάστικες και ανθρωποειδείς φιγούρες (δυστυχώς, όπως παρατήρησα ο Erich von Daniken είχε εκλάβει και αυτές τις μορφές ως αρχαίους αστροναύτες, κάτι που δεν ισχύει διόλου. Οι φιγούρες φέρουν γνωστές τελετουργικές ενδυμασίες των Hopi).
Μακροσκελή τους καταγραφή συνάντησα στο “απαγορευμένο” βιβλίο του Frank Waters, “Book of the Hopi”. Θα προσπαθήσω εν συνεχεία να περιγράψω τη μορφή τους καθώς και να σταθώ σχολιάζοντας κάποιες αρκετά σημαντικές λεπτομέρειες.
Η πρώτη των “Bear Clan” στηλών παρουσιάζει ένα σχεδιάγραμμα κατοπτρικών οδών-δρόμων που περικυκλώνουν τους οικισμούς των Hopi. Στο Colorado και στους εκεί οικισμούς συναντάται το ίδιο μοτίβο ιερών οδών. Προσωπικά και ως λάτρης της θεωρίας των ley lines (οδών γεωμαγνητικής ενέργειας) πιστεύω, ότι οι συγκεκριμένοι δρόμοι αποτέλεσαν διαχρονικά την αντίστοιχη “ιερά οδό” των Hopi. Ο ερευνητής Robert Nelson θεωρεί, ότι πρόκειται για μια πρώτη χαρτογράφηση του Colorado plateau, κάτι που δεν κατάφερα να διαπιστώσω σε κανένα σημείο των ερευνών μου. Παρά τη διαφωνία μου, η πιθανότητα να πρόκειται όντως για χάρτη οικισμού των Hopi δεν είναι εντελώς αστήριχτη. Τόσο η συγκεκριμένη φυλή, όπως κι αυτή των Navajo διατηρούν τη τεχνική του σχεδιασμού χαρτών πάνω σε λίθους.
Συνεχίζοντας, η δεύτερη στήλη έχει χαραχθεί με τις μορφές δύο παράλληλων όφεων. Ο Waters βλέπει εδώ την χαρτογράφηση του Colorado river καθώς και του Rio Grande, τα όρια της επικράτειας που έζησαν οι Hopi. Αν και πρόκειται για αρκετά λογική θεώρηση, ωστόσο κρύβει κάποια οφθαλμοφανέστατα λάθη. Οι Hopi δεν αποτέλεσαν ποτέ ένα ενωμένο σύνολο ατόμων και πολύ συχνά προέβαιναν σε εμφυλίους σπαραγμούς, οπότε δεν υπάρχει μία, κατά κάποιο τρόπο, κεντρική μονάδα διακυβέρνησης, που θα χάραζε ένα τέτοιο χάρτη. Τα ιστορικά στοιχεία δεν συνηγορούν προς την άποψη του Waters. Η θέση μου είναι, ότι πρόκειται για τις δύο μεγάλες θεότητες, που εξετάσαμε ανωτέρω. Τόσο ο Masau’u όσο και η Kokyangwuti παρουσιάζονται και με τη μορφή των όφεων. Ουσιαστικά η στήλη αυτή, πιστοποιεί τη πατρότητα των δημιουργών και των τεσσάρων στηλών. Άλλωστε στη πίσω μεριά της στήλης εμφανίζεται ο Θεός Tawa, ο Θεός ήλιος των Hopi. Οπότε συμβολικά ενυπάρχει ο κύκλος της ζωής και του θανάτου.
Η Τρίτη στήλη, η πιο παράδοξη όλων ίσως κρύβει μία πολύ παράξενη πραγματικότητα. Σ’ αυτή σκιαγραφούνται έξι ανθρώπινες φιγούρες να τελούν μία συγκεκριμένη πορεία προς έναν ιερό χώρο, ενώ στο πίσω μέρος υπάρχει εγχάρακτο ένα ελισσόμενο φίδι. Και πάλι οWaters βλέπει εδώ ένα χάρτη του Colorado. Εδώ θα διαφωνήσω πλήρως μαζί του.
Σαφώς το φίδι συμβολίζει μία σωρεία αναπόσπαστων συνδυασμών της ιθαγενούς παράδοσης. Καταρχήν είναι ο δρόμος, η ιερά οδός των ley lines εφόσον δεχθούμε αυτή τη θεωρία. Δεύτερον, συμβολίζει τους δύο Θεούς που είδαμε παραπάνω. Τρίτον, τόσο στη παράδοση των Hopi όσο και στη διάλεκτο σεγέν των φυλών της Ανατολικής Αμερικής, το φίδι συμβολίζει τη δημιουργία, τη γέννηση των οικισμών. Αυτό μας οδηγεί σαφέστατα στο Θεό Κουκουλκάν, τον πατέρα του πολιτισμού κατά τη μυθολογία των Μάγια. Τέταρτο, ο ιερός χώρος δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά τα συγκροτήματα οίκων των Ανασάζι, γνωστά ως “Great Houses”. Γεγονός δυστυχώς άγνωστο είναι, πως οι Hopi προτού μετοικήσουν σε διάφορα σημεία της Αμερικής, διέμειναν πλησίον των αρχαίων οικισμών των Ανασάζι, οπότε και βάσει λογικής συνέχειας αρκετές παραδόσεις προήλθαν εξ αυτών. Οπότε συνολικά εξετάζοντας τη Τρίτη στήλη παρατηρούμε, ότι πρόκειται για κάποια άγνωστη τελετουργία προς χάρη κι εξευμένιση των Θεών. Με τόσες ομοιότητες μεταξύ τόσων ιθαγενών πολιτισμών της Αμερικής, βεβαιωνόμαστε, πως πρόκειται για μία πανάρχαια τελετουργία.
Η τέταρτη και τελευταία στήλη αποτελείται από σβάστικες, μία συμβολική αναπαράσταση του προσώπου του θεού Masau’u καθώς και τον Κάτω Κόσμο. Ως στήλη αποτελεί συνέχεια της προηγουμένης.
Κατά τη γνώμη μου οι στήλες συνολικά δεν αποτελούν απλά έναν συμβολισμό αλλά έναν απτό χάρτη προς μία υλική τοποθεσία στο Colorado, όπου κρύβεται η αρχική γενέτειρα των ιθαγενών πολιτισμών της Αμερικής καθώς και τα αναθήματα που θα βρίσκονται θαμμένα εκεί (τόσο μέσω του site αλλά και μέσα από τις σελίδες του Mystery θα έχετε περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό το προσωπικό μου οδοιπορικό προς ανακάλυψη του μεγάλου, αυτού αρχαιολογικού μυστηρίου).
Σίγουρα κάτι κρύβεται θαμμένο στο χρόνο…

The Wanderers of the Fourth World

2009-07-06T05:42:00.000-07:00

The Ancestral Puebloans have left a legacy of stunning cliff dwelling in the canyons of the Four Corners. Today, the mythology of the Hopi is able to shed refreshing insights into a people who believe that they alone hold our world in balance.

Formerly known as the Anasazi, the Ancestral Puebloans, emerged in the American landscape ca. 700 AD and disappeared ca. 1300 AD. The Anasazi, which means “ancient ones” in Navajo, have become the subject of intense speculation, including plots in “The X Files”, because they seem to have vanished without a trace. Their new name of Ancestral Puebloans suggests that, despite popular belief, we now know where they went: they were the ancestors of the Puebloans, the people that lived in the villages which the Spanish conquered when they arrived in these parts of America. Their territory is what is now known as the Four Corners, which is most of northern Arizona, New Mexico, Southern Utah and Colorado, including the Grand Canyon and into Southern Nevada and includes Native Americans tribes like the Navajo and the Hopi.
The Ancestral Puebloans intrigue many. They were a true culture: the first North Americans to use looms to weave cotton, to make blankets and even socks from yucca leaves, interwoven with turkey feathers, to make sandals. At the same time, and for no obvious reason, they also deliberately flattened and broadened their skulls by binding the heads of babies against cradleboards. For some, this is suggestive evidence that they did as such to make their children resemble the people who brought them their civilisation: “gods”.

The story of the Ancestral Puebloans lives on in the mythology of the Hopi, considered by many to be the most mysterious and mystical of all Native Americans. It begins with the claim that their ancestors emerged from the Third World through a crack, into this, the Fourth World, in a placed known as Sipapu. Their Sipapu – other Native Americans have such places of emergence elsewhere – is located near Desert View, 25 miles of Grand Canyon Village, near the confluence of the Colorado and the Little Colorado Rivers. Reaching it requires a seven hour trek, along the Salt Trail Canyon. The Sipapu itself is a natural salt dome, six to eight meters high, topped by a permanent spring – a mineral hot spring, though some wonder whether it is a geyser.
Though some try to make the location of Sipapu into a mystery, in truth, it is not. Even the Rough Guide suggests that the Sipapu’s location – “somewhere near the Grand Canyon” – does not feature on any map, is only known to the Hopi, and that they are the only people allowed to visit. As a matter of fact – and any internet search will reveal – the location of the Sipapu is well-known and relatively frequently visited by those walking the canyons – and does appear on (some) maps.
The Sipapu in the Grand Canyon

Some, like Frank Walters in “Book of the Hopi”, have noted that seeing the Sipapu as a place of emergence is a myth, and that the Hopi use the Colorado River merely as a symbol for the water to the west. Waters argues that unlike the emergence from the First and Second World, the emergence from the Third World into ours was “merely” a voyage by sea by those deemed worthy to survive the last catastrophe. As such, the Sipapu cannot be seen as a place of emergence, as the Fourth World did not have any.

Either way, at the beginning of the Fourth World, they were greeted by Maasaw, the caretaker of the land. He had also been appointed the head of the Third World, but had become a little self-important, lost his self-humility and other deities had therefore made him the deity of death and the underworld. But Maasaw was given a second chance in the Fourth World. He ordered the survivors to separate into clans, to begin a series of migrations across the continent, whereby the stars would guide them. Eventually, they would meet again and settle. Maasaw gave each clan one or more sacred tablets, which would guide them along their migrations.
To each clan, he also gave a small water jar, which was magical, and came with instructions, which included a description on how to make a new water jar, in case the old one was broken or needed replacing. The Hopi argue that this water jar is the missing ingredient in how to make sense of the locations chosen by the Ancestral Puebloans to live: the water jar meant that they could settle miles away from rivers, as the water jar allowed them to create springs and rivers wherever they settled. Once they abandoned their dwellings and continued their migration, they took the jar with them, rendering the site once again as dry as a bone. Hence, when archaeologists say the Ancestral Puebloans vacated their settlements because of drought, they might miss out the key element of the story – say the Hopi and their mythology.
The notion that these clans were on a “divine migration” also explains why several settlements were so often abandoned after a century, or even less, of occupation. The archaeological consensus that the cliff dwellings that typify the Ancestral Puebloans were abandoned because of drought, might therefore be a complete fallacy.
Finally, the Hopi argue that each clan was supposed to complete four migrations, but that only some did, specifically those that kept the “door on top of their heads” open and realised the purpose and meaning behind the four migrations, which was that these migrations were purification ceremonies. Once completed, they would return to the sacred circle, to establish the Hopi Mesas, their permanent settlement – until the advent of the Fifth World.
The Hopi Mesas are three mesas, relatively near each other, roughly northeast of Flagstaff and southwest of Chinle – Arizona. They are quite literally in the middle of nowhere, while the entire Hopi Reservation itself is surrounded on all sides by the Navajo/Apache Indians. One of the reasons why the Hopi are such outsiders even within the Native American community, is that they never signed any peace treaty, and as such, seem to have missed out on certain benefits other Native Americans were able to receive. The Hopi will argue that of all Native Americans, their “door on top of their heads” nevertheless remains the most open.
The Hopi Mesas are the homeland of the Hopi, the “divine” destination of the wandering tribes of the Ancestral Puebloans. The “real” Centre of the World is Tuuwanasavi, a few miles from the village of Oraibi. It was the Bear Clan that was the first to complete their four migrations and, arriving from Mesa Verde, they settled on Second Mesa. Still, Oraibi, the settlement on the Third Mesa, is today seen as the oldest town in Northern America, as it has seen continuous inhabitation since it was occupied.
When other clans arrived, they either settled on or near the other mesas; the Snake Clan for example came from Hovenweep and settled on First Mesa. With each tribe arriving “home”, it was the task of the already present tribes to welcome – or not – the new tribe. The Bear Clan was of paramount importance in such judgments. The arrival of new tribes obviously had great social consequences, but for the Hopi, the key question was one of rightfulness: whether the new arrival had the right to be granted access.
A key question that would allow the arriving tribe access to the sacred centre of the world was whether or not they had lived in accordance with the divine rules (as set out at the start of the wanderings by Maasaw) and had not abused their magical powers. For example, it is said that when the Bow Clan was at first not admitted, they decided to plant a snake at Ghost Cove Valley, which was meant to create an earthquake that would destroy the mesas. The resident clans believed that a sacrifice was necessary to cancel this negative power, and the Bear Clan would sacrifice a boy, with a request to the other resident tribes to provide a female sacrifice, which was offered by the Parrot Clan. It shows the complexity that was and remains present within Hopi customs.

Today, the Hopi have nevertheless acquired the same legal privileges other Indian tribes have received and have refrained from opening any casinos. Many of their festivals are now off limits to outsiders and photography is no longer allowed either. A brochure for visits to the Mesas advises: “please do not approach any kivas, or ceremonial buildings. Do not go near or pear into Katsina resting places.”
The kiva is the “Hopi church”, while each of the mesas centres around a plaza. They form the stage for the various Hopi festivals, which occur through the year and focus on their deities [Katsinas]. In Hopi mythology, the deities are believed to live in the San Francisco Peaks, to the west of Flagstaff, within sight of the Hopi reservation. The highest peak, at 12,643 feet, is Mount Humphreys, a volcanic cone that dominates this desert altiplano. Though named in honour of Francis of Assisi, to the Hopi, they are known as Nyvatukya’ovi, and to the Navajo, Dook’o’oosliid. Their tops are almost always surrounded by clouds, and it is easy to see why they were seen as the source of life-giving rains – as they were.
The San Francisco Peaks, seen from near Wupatki

The Hopi still make annual pilgrimages (which are linked with their festivals) on foot from their mesas, 65 miles east, to shrines hidden in the mountains. Upon the winter solstice, the deities are then said to depart from the mountains – as rain clouds – and come to live with the Hopi on the mesas. After the harvest – in early July – they return to their mountain resort.
Though a lot of attention has been drawn to the San Francisco Peaks as the residence of the deities, in truth, they are but one of four “Cloud Houses”, residences of the gods, which are the four highest points around Oraibi, each one in a different direction. Another sacred hill is Hard Rock Mountain or Navajo Mountain in Southeastern Utah. Four migrations, four cardinal points… four sacred mountains.

With a place of emergence in the Grand Canyon – to which annual pilgrimages occurred as well – and their gathering of the clans at the mesas, their wanderings still need to be explored. It is clear that most of the abandoned sites across the Four Corners – if not beyond – are linked with these migrations. Some of the ruins have inscriptions that show a signature of a specific clan, as well as on which migration this clan constructed a particular cliff dwelling.
Most of the Ancestral Puebloans villages were cliff dwellings, set into the sheer cliff face of canyons. It is clear that these were less than ideal settings from a mundane perspective, especially in the – cold – winters. Archaeologists will argue that they had certain defensive advantages, but this single benefit clearly does not outweigh the disadvantages.
One such site is Hovenweep National Monument. This is a cliff dwelling that for archaeologists is a “late burst” of the Ancestral Puebloans shortly before they disappeared, whereas within a migration framework, it is a settlement of the final migration of a clan, before heading for the Hopi Mesas. At Hovenweep, the tall towers are considered by archaeologists to have functioned as astronomical observatories and it underlines the Hopi mythology that the cycle of migrations was linked with the constellations – on their travels, they were guided by the stars.
Another clan sojourned at Chaco Canyon, which is now believed to have been home to 4000 to 6000 people, and which equally had complex astronomical alignments built into its design. The Hopi see canyons as passageways from this world to the Underworld, with spirit migration occurring between the two worlds: spirits emerged from the canyon, and the dead returned to reside in the Underworld. In fact, some stories go that these ghostly inhabitants rise from the abyss with glowing eyes and monstrous forms, travelling across the Painted Desert to revisit their earthly homes on the Hopi Mesas.
At Chaco Canyon, the largest Great House is known as Pueblo Bonito, which contained both housing and ceremonial centres. The site’s 15 great kivas could hold 400 people each. The largest kiva in the Southwest is Casa Rinconada and has a window for viewing the summer solstice sunrise and lets those rays inside the structure. Further astronomical connotations to this site are a spiral petroglyph near the top of Fajada Butte, which is carved behind three upright slabs of rock, which cast a light to give a calendar marking for the equinoxes and solstices.
The history of Chaco Canyon and other cliff dwellings underlines the nature of their wanderings. The “Chaco clan” had settled in three main areas: Chaco Canyon itself, Mesa Verde, and Tsegi Canyon, also known as Navajo National Monument (a misnomer). Tsegi Canyon has the typical 13th century cliff dwellings, but it is known that by 1300, irrigation had lowered the water table and had made farming impossible, resulting in the canyon being abandoned – if one follows the traditional archaeological explanations. The people moved to Keet Skeel (according to Navajo legends) and Betatakin. Hopi legend states that as many as eight of their clans lived there for fifty years, just before their migrations ended at the Hopi Mesas, fifty miles south.
Mesa Verde is dated to 1200-1250 AD and thought to have had a population of 2500 people at its peak. The site was completely abandoned by the late 13th century, and drought is once again blamed for its abandonment. Archaeologists believe that each settlement had far less people than it had rooms, as some rooms were used for storage. Its most striking dwelling is the Cliff Palace, containing 150 rooms, which might have housed 120-200 people.
Why anyone wanted to settle at Chaco is a mystery, as it was even dryer back then than it is now. Still, archaeology has been able to show that the top of the land – above the canyon – was crisscrossed with dams, terraces and irrigation channels, underlining that for some reason, water was once plenty – or at least sufficient to feed the population. The magical water jar might explain some things.

It is known that the clans had to perform four migrations. Interestingly, settlement in Chaco Canyon predated the arrival of the Ancestral Puebloans; the first nomadic tribe arrived here in 100 AD and began to plant crops. Could this mean that a tribe settled at Chaco during a previous migration, as early as 100 AD? If so, the cliff dwellings should then be seen as the typical building style of the final/fourth migration, before the clans headed to the Mesas.
Chaco Canyon provides other insights into what life was like for the Ancestral Puebloans. The Chaco culture only truly began in 1020 AD, reaching a heyday in ca. 1050 and 1125; the last definitive tree ring dating is of 1132. By 1200, the site was completely abandoned. In 1907, Chaco Canyon was thought to have sheltered 20,000 people. That figure was later revised to 5000 people, based on the number of rooms in the pueblo. Now, in light of the few burials that have been found on the site, as well as the lack of signs that the upper floors were ever inhabited, as well as the canyon’s poor soil, archaeologists estimate a population of “only” 2000 people.
Though all these cliff dwellings seem to be in isolated canyon locations, in truth, each site traded extensively with other centres. It is known that the Chaco culture used masonry techniques that around 1000 AD came from Mesa Verde, which allowed for the construction of these remarkable dwellings. Furthermore, their construction should be seen as being almost on par with the Great Pyramid or Stonehenge: in total, 200,000 tree trunks were used, mostly ponderosa pines and corkbark fir. These were brought from hillsides fifty and more miles away, without the use of animals or the wheel. If only 2000 people lived here, it underlines the scope of the undertaking, and hints that building these cliff dwellings must have been seen as a sacred duty.

Chaco Canyon is also known to have had contact with the cultures of Mexico, as they kept macaw and parrots from Central America. The site itself is known for its huge quantities of turquoise, 50,000 pieces of which have been found in Pueblo Bonito alone. It was the most valuable trading commodity, and Chacoans acquired it from distant mines, mostly to the east, in the Cerrillos region. With basic tools, prehistoric miners scooped 100,000 tons of rock from Mount Chalchiuitl, two miles northeast of Cerrillos, leaving a cavern 300 feet wide and 200 feet deep.
Once mined, it was crafted into sacred and ornamental objects. These were then transported to Mexico; ninety percent of the turquoise found in the Aztec capital of Tenochtitlan, originated from here. This Turquoise Trail – now roughly coinciding with Highway 14 – was one of the oldest thoroughfares in North America, connecting mines along the eastern flanks of the Sandia Mountains with the settlements of the Rio Grande valley. It not merely saw the transport of turquoise, but also of gold, copper and coal.
Though Chaco Canyon was therefore likely seen as a temporary home for these wanderers, it is clear that an enormous amount of work went into its construction and that it developed into a powerful economic centre. But religion was nevertheless of primary importance in its design. One of its most interesting features is that radiating out of the complex, is a series of straight lines and wide roads, some as long as ten to twenty miles, wandering into the deserts. Most of the roads link up to some of the 75 other Ancestral Pueblo Great Houses, while others seem to go nowhere. In total, the network is more than 450 miles long and linked Chaco with outlier communities.
But that is not all. Each road is on average thirty feet wide – wide enough for eight men to walk next to each other – and is often in the form of a causeway, built of hard-packed stone. The longest one discovered so far is 64 miles long, and goes towards Salmon and Aztec. Most of the roads are arrow straight, regardless of the terrain on which they were built. If the road hit a cliff, staircases, ladders or roads allowed the traveller to continue. It underlines that for some reason straightness needed to be maintained at all costs, and that the roads must have had a ritual, rather than economic purpose – on par with the so-called leylines of Western Europe?
The Great North Road begins at the Pueblo Alto, on the northern rim of the canyon; it is almost perfectly straight and astronomically aligned. Most of the lines take in small shrine-like structure, which display evidence of shamanistic activity. Settlements along the tracks were often set apart a day’s walk. Frank Walters has labelled this network “race tracks” and added that such ceremonial races were still held during the Flute and Snake-Antelope ceremonies of the modern Hopi. Interestingly, the same Flute and Snake races also involve the small jar of sacred water, which the Hopi say brings the rains.
In the 1930s, anthropologist Alexander Stephen lived with the Hopi and found that each pueblo had a sun-watcher. His position is able to shed light on this radial network of roads. From a location in the village, the sun-watcher would observe the position of the solar disc through the day, relative to specific horizon features, such as peaks and notches, to tell the time of day and year. The Hopi erected sun shrines at places on the horizon where the sun rose or set. Some of these were up to 24 kilometres from the observation point. And at the appropriate times, when the sun rose or set over a shrine, runners were sent to plant prayer sticks within it. Archeo-astronomer Ray Williamson observed that “the young Hopi initiates run in as straight a line as possible to the shrines and back… They follow, as it were, literally, the straight road of a beam of sunlight.” So, to some extent, this radial network of roads is indeed a race track – though one with stellar and religious connotations. And it underlines that before finally settling in the Centre of the World on the Hopi Mesas, Chaco Canyon was a temporary sacred centre.
The Hopi migrations were the divine instructions of Maasaw, but according to author Gary A. David, they are far more interesting than what most have assumed so far. In “The Orion Zone”, David argues that “[the constellation] Orion provided the template by which the Anasazi determined their villages’ locations during a migration period lasting centuries. Spiritually mandated by a god the Hopi call Masau’u, this ‘terrestrial Orion’ closely mirrors its celestial counterparts, with prehistoric ‘cities’ corresponding to all the major stars in the constellation. By its specific orientation the sidereal pattern projected on the Arizona high desert also encodes various sunrise and sunset points of both summer and winter solstices.”
David has shown that the three Hopi Mesas can overlap the three stars of Orion’s Belt, with other key Ancestral Puebloan sites corresponding to other stars of this constellation – and neighbouring stars: Chaco Canyon coincides with Sirius. Orion itself is made up (amongst others) from the Betatakin Ruin in Tsegi Canyon and Keet Seel Ruin as representing the double star Rigel, the left foot or knee of Orion; Homol'ovi Ruins State Park is Betelgeuse, while Wupatki is Bellatrix and Canyon de Chelly Saiph. Even the Sipapu in the Grand Canyon is mapped, and corresponds with Pi 3 Ori.
Orion’s Belt is therefore sacred to the Hopi, the “Centre of the World”, but it was also very important to the Mayans, who actually saw it as the point where the creation of the Fourth World occurred. Specifically, the Mayan creation myth sees Orion’s Belt as a huge Cosmic Turtle, whose back was cracked open by a lightning stone. From this crack, the Maize Gods grew and it is therefore a place of emergence too. That Orion’s Belt features so prominently in the layout of the Hopi homeland therefore suggests that they had strong links with the Mayans, as plenty of evidence near the mesas – e.g. Wupatki – has demonstrated.
David believes that the stone tablets given by Maasaw to guide the Hopi in their journeys must have contained this “grand scheme.” Their purificational migrations are therefore literally “as above, so below”: in accordance with the movements of the stars, the deities.
Though the Hopi are the wanderers of the Fourth World, as they are now settled in the Centre of the World, their focus is on the Fifth World. On Prophecy Rock near Oraibi, there is a pictograph of the emergence of the present world. The Hopi elder Grandfather Martin held a press conference in 1991, arguing that we were seeing the end of the Fourth World and that eight of the nine prophecies related to this event, had already occurred. The final prophecy and ninth sign of the Hopi states: “You will hear of a dwelling-place in the heavens, above the earth, that shall fall with a great crash. It will appear as a blue star. Very soon after this, the ceremonies of my people will cease.” With such prophecies defining the end of this World, it should not come as any surprise that the Hopi and the Ancestral Puebloans are expert stargazers and why astronomers believe that in the 11th century, they might have observed an explosion in the Crab Nebula. It were the skies that they had depicted on the landscape of the Fourth World, and it will be the skies that will inform them when this World comes to an end. As such, the Hopi are indeed an “apocalyptic movement” in the strictest of terms. And they believe that only their ways is what keeps this Fourth World in balance. Just like Maasaw had said all along…

Πηγή: http://www.philipcoppens.com/hopi.html
Σχολιασμός:

Μία άγνωστη λατρεία των Hopi

Κάθε φυλετική ομάδα διαθέτει τα κρυφά της μυστικά. Πόσο δε περισσότερο όταν πρόκειται για μία τόσο μυστήρια φυλή, όπως αυτή των Hopi ινδιάνων. Η ιστορία τους αν και καταγράφεται σε δεκάδες βιβλία παγκοσμίως, ωστόσο οι πανεπιστημιακοί τείνουν να διαγράφουν σημαντικές πληροφορίες ως μη αναγκαίες για τη κατανόηση των λατρευτικών πρακτικών της φυλής.
Ευτυχώς εντός των προηγουμένων ημερών κατάφερα να αποκτήσω μερικά δυσεύρετα βιβλία σχετικά με τους Hopi. Σ’ ένα εξ αυτών, το περίφημο “An Interpretation of Hopi Culture” του ερευνητή Richard Bradfield, συνάντησα το εξής μικρό απόσπασμα: “υπάρχει μία συνάφεια ζώων, με χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους τον λύκο και το coyote με τη μαγεία και την τέλεση της από τους Hopi. Τόσο το coyote όσο και ο λύκος θεωρούνται ως οι πηγές του duhisa, δηλαδή η πηγή της δύναμης των μάγων”.
Τώρα σε ολόκληρο το Chaco Canyon του Colorado και κυρίως βάσει των λαογραφικών παραδόσεων φυλών, όπως αυτών των Navajo, η άσκηση τελετών μαγείας θεωρείται απαράδεκτη ενέργεια. Ωστόσο οι Hopi διέθεταν μία τελετή με τον τίτλο Yaya. Κατά τη διάρκεια της σαμανιστικής τελετής, οι παρευρισκόμενοι δέχονταν τις δυνάμεις του λύκου και του coyote, δηλαδή την ικανότητα να βλέπουν στο σκοτάδι αλλά και κατά ένα περίεργο τρόπο, να βαδίζουν πάνω σε φλόγες.
Σε μία πρώτη ματιά μοιάζει με ακόμα μία σαμανιστική πρακτική, τύπου βιβλίων Castaneda αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Στο εξαιρετικό λαογραφικό βοήθημα του Frank Waters, “Book of the Hopi” διαβάζω: “…περίπου τα μεσάνυχτα μία βαθειά ομίχλη σκεπάζει τον σαμάνο, γεγονός που σηματοδοτεί και την επιτυχία της τελετής. Το άστρο που προστατεύει πλέον τους μυημένους είναι το Ponochona”. Το άστρο αυτό, δίχως να μας προκαλεί έκπληξη, είναι ο Σείριος.
Ο εθνογράφος A. Stephen εντοπίζει τη ρίζα της λέξης Yaya στην αντίστοιχη διάλεκτο των Navajo, με τη σημασία του ουράνιου πατέρα (ya’ yatu). Υποστηρίζει μάλιστα, ότι η πρώτη κοινωνία των Hopi ήταν μία “κοινωνία φαλλικής, μαγικής λατρείας”, η οποία προέβαινε σε αρκετές παράλογες πρακτικές, όπως τον κατακρημνισμό μυημένων από ψηλούς λόφους. Βέβαια τέτοιες ενέργειες δεν ήταν συχνές, μέχρι την περίοδο των μεγάλων ξηρασιών, όταν κι ένα μικρό μέρος του “ιερατείου” θυσίαζε ακολούθους του, με σκοπό να εξευμενίσει την οργή του θεού Ήλιου.
Μόλις το 2000 ο αρχαιολόγος Christy Turner έφερε στην επιφάνεια μία σκοτεινή σελίδα για την ιστορία των προγενέστερων Ανασάζι. Βάσει ερευνών του στο Chaco Canyon καταγράφει στο βιβλίο του “Man Corn” την εξής θεωρία: “Είμαι της γνώμης, ότι το τέλος των Ανασάζι επιταχύνθηκε κι από τις παρανοϊκές θυσιαστήριες τελετές των θρησκόληπτων ηγετών των Ανασάζι εις βάρους του λαού τους και τον κανιβαλισμό των πτωμάτων. Τη θεωρία μου αυτή επιβεβαιώνει και η εξέταση των υπολειμμάτων των σκελετών που ανασκάφηκαν στη περιοχή”.
Εκτός αυτών, ο καθηγητής αρχαιολογίας θεωρεί, πως οι συγκεκριμένοι ηγέτες ήταν επηρεασμένοι από τις θυσιαστήριες τελετές των Μάγια προς τιμήν του θεού Tezcalipoca.
Ερευνώντας γενεαλογικά τη καταγωγή των Hopi βλέπουμε, ότι παρακλάδια της φυλής, όπως αυτά των Reed-Greasewood-Bow και Kokop-Coyote διαθέτουν συγγένεια με τους αρχαίους Ανασάζι. Ο ερευνητής David Roberts στο βιβλίο του “In Search of the Old Ones” αναρωτιέται βάσει ψυχολογικής προσέγγισης το τραγικό τέλος των Ανασάζι υποστηρίζοντας σε κάθε σημείο την ύπαρξη αυτής της σκοτεινής λατρείας των Ανασάζι κι εν συνεχεία των Hopi.
Μπορεί να είναι αυτή η αιτία της εξαφάνισης των Ανασάζι; Είναι δυνατόν να επέζησε η τελετή της αιματοχυσίας στους Hopi; Μήπως η απαγόρευση της μας δίνει την οριστική απάντηση στο αίνιγμα μας;

America’s Nazca lines

2009-06-30T01:30:00.000-07:00

Along the Colorado River, a number of geoglyphs are carved out of the desert floor that are on par with the mysterious markings in the Peruvian desert near Nazca. However, the American “intaglios” are far less famous.

The intaglios near Blythe, along the Colorado River along the California-Arizona border are the American equivalent of the Peruvian Nazca lines. Though never promoted as the airport for extraterrestrial beings, here are nevertheless the same geometric shapes, animals and humans, etched in the soil and best – and some of them only – visible from the sky.
Geoglyphs can be found in a number of locations across the States, but those that rival the intricacies found at Nazca most closely are near Blythe and Bouse, where allegedly over 600 exist – though far fewer – and only the largest – can be located today. The intaglios are found east of the Big Maria Mountains, about 15 miles north of downtown Blythe just west of U.S. Highway 95 near the Colorado River, where it defines the border between Arizona and California.
The Blythe intaglios – meaning “incised designs” – were discovered on November 12, 1931 by Army Air Corps pilot George A. Palmer, flying from Hoover Dam to Los Angeles. However, another story states that he was operating out of an airport at Las Vegas and decided to visit his brother in the Palo Verde Valley, and decided to reach his destination by following a course between the Maria Mountains and the Colorado River, thus discovering the geoglyphs. Palmer wrote: “Near two of the human shapes are figures of serpents and four-legged animals with long tails. One giant, or god, appears just to the have stepped out of a large dance ring.” He referred to the image of a “giant”, 167 feet in length, though there are several humans depicted, the smallest geoglyph measuring 95 feet. The dance ring he referred to is 140 feet in diameter.
Palmer approached Arthur Woodward, Curator of History and Anthropology at the Natural History Museum of Los Angeles County, who asked whether aerial photographs could be taken, which Palmer accomplished in July, with the help of Dr. Charles E. Barrows.
Palmer’s discovery of the Blythe intaglios led to a survey of the area by Woodward. They thus became classified as Historical Landmark No. 101 and referred to as the “Giant Desert Figures”. He dated them, based on the coating of the desert varnish, stating that they were at least 200 years old, perhaps much older.
However, with no resident custodian, the site was quickly subject to decay, whether by tourism or vandalism. Today, a fence is erected to keep people from walking on top of the geoglyphs, but before, a sign that had been erected to draw attention to the glyphs, was then plastered over in an effort to preserve the (very literal!) landmark – though perhaps removing the sign altogether might have been a better option?
In 1957, De Weese W. Stevens, vice principal of the Palo Verde high school at Blythe arranged it that the geoglyphs could be restored. The restoration occurred in accordance with aerial photographs taken at the time of the original discovery 25 years earlier. It was after this work that it was decided that the best protection for the figures would be fences, which were installed around the giant and the quadruped and coiled snake that same year.

Amongst the forms manifested at Blythe are long legged horses, one located near the giant, which is oriented northwest-southwest with its head pointing toward the northwest. It measures 54.1 feet from head to tail and its body is 7.5 feet wide. Its legs measure 26.2 feet long and at the end of each leg is a half circle, interpreted to possibly represent a paw or a hoof.
Richard Pourade, of the San Diego Museum of Man, believed that the depiction of horses enabled him to date the complex: “In the desert near Blythe, California, are raked gravel ‘pictographs’ of the Mojave Indians. One of them is a crude representation of a man; the other of a horse. The horse clearly places these gravel arrangements in the historic Indian period, as the original Western horse vanished from the continent many thousands of years ago and only was reintroduced by the Spaniards arriving from Europe.”
In 1966, the role of creators was therefore given to the Mojave Indians, and dated to the post-Columbian times of 1540 to 1800. However, Orville Hope, a horse expert, says that small dwarfish horses did exist in America, and that they were left by the Vikings – thus diverging from the accepted historical story. Interestingly, Hope identified wild herds as existing in the deserts of Nevada, California and Utah – the general Blythe region.
Geoglyphs are difficult to date, so archaeologists have no way of knowing their age. Interestingly, newer research by the University of California, Berkeley has dated the intaglios to 900 AD – thus indeed predating the official reintroduction of the horse in America. This dating is nevertheless quite decisive, as some of the giant figures are also archaeologically associated with cliff dwelling, some of which are 2000 years old – all of which predate Columbus’ discovery of America. It is such evidence that has made the Blythe intaglios yet another archaeological anomaly.
How were these geoglyphs created? It is believed that individuals removed the dark desert pavement stones and thus exposed the lighter coloured soil underneath, while white quartz – a sacred rock for local Native Americans and which of course Kumastamo had at the point of his magical spear himself – was used to accentuate the spear of the Boise Fisherman. The glyphs were further accentuated by heaping rocks pulled away from the centre to the edges. Some intaglios are old enough to see the desert varnish that was scraped away from the soil beginning to reappear, as this varnish is due to weathering.
Though the Blythe geoglyphs are the most famous, they should not be seen in isolation. Other geoglpyhs are located east of Calexico, in the Yuha Desert. They are known to have been used in rituals commemorating myths, and for purification with ceremonial dances. The sites were destroyed by vandalism in 1975, but were reconstructed by the Bureau of Land Management and Imperial Valley College of El Centro, California in 1981 – though some vandalism occurred afterwards once again. On the Arizona side of the river near Parker (Bouse) is the intaglio of a rattlesnake with twin rocks representing its eyes. The glyph is almost 150 feet long. The Bouse complex also has a famous human geoglyph, known as the “Fisherman”. This intaglio is the most controversial one, as some believe it was only carved in the 1930s, though the consensus view is that it is much older.
The figure is an enormous human shape with outstretched arms. The story that revolves around it says that the God Kumastam(h)o shoved a spear into the ground as his people were desperate for water. Though water did surface, it ran north, away from the desert. Kumastamo needed three more tries before he was able to get the water to run south-southwest to the desert, where it was needed. Then he took the very powerful quartz point of his great spear, dragged it across the dry earth, carving the path for the water to follow, creating what is now known as the Colorado River. No wonder therefore that the various depictions around the human are traditionally interpreted as a spear, as well as a sun shinning over his head, and a fish swimming below a water-like image. As one might imagine: our “Fisherman’s” fishing rod is a spear.
The “Blythe complex” has a total of six distinct figures, in three locations. Each complex has a human figure, and two of the sites have an animal. There are depictions of serpents and quadrupeds, though some of the geoglyphs have been lost in recent decades. In World War II, General George S. Patton used Blythe as a desert training area and tanks and other equipment and movements destroyed some of the intaglios. Some of the damage remains visible today on aerial photographs.
The “human giant” of Blythe has received most attention. The human figure is oriented north-south with its head pointing toward the south. It has visible knees and elbows. Woodward’s research found that another such figure had been discovered in 1909 in the Pima country near Sacton, Arizona, on the north branch of the Gila River, which the Pima tribe called Haakvaak, or Hawk-Lying-Down. Another such giant being can be found in Winterhaven, south of Blythe.
Outside of this region, a single point of comparison is the Serro Unitas in Chile, an anthropomorphic giant, whose shape is nevertheless better executed. Frank Joseph also points to a life-size human figure in British Columbia. There, the Coast Tsimhian Indians speak of a man who fell from heaven, and left proof of his fall at an unusual rock. This story is usually interpreted as relating the adventures of a shaman during his shamanic flight, who flew in the sky and fell back to earth; where he fell, he left his imprint. The Native American’s flying hero was Metlakatla and a man-sized carving of the Metlakatla figure sometimes appears on rock outcrops.
According to Mohave and Quechan tribes of the lower Colorado River area, the giant represents Mastamho, the Creator of Earth and all life. Mastamho – i.e. the above mentioned Kumastamo – was the deity that was said to have created the Colorado River, and most of the intaglios obviously occur along this river. As to why there are several complexes along the river: some intaglios are thought to have been stations on a Yuman pilgrimage route. This ran from Avikwal (Pilot Knob) at the southern end of the river near Yuma (Arizona) – the spirit house where the dead dwell – to Avikwa’ame (Spirit Mountain or the Land of the Dead), further north (Newberry Peak, in the southernmost tip of Nevada, near Laughlin), the site built by Mastamho, and from where he created the world. Next, he plotted the death of Sky-Rattlesnake, an evil spirit and the source of dark powers, by cutting off his head. Finally, Mastamho turned himself into a fish-eagle and flew off into oblivion. Mastamho, Kumastamo is same as the Hopi Fire Clan deity Masau’u. They identified this deity with the constellation Orion and it is remarkable how this constellation is indeed often depicted as a giant either waving a club or spear, whether in the New or Old World.
The Native Americans are also able to explain that animal figures represent Hatakulya, one of two mountain lions/persons who helped in the creation. This begs a question: what some have seen as a horse: could it instead be a lion? If so, it would make sense within the creation myth, which had no need or room for a horse, and it would annihilate the problem that no horses roamed America at the time when the intaglios were carved.
Furthermore, below the animal geoglyph at Blythe is a spiral figure. It measures 23 feet in length and is oriented northwest-southwest and has a maximum width of 8.8 feet. Though some have wondered whether this spiral might represent a coiled snake, the answer might be far simpler: spirals indicate places of emergence/creation and noting that we are confronted with the depiction of a creation myth, the giant, lion and spiral of Blythe all fit snugly within this context. Within the same framework, another human geoglyph is sometimes ascribed to being Kaatar, the Creator god’s evil twin brother.
In ancient times, sacred ceremonial dances were held in the area to honour Mastamho and the geoglyphs formed part of the sacred landscape and pilgrimage between the Land of the Death and the Place of Creation. Shamans were believed to re-experience and witness these mythic events of the creation and thus obtain their powers. Anthropologist Alfred Kroeber wrote in 1925 that "It is of [Mastamho's] house [on the Place of Creation] that shamans dream, for here their shadows were as little boys in the face of Mastamho, and received from him their ordained powers, confirmed by tests on the spot." The sacredness of Newberry Peak is underlined because at the foot of this “Spirit Mountain” is the Grapevine Canyon petroglyph, the site where the shamans came to to have their vision quests.
The north-south pilgrim’s road was named Kwatcan, the “first trail to the homeland”. Author Gary David has pointed out that the Hopi word for “track” is kuku’at and that the word for “grandfather” is the near homophone kwa’at. He wonders whether the suffix -can is a variant of “ka”, part of the word kachina, the Hopi spirits, of which Masau’u was one. Either way, the pilgrim’s route would thus be known either as “Spirits of the Track” or “Spirits of the grandfathers” and brings to mind the dead-straight leylines of Western Europe, which the research of Paul Devereux has been able to show are spirit tracks too – paths allegedly chosen and flown both by the spirits of the ancestors, and the shamans trying to contact the Otherworld.
As such, we find that at the ceremonial stops along the kuku’at, of which Blythe was one, a shaman would instruct the pilgrim in mythic history and re-enact mythical events, including the creation of the world. Dr. Jordan Detzer, a University of California (Berkeley) archaeologist, has therefore concluded: “These intaglios were shown great reverence, as the natives used them for the performance of dances and mysterious, shamanist rites, always beseeching heavenly deities for help.” Spirit Mountain
Interestingly, one tribe, the Patayan, are held to be responsible for the Blythe intaglios. They lived in the region from ca. 700 to 1550 AD. What is little known, is that the Colorado River actually inundates its flood plains annually, leaving behind fertile deposits of silt. The flood pains were therefore extremely rich – like the Egyptian Nile after its inundation – and, like in Egypt, this in sharp contrast with the surrounding desert.
This annual flooding allowed the Patayan to raise corn, beans and squash in the river’s silt deposits. Of course, relying on the annual inundations rather than a system of irrigation canals provided less stability than the latter option. Hence, they moved frequently in response to the seasons of inundation, planting, harvesting and hunting, often seeing the flood plain campsites of one year swamped by the river during the following year.
However, whereas it is a geological matter of fact that the Colorado behaves like the Nile, what is less easy to explain, is that the creation myth, focussing on Mastamho, and specifically how the river was hung between a place of death and a place of creation, mimics the Egyptian stories of the Egyptian deity Hapi and his relationship with the Nile almost to the most intricate detail. A quick Google search will already reveal how Hapi is described as “God of the Nile, Fertility, the North and South”. Equally, the “Mound of Creation” in Egypt was the Heliopolis complex, which incorporated the Gizeh plateau, believed to have been the true mound of creation, from which Atum had created the world. That plateau is famous for its pyramids, and though no pyramids are located along the Colorado River, it is known that atop Avikwa’ame, legend says, there was a great house name Aha-avulypo, or “Dark Round House”.
Interestingly, in Egypt, there are no known temples of Hapi, though his statues and reliefs are found in the temples of other deities. Fortunately, the Patayan were more “into” Mastamho, which means that today, we can see his depiction in the wonderful geoglyphs along the Colorado River.

Πηγή: http://www.philipcoppens.com/intaglios.html
Σχολιασμός: Οι πολιτείες του Colorado, της Utah, της Arizona και του New Mexico κρύβουν, κατά τη γνώμη μου, την απάντηση στις ανωτέρω αναζητήσεις του Philip. Και στις τέσσερις αυτές πολιτείες υπάρχουν οι λεγόμενοι “Chacoan Roads”, δηλαδή μονοπάτια-δρόμοι αντίστοιχοι της Nazca. Κυρίως βρίσκονται στο Chaco Canyon, στην περιοχή San Juan του New Mexico.
Μελετώντας λίγο την ιστορία των πολιτειών αυτών ανακαλύπτουμε, ότι ίσως ο πιο άγνωστος, μεγάλος πολιτισμός της αρχαιότητας, αυτός των Ανασάζι, ήκμασε στις συγκεκριμένες πολιτείες. Σίγουρα δεν πρόκειται περί τυχαίου γεγονότος.
Εξετάζοντας κανείς τα kivas, τους χώρους ιεροτελεστιών των Ανασάζι παρατηρούμε πως αντίστοιχοι σχηματισμοί βρίσκονται χαραγμένοι στους περίγυρους τοίχους. Μάλιστα ο φίλος και γνωστός συγγραφέας Gary David ήταν αυτός που πρώτος κατέγραψε σύνδεση μεταξύ Αιγυπτιακού πολιτισμού και Ανασάζι (βλ. εδώ). Αν και προσωπικά διαφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τα συμπεράσματά του, ωστόσο δεν μπορώ να εξηγήσω καλύτερα τις φιδόμορφες αναπαραστάσεις που βρίσκονται στα Great Houses (έτσι ονομάστηκαν από τους αρχαιολόγους, τα μεγαλύτερα σπίτια των οικισμών). Όντως μόνο μία αντιστοιχία υπάρχει σε παγκόσμια κλίμακα, αυτή του τάφου του Φαραώ Τέτι Α΄. Στο ταφικό του θάλαμο (στην πραγματικότητα ακόμα ανασκάπτεται ο διάδρομος προς τον κάτω κόσμο των Αιγυπτίων, όπως ανευρέθηκε υπό το θάλαμο του Τέτι) ανακαλύπτουμε ζωγραφισμένες αναπαραστάσεις τόσο των ιερών όφεων, της Αιγυπτιακής βίβλου των νεκρών όσο και τον Άποφι, τον “διάβολο” των Αιγυπτίων. Η μορφή του Άποφι είναι αυτή που ομοιάζει τόσο με τις αντίστοιχες εγχάρακτες φιγούρες των Great Houses. Η θεωρία λοιπόν του Gary David μπορεί σε γενικές γραμμές να σταματά εδώ αλλά υπάρχει ακόμα ένα δεδομένο, που μπορεί να επιβεβαιώνει τον άνωθεν ισχυρισμό.
Αν πάρετε ένα χάρτη-κάτοψη των Chacoan Roads (μπορείτε να βρείτε σ’ αυτό το βιβλίο) θα εντοπίσετε και μόνοι σας, ότι η μορφή των “δρόμων” δεν διαφέρει σε τίποτα από τον Αιγυπτιακό Άποφι…

Συνεργασία με τον Philip Coppens!

2009-06-30T01:00:00.000-07:00

Όπως έχω υποσχεθεί επανειλημμένως, το προσωπικό μου site πρέπει να βρίσκεται και θα βρίσκεται διαρκώς μπροστά στις τελευταίες εξελίξεις του χώρου της εναλλακτικής αρχαιολογίας.

Στο πλαίσιο αυτό κινούμενος, ήλθα σε άμεση επαφή με τον διάσημο συγγραφέα και φίλο Philip Coppens αναζητώντας τη κατάλληλη “δικτύωση” και με μελετητές του εξωτερικού.
Ως αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας μας, θα μπορείτε στο εξής να διαβάσετε-σχολιασμένα από εμένα-τόσο παλαιότερα όσο και νέα άρθρα του Philip Coppens, παρμένα από το site www.philipcoppens.com καθώς και τις τελευταίες εξελίξεις και σκέψεις του Philip, όπως πρώτα απ’ όλους θα τις μεταφέρει σε μένα.
Προσωπικά να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Philip και να σας υποσχεθώ, ότι οι συνεργασίες δεν σταματούν εδώ…

Nazca: Land of the Incas (Μουσική)

2009-06-23T11:31:00.000-07:00

Nazca: Land of the Incas
Medwyn Goodall
1997
Ένας παλαιός μουσικός τίτλος, ο οποίος γίνεται επίκαιρος όσο ποτέ!

Οι μαγευτικές νότες του παραδοσιακού αυλού Siku των Άνδεων θα σας ταξιδέψουν στα μοναδικά γεωγλυφικά της Nazca. Με κάθε βεβαιότητα ένα αξεπέραστο δημιούργημα!

Empires of Time (Βιβλίο)

2009-06-23T11:21:00.000-07:00

Empires of Time
Anthony Aveni
Εκδ.: University Press of Colorado, 2002

Το Πανεπιστήμιο του Colorado επιβεβαιωμένα διαθέτει ένα από τα καλύτερα ιστορικά, ερευνητικά κέντρα παγκοσμίως.

Στο πλαίσιο εργασιών του, στο χώρο, ο Aveni παραθέτει αναλυτικά τη δομή των αρχαίων ημερολογίων ενώ ταυτόχρονα απομυθοποιεί με εκπληκτικό τρόπο και μέσα από δεκάδες στοιχεία την υπόθεση του τέλους, του ημερολογίου των Μάγια το 2012 μ.Χ. Ένα ακαδημαϊκό έργο, το οποίο αξίζει να μελετήσουμε, ώστε να είμαστε έτοιμοι να ανακαλύψουμε το αληθινό μυστήριο των αρχαίων πολιτισμών.

The Lost Continent of the Pacific (Bιβλίο)

2009-06-23T11:06:00.000-07:00

Lemuria: The Lost Continent of the Pacific
Wishar Cerve
Εκδ.: Amorc Funds, 1997

Ξεχασμένο για αρκετό καιρό στη βιβλιοθήκη μου, το εν λόγω βιβλίο, μου πρόσφερε αρκετές ώρες ευχάριστου προβληματισμού.

Αν και παραγνωρισμένο ακόμα και στις ημέρες έκδοσης του, προσφέρει ίσως τη μοναδική θεωρία εντοπισμού της αρχαίας ηπείρου Λεμουρίας στις δυτικές ακτές των Η.Π.Α. Μήπως το όρος Shasta της California κρύβει ίχνη ενός άλλοτε μεγαλειώδους πολιτισμού; Αν και κάπως δυσανάλογο ως προς τα συμπεράσματα του, μπορεί ο συγκεκριμένος τίτλος, να σας χαρίσει μία νέα οπτική στα μυστήρια του παρελθόντος.

Proof of Vedic Culture's Global Existence (Bιβλίο)

2009-06-23T10:51:00.000-07:00

Proof of Vedic Culture's Global Existence
Stephen Knapp
Εκδ.: World Relief Network, 2000
Ο μελετητής του Ινδικού πολιτισμού Stephen Knapp μας προσφέρει μία αληθινά ριζοσπαστική νέα θεωρία!

Ο αρχαίος Βεδικός πολιτισμός δεν αναπτύχθηκε μονάχα εντός των συνόρων της Ινδίας, αλλά μεγαλούργησε σε παγκόσμια κλίμακα. Οι αναρίθμητες ομοιότητες μεταξύ επών όπως η Ραμαγιάνα και νεότερων, αντιστοίχων των υπολοίπων λαών, η εγκαθίδρυση ιερών σε μακρινές χώρες με σύμβολα αντίστοιχα αυτών του Ινδουισμού, η εμφάνιση Ινδικών τελετουργιών στο πολιτισμό των Ανασάζι, είναι μερικά από τα πρωτότυπα στοιχεία του βιβλίου. Σίγουρα αξίζει!

The Temple in Man

2009-06-15T03:47:00.000-07:00

The Temple in Man
R. A. Schwaller de Lubicz
Εκδ.: Inner Traditions, 1981
Τελικά η Αίγυπτος διέθετε την λεγόμενη “μαγική αρχιτεκτονική”;

Διαβάστε τον τρόπο με τον οποίο μεταλαμπαδεύτηκε η γνώση και ο ανώτερος συμβολισμός του ιερατείου στo ιερό του Luxor. Ονειρευτείτε μαζί με τους αρχαίους Θεούς…

Egyptian Grammar

2009-06-15T03:42:00.000-07:00

Egyptian Grammar
Sir Alan Gardiner
Εκδ.: Griffith Institute, 1957
Δεν υπάρχουν λόγια, για να περιγράψουν το ομορφότερο και διαχρονικότερο “στολίδι” της Αιγυπτιολογίας.

Η πένα του αξιολογότερου, κατά τη γνώμη μου, μελετητή της αρχαίας Αιγύπτου μπορεί να σας προσφέρει την αντικειμενικότερη σκιαγράφηση των ηθών, εθίμων, γλώσσας και μυστηρίων του μεγαλειώδους Αιγυπτιακού πολιτισμού. Η εισαγωγή του εν λόγω βιβλίου θεωρείται κι όχι άδικα, ως το αποκορύφωμα όλων των γλωσσολογικών βιβλίων ως την εποχή μας. Διαβάστε τα πυραμιδικά κείμενα από το πρωτότυπο και με σχόλια των εγκυρότερων αρχαιολόγων. Αποκτείστε το πάση θυσία!

Το Hall of Records της Αιγύπτου

2009-06-15T03:14:00.000-07:00

Η έρευνα για το θρυλικό Hall of records δεν σταματά στο Yucatan, όπως μελετήσαμε στο προηγούμενο κείμενο μας. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, δεκάδες ερευνητές ανιχνεύουν σπιθαμή προς σπιθαμή το Giza Plateau, με σκοπό να ανακαλύψουν το απόκρυφο “στολίδι” της Αιγύπτου.

Όλες αυτές οι έρευνες, αναμφισβήτητα βασίζονται στις θέσεις και τις εργασίες του ιδρυτή και προέδρου του Association for Research and Enlightenment (A.R.E.), Hugh Lynn Cayce (υιός του γνωστού Edgar Cayce. Προτού προβούμε σε βεβιασμένα συμπεράσματα πρέπει να συνυπολογίσουμε την άριστη, για την εποχή, γνώση του πάνω στην επιστήμη της Αιγυπτιολογίας). Ο ίδιος είχε ισχυρισθεί για πρώτη φορά την ύπαρξη ενός ανώτερου, Αιγυπτιακού πολιτισμού, χρονολογούμενου στο 10.000 π.Χ. , πολύ προτού σύγχρονοι ερευνητές διεκδικήσουν τα πρωτεία της είδησης.
Σε συνέντευξη του, το Δεκέμβριο του 1996, δημοσιευμένη στο γνωστό φυλλάδιο της οργάνωσης A.R.E., “The New Millennium”, ο υπεύθυνος ανασκαφών του Giza plateau, Zahi Hawass δηλώνει, πως δεν μπορεί να υποστηρίξει τις θεωρίες του Hugh Lynn Cayce, καθότι κανένα εύρημα δεν ξεπερνά χρονολογικά το 3.200 π.Χ. ενώ δεν εμφανίζεται και κάποιο απτό δείγμα ενός εξελιγμένου πολιτισμού στις προδυναστικές περιόδους. Μάλιστα υπερτονίζει το γεγονός ότι καμία αρχαιολογική ανασκαφή δεν εμποδίστηκε από τον ίδιο κι ούτε είναι αποκλειστικά αυτός υπεύθυνος για την έγκριση ανασκαφικών αδειών για τον κάθε ενδιαφερόμενο.
Ωστόσο η Αιγυπτιολογία δεν συναποτελείται μονάχα από αυστηρούς κατακριτές των εναλλακτικών προσεγγίσεων της αρχαιότητας, αλλά διαθέτει και πραγματικά ανοιχτόμυαλους ακαδημαϊκούς, όπως ο Dr. Mark Lehner. Ο αμερικανός, αυτός αρχαιολόγος, περιβόητος για τη μοναδική εξειδίκευση του στις πυραμίδες της Giza έχει παραδεχθεί ανοιχτά, ότι το αρχικό του ενδιαφέρον για την Αιγυπτιολογία γεννήθηκε βασιζόμενο στις μελέτες του Hugh Lynn Cayce. Μάλιστα ο προαναφερθείς πρόεδρος του A.R.E. στήριξε τόσο μορφωτικά όσο και οικονομικά τον Mark Lehner, με στόχο μία ημέρα να τον διαδεχθεί στην προεδρία του ιδρύματος του. Παρόλα αυτά ο διάσημος, σήμερα, αρχαιολόγος αποκήρυξε εν μέρει τις παλαιότερες του θέσεις, ισχυριζόμενος όμως, ότι ίσως κάποια νεότερα, ανασκαφικά δεδομένα δικαιώσουν εντέλει τον πνευματικό του προπάτορα.
Παρόλη την εναντίωση που δέχθηκε ο Hugh Lynn Cayce από την καθεστηκυία αρχαιολογία, ωστόσο πλήθος ερευνών διενεργήθηκαν στη Μεγάλη πυραμίδα και τη Σφίγγα, αναζητώντας το Hall of Records. Από το 1957 ως το 1979 το ίδρυμα Edgar Cayce σε συνεργασία με το ινστιτούτο ερευνών του Stanford (S.R.I.) προσπάθησε να εντοπίσει διαδρόμους και πιθανές αίθουσες στο υπέδαφος της Giza. Με τη βοήθεια ειδικού ραντάρ (GPR), οι μαγνητομετρήσεις στο υπέδαφος απέδειξαν την ύπαρξη κοιλοτήτων, που σχεδόν αμέσως αποσαφηνίστηκαν από τον ακαδημαϊκό κόσμο ως φυσικές ρωγμές (εδώ ενυπάρχει ένα τραγικό σφάλμα των αρχαιολόγων. Η καταγραφή του σήματος βάθους και ύπαρξης κοιλοτήτων διαστρέφεται σε μεγάλο βαθμό από το ποσοστό υγρασίας του υπεδάφους. Οπότε η καταγραφή, όπως ισχυρίστηκε ο John Anthony West, ικανών ποσοτήτων νερού στο υπέδαφος της Giza σηματοδοτεί και μεγάλες βροχοπτώσεις στο απώτερο παρελθόν της Αιγύπτου, οι οποίες πλημμύρισαν και την πιθανή αίθουσα του Hall of Records. Το ινστιτούτο ερευνών S.R.I. άλλωστε σε αντίστοιχο “σκανάρισμα” σε ταφικούς θαλάμους στη Κοιλάδα των Βασιλέων, απέδειξε ότι το GPR δεν διακρίνει με σαφή τρόπο τα τεχνητά περάσματα από τις φυσικές κοιλότητες. Μήπως όμως όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά μονάχα έναν καλό τρόπο απόκρυψης του Hall of Records; ένας χώρος, όπου οι τεχνολογικά προηγμένοι Αιγύπτιοι “φυλάκισαν” το άγνωστο παρελθόν;). Συνεχίζεται…

Η Άγνωστη Ιστορία του Hall of Records

2009-06-10T04:29:00.000-07:00

«…Εκεί υψωνόταν η κατάφυτη κοιλάδα, με τον απύθμενο ποταμό της και τους μαγευτικούς κατάμαυρους ασβεστόλιθους, τους οποίους κοιτούσαμε έκθαμβοι. Λόγω αυτών των παράξενων λίθων, ονομάστηκε η περιοχή Piedras Negras…». Μ’ αυτό τον λυρικό τρόπο, παρουσιάζει την γη του Hall of Records ο περιηγητής κι εξερευνητής Teobert Maler στο εξαίσιο έργο του Researches in the Usumancintla Valley.
Παρόλο, που ίσως ενυπάρχει το στοιχείο της υπερβολής στην άνωθεν περιγραφή, ωστόσο η περιοχή Piedras Negras δεν αποτελεί μία τυχαία τοποθεσία αλλά την πρώτη πατρίδα των Μάγια. Η διασημότητα της όμως, δεν οφείλεται τόσο στις αρχαιολογικές ανασκαφές, που έλαβαν χώρο εκεί αλλά χάρη στην ανάλυση των “προφητειών” του περιβόητου Edgar Cayce. Ο Cayce στις αναγνώσεις του υποστήριξε ανοιχτά την ύπαρξη αρχείων, που βρίσκονται καταγραμμένες άγνωστες πτυχές της ανθρώπινης ιστορίας, ήδη από την απαρχή της.
Μάλιστα στην ιστορία αυτή, εντάσσονται και οι παραδόσεις της Ατλαντίδας και της Λεμουρίας, χρονολογημένες βάσει του Cayce το 28000 π.Χ. Φύλακας αυτών των γνώσεων υπήρξε η φυλή των Μάγια, η οποία κι έκρυψε τα αρχεία των γνώσεων αυτών στην περιοχή του Yucatan (Mexico). Φυσικά και η επιστήμη της Αρχαιολογίας διαφώνησε σφόδρα με την εν λόγω θέση του Cayce. Ωστόσο τα πράγματα να μην είναι ακριβώς έτσι…

Ανασκαφές, παρασκήνιο και προφητείες
Τί μας λέει όμως η Αρχαιολογία για την Piedras Negras; Ο προαναφερθείς Teobert Maler οργανώνει δύο εξερευνητικές αποστολές στη περιοχή, η πρώτη το 1895 (καθόλου τυχαία ημερομηνία ή καλύτερα συγχρονική ημερομηνία, καθότι την ίδια περίοδο ξεκινά και το έντονο ενδιαφέρον των αρχαιολόγων για τις πυραμίδες της Giza. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ) και η δεύτερη το 1899. Αργότερα ακολουθεί το περίφημο Αμερικάνικο ινστιτούτο Carnegie, το οποίο χάρη στο μοναδικό μεράκι των αρχαιολόγων Herbert Spinden και Sylvanus Morley, ανασκάπτει σχεδόν πλήρως τα αρχαία μνημεία της Piedras Negras. Τελευταίο στο χορό των ανασκαφικών δρωμένων εισέρχεται το πανεπιστήμιο της Pennsylvania το 1931, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή πανεπιστημίου Alden Mason (εδώ πέρα ένα μικρό hint για τους λάτρες των ταινιών Indiana Jones. Η προσωπικότητα του θρυλικού και πολυαγαπημένου σε όλους μας Indy, βασίζεται σε μία σκιαγράφηση του Mason. Άλλωστε ο Mason μαζί με τον καθηγητή Linton Satterthwaite υπήρξαν βιβλιογραφικά, οι πρώτοι ερευνητές της σύνδεσης Παλαιού (Ευρασία) και Νέου (Αμερική) Κόσμου). Μυστήριο παραμένει το γεγονός, ότι κάθε ανασκαφική δραστηριότητα διεκόπη ξαφνικά το 1956. Αν και επικρατέστερο αίτιο αυτής της ξαφνικής διακοπής θεωρείται η κατάχραση χρήματος από το Μουσείο Αρχαιολογίας και Ανθρωπολογίας Pennsylvania, ωστόσο συγγραφείς, όπως οι John van Auken και David Hatcher Childress θεωρούν ως αιτία διακοπής των εργασιών, την ανεύρεση του φημισμένου Hall of Records. Μάλιστα ο van Auken προχωρά ακόμα περισσότερο, υιοθετώντας την άποψη, πως το μουσείο Pennsylvania έχει κρυμμένο σε υπόγειο χώρο το Hall of Records!
Το θέμα της Piedras Negras επανήλθε στο προσκήνιο το 1997, όταν το πανεπιστήμιο Brigham της Utah, των Ηνωμένων πολιτειών σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας και Ιστορίας της Guatemala, ανέλαβαν την επανεκκίνηση και πλήρη χρηματοδότηση των ανασκαφών στη περιοχή. Είναι όντως γεγονός, πως με την ανακοίνωση της είδησης, ξέσπασε σάλος στην Αρχαιολογική κοινότητα. Γιατί να συμβεί όμως κάτι τέτοιο;
Οι δραστηριότητες του πανεπιστημίου Brigham και ειδικότερα η δράση του καθηγητή Stephen Houston κατηγορήθηκαν από πλήθος πανεπιστημιακών (το πανεπιστήμιο του Chicago έθεσε πρόταση αποπομπής των εμπλεκομένων καθηγητών του Brigham) ως ενέργειες φαύλης προώθησης του Μορμονισμού στο κοινό. Μάλιστα ο Houston κατηγορήθηκε ως υποκινητής ψευδών ειδήσεων στις εφημερίδες, σχετικά με την ανεύρεση της απαρχής των Μορμόνων. Όπως γνωρίζουμε, ο Μορμονισμός βασίζεται σ’ ένα κείμενο (γνωστό πλέον, ως η Βίβλος των Μορμόνων) λαξευμένο σε χρυσές πλάκες, ανευρεθείσες από τον Joseph Smith το 1827 σε επαρχιακή κτήση της Νέας Υόρκης. Οι πλάκες αυτές μας εξιστορούν τους τρεις διαδοχικούς αποικισμούς των Ανατολικών λαών της Μεσογείου και κυρίως της Εβραϊκής φυλής στην Αμερική. Ο πρώτος εξ αυτών συνέβη το 2300 π.Χ., ακριβώς μετά τη πτώση του πύργου της Βαβέλ, εν συνεχεία ο δεύτερος το 1500 π.Χ. (για τον οποίο ο Houston ισχυρίστηκε, ότι υπήρξε το έναυσμα δημιουργίας του πολιτισμού των Ολμέκων) και ο τρίτος το 600 π.Χ., όταν μία ομάδα 24 Εβραίων εξέπλευσε από το Ισραήλ με σκοπό να βρει την αληθινή γη της επαγγελίας, την κεντρική Αμερική κατά τους σχολιαστές της παράδοσης. Απόγονοι αυτού του τελευταίου αποικιστικού ρεύματος μετοίκησαν στη βόρεια Αμερική το 421 μ.Χ., όπου κι έκρυψαν τα χρονικά της πίστης τους, τα οποία και βρήκε ο Smith (Εδώ πέρα να σημειώσω, ότι ο Erich von Daniken συνέδεσε τη καταγραφή της Βίβλου των Μορμόνων με την ύπαρξη των αρχαίων αστροναυτών. Φυσικά και ο πολιτισμός των Ολμέκων δεν βασίζεται σε κάποια παρέμβαση φυλών της Ανατολικής Μεσογείου. Αρκεί να μελετήσουμε τα γλωσσολογικά κατάλοιπα και την ομοιότητα γραφής των Τολτέκων με την αντίστοιχη γλώσσα των Ολμέκων).
Το αρχαιολογικό τμήμα του Brigham σκεπάζει βαθειά αχλή μυστηρίου και κατά την περίοδο 2000- 2002. Οι ανασκαφές του τμήματος, συνεχίστηκαν και στη περιοχή του Palenque, όπου σε μία έκσταση ενθουσιασμού, οι υπεύθυνοι της ανασκαφής ισχυρίστηκαν, πως ο δυνάστης Pakal υπήρξε ένας από τους απογόνους του τρίτου αποικισμού κατά τη Βίβλο των Μορμόνων. Αν και η θέση αυτή πιστοποιήθηκε από αρκετούς ερευνητές ως πλαστογραφημένη κατηγορία εναντίον του πανεπιστημίου, ωστόσο μας αποδεικνύει τις διαστάσεις που είχε λάβει το όλο θέμα.

Αρχαιολογία, Edgar Cayce και ιερογλυφικά
Ακόμα και στο αγύμναστο μάτι ενός ερασιτέχνη ερευνητή ο χάρτης θέσης των μνημείων της Piedras Negras καταλαμβάνει 12 ναούς και μικρού μεγέθους πυραμίδες απλωμένες και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Μάλιστα σε κάθε σημείο του ορίζοντα αντιστοιχούν 3 μνημεία. Η κατανομή αυτή δεν συναντάται συχνά στους πολιτισμούς της Αμερικής, ίσως πέρα από μερικά μνημειακά συγκροτήματα των Ανασάζι. Ο καθηγητής Morley στην ανασκαφή του 1931 ανακαλύπτει αυτό που χρησιμοποιήθηκε εξ ολοκλήρου, ως η μητέρα σκέψη για την ύπαρξη του Hall of Records και δυστυχώς δεν αναφέρεται σε Ελληνικά βιβλία του χώρου. Στη λεγόμενη ακρόπολη της Piedras Negras (ονομάστηκε έτσι μονάχα λόγω του υψώματος πάνω στο οποίο ανεγέρθηκαν οι 3 ναοί, που αντιστοιχούν στο δυτικό σημείο του ορίζοντα) και στο υπέρθυρο του κεντρικού ναού, ο προαναφερθείς καθηγητής ανευρίσκει μία εγχάρακτη “ζωοφόρο” αποτελούμενη από επτά ανθρώπινες φιγούρες, που προσκυνούν έναν ανώτατο άρχοντα ενώ Θεοί αριστερά και δεξιά του κεντρικού μοτίβου, πλαισιώνουν την εικόνα. Αν και η αρχαιολογία τοποθέτησε χρονολογικά το εύρημα αυτό στο 757 μ.Χ., ωστόσο η παραφιλολογία γιγαντώθηκε με τα χρόνια.
Πρώτος ο ειδήμων της τέχνης των Ολμέκων Philip Drucker το 1952 θεωρεί το εύρημα, ως το ανώτερο δείγμα πολιτιστικής ακμής του συνόλου των αρχαίων πολιτισμών της Αμερικής. Μάλιστα ισχυρίζεται, ότι η τόσο εκλεπτυσμένη δημιουργία του υπέρθυρου κι όχι απλώς του ανάγλυφου δεν μπορεί να κατεργάστηκε μόνο με τη χρήση εργαλείων από οψιδιανό και πυρόλιθο, αλλά βάση αγνώστων εργαλείων σε μας. Αργότερα η καλλιτέχνις και αρχιτέκτων Tatiana Proskouriakoff αναπαριστά σ’ έργα της, την Piedra Negra χρησιμοποιώντας δεκάδες φανταστικά στοιχεία, που ωστόσο σε διεθνείς εκθέσεις ζωγραφικής τόσο σε Παρίσι και Λονδίνο καθηλώνουν το κοινό. Μ’ αυτό τον τρόπο αρχίζει και η πρώτη παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας. Έπειτα και με απαράδεκτο τρόπο διαφημίζεται η περιοχή το 1977, από τον συγγραφέα Jeffrey Goodman ως η πατρίδα των Ατλάντων. Ουσιαστικά ον εν λόγω συγγραφέας καταχράστηκε την καλή πίστη του κοινού, αντιγράφοντας τις αναγνώσεις του Cayce με σκοπό να πλουτίσει, κάτι το οποίο και κατάφερε. Οι περιπτώσεις εσκεμμένης εξαπάτησης του κοινού είναι τόσες, που θα μας χρειαζόταν ειδικό κείμενο αναφορά σ’ αυτές (κάτι που με βεβαιότητα θα πράξουμε στο μέλλον).
Πέρα όλων αυτών των φαιδροτήτων, όντως η Piedras Negras μπορεί να κρύβει το αληθινό Hall of Records. Ο Cayce σε αρκετές αναγνώσεις του επιβεβαίωνε αυτό το γεγονός. Προτού μειδιάσουμε ή κατηγορήσουμε τον Cayce για απάτη, καλό θα ήταν να εξετάσουμε και τη θέση του καθηγητή Drucker. Η επιτόπια έρευνα του καθηγητή απέδειξε, ότι η αρχαιολογική στρωματογραφία της τοποθεσίας μπορεί να μας φανερώσει οικισμούς κατά πολύ παλαιότερους των ευρεθέντων. Το παράδοξο είναι πως οι οικισμοί αυτοί διέθεταν τον ίδιο γεωγραφικό προσανατολισμό με τους νεώτερους αντίστοιχους τους! Απλή σύμπτωση ή Ατλάντεια παράδοση;

Ancient Mines of Kitchi-Gummi (Βιβλίο)

2009-06-05T10:31:00.000-07:00

Ancient Mines of Kitchi-Gummi
Roger L. Jewell
Εκδ.: Jewell Histories, 2004
Προερχόμενο από ένα μικρό, εκδοτικό οίκο, το εν λόγω πόνημα τράβηξε αμέσως τη προσοχή μου!

Πρόκειται για ένα εκπληκτικό οδοιπορικό στα αρχαιολογικά απομεινάρια της άγνωστης επαφής μεταξύ λαών της βορείου Αμερικής και της Μινωικής δυναστείας! Φέρνοντας στην επιφάνεια ανασκαφές σε Michigan και New England, ο συγγραφέας εντοπίζει την πολιτισμική συνάφεια των προαναφερθέντων πολιτισμών. Αξιολογότατη προσπάθεια.

Crystal Skulls (Βιβλίο)

2009-06-04T01:13:00.000-07:00

Crystal Skulls: Interacting with a Phenomenon
Jaap Van Etten
Εκδ.: Light Technology Publishing, 2007
Το μυστήριο των κρυστάλλινων κρανίων, απ’ ότι φαίνεται, καλά κρατεί!

Μπορεί η αυθεντικότητα τους να καταρρίφθηκε πλήρως, ωστόσο ο ενθουσιασμός δεν καταλάγιασε με την ίδια ευκολία. Ακολουθώντας μία σαφώς New Age διαδρομή, το βιβλίο του Jaap Van Etten παρουσιάζει εκείνες τις ενεργειακές δυνάμεις των κρανίων, που μπορούν να μας οδηγήσουν σε μία ανώτερη κατανόηση του εαυτού μας.
Ίσως αξίζει περισσότερο, να μελετήσετε το συγκεκριμένο βιβλίο υπό το πλαίσιο ενός κοινωνικού φαινομένου ανάγκης προς ανακάλυψη του αδύνατου! Δεν είναι αναγκαίο να προβείτε σε βεβιασμένα συμπεράσματα. Το άπιαστο μυστήριο είναι άρρηκτο κομμάτι της ζωής μας. Ίσως τελικά τα κρυστάλλινα κρανία να είναι μία απάντηση στα ερωτήματά μας...

Mysterious Icon of the Pacific (DVD)

2009-06-04T00:25:00.000-07:00

TIKI: The Mysterious Icon of the Pacific
Douglas Nason
1 DVD, 2004
Προ λίγων ημερών κατάφερα να αποκτήσω τον εν λόγω τίτλο.

Αν και αρχικά διστακτικός, ως προς την ποιότητα κι αξιοπιστία του περιεχομένου του, μετά την ολοκλήρωση της προβολής έμεινα άναυδος με τη μοναδική αξία του TIKI, the Mysterious Icon of the Pacific. Δοσμένο με απλό τρόπο, δίχως να υποπίπτει σε στείρο ακαδημαϊσμό, το μυστήριο της μυθολογικής μορφής του πρώτου ανθρώπου, κατά την Πολυνησιακή παράδοση, Tiki, μας φανερώνει την πολυπλοκότητα της λατρευτικής παράδοσης των λαών του Ειρηνικού ωκεανού. Δείτε πως μία μυθολογική φιγούρα αναγέννησε την σύγχρονη ενασχόληση προς ανακάλυψη της Ατλαντίδας.

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΤΕΟΤΙΧΟΥΑΚΑΝ

2009-05-26T06:48:00.000-07:00

Πενήντα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης του Μεξικού ορθώνεται το μεγαλύτερο ανθρώπινο “θαύμα” της αρχαιότητας.

Κατά την περίοδο της μεγαλύτερης ακμής της Τεοτιχουακάν, δηλαδή περίπου δεκατέσσερις αιώνες πριν, η «μητέρα των πόλεων» (Joanne de Guerrero, “Is There Pre-Columbian Writing at Teotihuacan?”) αριθμούσε άνω των τριακοσίων χιλιάδων πολιτών, καθιστώντας την ως τη μεγαλύτερη πόλη του παρελθόντος. Ακόμα και οι επυλίδες κονκισταδόρες έμειναν άναυδοι μπροστά στο μεγαλείο της. Η Τεοτιχουακάν καλύπτει το εκπληκτικό μέγεθος των δώδεκα τετραγωνικών χιλιομέτρων ενώ σημαντικότερο έκθεμα της, δεν είναι άλλο από την πασίγνωστη πυραμίδα του Ηλίου. Υπολογίζεται, πως το συνολικό βάρος των λίθων που χρησιμοποιήθηκαν για τη κατασκευή, ξεπερνούν το βάρος των τριών μεγάλων πυραμίδων της Γκίζα!
Ο κλασικός, πλέον, ερευνητής Augustus Le Plongeon δεν κατάφερε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του μόλις πρωτοείδε τη πυραμίδα του Ηλίου. Στο έργο του “”Maya – Atlantis” γράφει χαρακτηριστικά, «…η ομοιότητα με τη πυραμίδα του Χέοπα είναι ασφαλώς πρωτοφανής…». Έχει όμως δίκιο; Σε μία πρώτη ματιά, σαφέστατα δεν παρατηρούμε κάποια ομοιότητα με τη Μεγάλη πυραμίδα. Ωστόσο προτού βγάλουμε γρήγορα αποτελέσματα, καλό είναι να εξετάσουμε κάποιες χαρακτηριστικές ομοιότητες, αφανείς στο γυμνό μάτι. Η βάση της πυραμίδας του Ηλίου διαφέρει μονάχα κατά 2 μέτρα περίμετρο σε σχέση μ’ αυτή του Χέοπα ενώ και o αριθμός Π μπορεί να εντοπιστεί στη δομική κατασκευή των δύο μεγαλουργημάτων. Και οι δύο πυραμίδες είναι προσανατολισμένες μ’ αυτό τον τρόπο, ώστε κατά τη διάρκεια της εαρινής και φθινοπωρινής ισημερίας, η σκιά τους δεν εμφανίζεται, γεγονός που μας οδηγεί σε μία ευσύνοπτη μυθολογική- συγκριτική μελέτη των δύο παραδόσεων. Στην αιγυπτιακή μυθολογία, ο πρώτος λόφος απ’ όπου γεννήθηκε η ζωή κατονομάζεται ως «ο αφιερωμένος στον Ρα», τον Θεό του Ηλίου. Τώρα αντιστοίχως η μεγάλη πυραμίδα της Τεοτιχουακάν είναι αφιερωμένη στον Ήλιο. Τυχαίο γεγονός;
Συνεχίζοντας να εξετάζουμε τα δύο τεχνουργήματα, εξακριβώνουμε μία ομοιότητα δυστυχώς άγνωστη στο ευρύ κοινό. Κάτω από την πυραμίδα του Ηλίου υπάρχει ένας “διάδρομος” ενενήντα ενός μέτρων μήκος που διακλαδώνεται σε μικρούς χώρους. Ως τώρα οι γεωλόγοι συνεχίζουν να υποθέτουν, ότι πρόκειται για φυσική διεργασία κι όχι για ανθρώπινο κατασκεύασμα. Αυτό είναι μεν αλήθεια αλλά υπάρχει μία μικρή λεπτομέρεια. Τα μικρά δωμάτια που προαναφέραμε διαθέτουν διαφορετικό πέτρωμα απ’ ότι ο υπόλοιπος χώρος. Ουσιαστικά τα δωματιάκια αυτά, είναι τεχνητώς διακοσμημένα από το συγκεκριμένο πέτρωμα, όπως ακριβώς ο θάλαμος της βασίλισσας στη Μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου. Μάλιστα και στις δύο περιπτώσεις, η κλίμακα- διάδρομος σταματούν στο κέντρο των πυραμίδων ενώ το άνω μέρος αυτών παραμένει μυστήριο.
Τώρα θυμηθείτε τις θεωρίες των Christopher Dunn και David Childress για τα πιεζοηλεκτρικά φαινόμενα στη πυραμίδα του Χέοπα καθώς και τη χρήση της προς παραγωγή ενεργείας. Ναι όντως σε πρώτο άκουσμα, παρουσιάζονται υπερβολικές. Ωστόσο μη βιαστείτε να κρίνετε! Υπάρχουν οι αρχαιολογικές αποδείξεις στη πυραμίδα του Ηλίου. Στα εσωτερικά, ανώτερα στρώματα της εν λόγω πυραμίδας υπήρχε κατά την αρχαιότητα και ως την περίοδο του 1980, μεγάλη ποσότητα από μία ποιότητα ορυκτών, με τις ονομασίες Βιοτίτης και Λεπιδόλιθος αντίστοιχα. Τα συγκεκριμένα ορυκτά βρίσκονταν επικαλυμμένα στα υπόλοιπα πετρώματα που συντελούσαν στ δομή της πυραμίδας. Η αξία τους, χρηματικά, είναι μεγάλη καθώς η συγκομιδή τους και η χρήση τους στη σημερινή βιομηχανία είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των πυκνωτών (αποθηκευτές ηλεκτρικής ενέργειας). Σε κανένα αρχαίο χρονικό δεν καταγράφεται κάποια λατρευτική χρήση των συγκεκριμένων υλικών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως, ότι με την επέλαση των “βαρβάρων” κονκισταδόρων τα σπουδαιότερα γραπτά των Μεσοαμερικάνικων πολιτισμών καταστράφηκαν ολοσχερώς. Όπως καταλαβαίνουμε, είναι δυνατόν η θεωρία των powerplants να ισχύει πλήρως. Στο πρωτότυπο έργο “Opening The Ark of Covenant” , ο συγγραφέας Frank Joseph παρουσιάζει τη μεγάλη πυραμίδα ως έναν πυκνωτή ενεργείας κατασκευασμένο εξωτερικά από υλικά αντίστοιχα της πυραμίδας του Ηλίου. Πέρα όμως από τις τεχνολογικής υφής, ερμηνείες των πυραμίδων, ενυπάρχουν και κάποιες καλά κρυμμένες λεπτομέρειες, που μπορούν να διαλευκάνουν το μυστήριο. Όπως θα δούμε παρακάτω, εμφανίζονται μερικά στοιχεία, που μπορούν, να μας οδηγήσουν, μέσω ενός διαφορετικού μονοπατιού, στη σύνδεση των δύο πυραμίδων και της πιθανής Ατλάντειας καταγωγής τους.
Όπως γνωρίζουμε, παρόλο που η Τεοτιχουακάν απέχει περίπου διακόσια χιλιόμετρα από την κοντινότερη θαλάσσια ακτή, ωστόσο κατακλύζεται από θαλάσσια σύμβολα. Βωμοί και ορθόλιθοι κοσμούνται με αναπαραστάσεις οστράκων και κοχυλιών. Στρέφοντας για λίγο την προσοχή μας στον θυσιαστήριο βωμό της πυραμίδας της Σελήνης, ακριβώς δίπλα στην αντίστοιχη του Ηλίου (το επαναλαμβάνω και το τονίζω, οι πυραμίδες των Μάγια δεν χρησιμοποιήθηκαν εξ αρχής ως τοποθεσίες ανθρωποθυσιών αλλά ως αστρονομικές καταγραφές του ουράνιου στερεώματος. Για περισσότερες πληροφορίες βλ. εδώ) παρατηρούμε ότι δημιουργήθηκε με τη μορφή ενός γιγαντιαίου οστράκου. Πώς γίνεται μία πόλη, η οποία απέχει τόσα χιλιόμετρα από τη θάλασσα, να είναι γεμάτη από τέτοιου είδους αναπαραστάσεις;
Ο Ατλάντειος χαρακτήρας της Τεοτιχουακάν αποδεικνύεται και από τον συγκεκριμένο προσανατολισμό των πυραμίδων της. Το σύνολο των μνημείων της αρχαίας πόλης είναι προσανατολισμένο προς τον αστερισμό των Πλειάδων. Προχωρώντας προς μία τολμηρή σύνδεση, μπορούμε να ισχυριστούμε, ότι οι Πλειάδες, γνωστές στη μυθολογία και ως κόρες του Άτλαντα (Ατλαντίδες) επιβεβαιώνουν τη συνάφεια Ατλαντίδας και Τεοτιχουακάν. Μάλιστα, ο Τιτάνας Άτλας παρουσιάζεται ελάχιστα διαφορετικός και στη πετρογλυφική παράδοση της πόλης. Δίπλα στη πυραμίδα του Ηλίου έχουν ανασκαφεί σπαράγματα ενός αγάλματος από βασάλτη, της Θεάς των πλημμυρών, όπως παρουσιάζεται στη διάσημη κοσμογονία των Μάγια, Popol Vuh, Chalchiuhtlicue. Τοιχογραφίες της εν λόγω θεότητας εμφανίζονται τόσο στη πυραμίδα του Ηλίου όσο και σ’ αυτή της Σελήνης, στις οποίες φέρεται να κρατά τον ουρανό! Λίγο παρακάτω και ειδικότερα σε τοιχογραφία μπροστά στο αρχαίο παλάτι Tetitla εμφανίζεται η μορφή του θεού της βροχής Tlaloc, ο οποίος, από μυθολογική σκοπιά, έφερε τον κόσμο στη πλάτη του. Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας, σταματάμε μπροστά στο ναό του Quetzalcoatl. Ίσως η ύπαρξη ναού αφιερωμένου στον θεό αυτό, να μην είναι τυχαίο γεγονός. Ο Quetzalcoatl σύμφωνα με τον θρύλο είναι ο λευκός γενειοφόρος άνδρας, που κατέφθασε από την Ανατολή στη γη των Μάγια (βέβαια εδώ υπάρχουν και ορισμένες αμφιβολίες, τι οποίες οφείλω να παρουσιάσω. Ίσως το μοτίβο του λευκού ανδρός από την Ανατολή, να μην ισχύει εδώ, καθότι προγενέστερες μορφές, ομοιάζουσες αρκετά με τον Quetzalcoatl έχουν εντοπιστεί στις βόρειες επαρχίες του Mexico). Διαβάζοντας το βιβλίο “Edgar Cayce’s Atlantis” παρατηρούμε, πως εν μέσω των προφητειών του Cayce, τα κτίρια της Ατλαντίδας, παρουσιάζονται να έχουν δημιουργηθεί από κόκκινο, μαύρο και λευκό ηφαιστειογενές υλικό, όπως ακριβώς η Τεοτιχουακάν. Το ίδιο αναφέρει και ο Πλάτωνας στον διάλογο “Κριτίας”(εδώ να προσθέσουμε, ότι η πατρότητα του έργου αυτού αμφισβητείται από πλειάδα πανεπιστημιακών).
Η δυσκολία μας τώρα εντοπίζεται σε μία επιστημονική θεώρηση σύνδεσης μεταξύ της πυραμίδας του Ηλίου και της Μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου καθότι η χρονική διαφορά κατασκευής τους είναι αρκετά μεγάλη. Η σύγχρονη αρχαιολογία εντοπίζει την ανέγερση της Μεγάλης πυραμίδας 4500 χρόνια πριν των ημερών μας, ενώ η αντίστοιχη του Ηλίου 2000 χρόνια πριν. Ωστόσο ίσως να υπάρχει λύση. Οι γνώμες των πανεπιστημιακών διίστανται καθώς αρκετοί εξ αυτών τοποθετούν την ανέγερση της πυραμίδας του Ηλίου στο 1450 π.Χ. Ακόμα όμως και μ’ αυτή τη χρονολόγηση, η απόσταση με τη πυραμίδα του Χέοπα εξακολουθεί να μη γεφυρώνεται.
Έφθασε η στιγμή προς μελέτη του δομικού χάρτη της πόλης. Παρόλο, που ομολογείται από δεκάδες έγκυρους αρχαιολόγους , ότι η πόλη ήταν ικανή να φιλοξενήσει ως και τριακόσιες χιλιάδες πολίτες, κάτι τέτοιο δεν βασίζεται σε στέρεο έδαφος. Εξετάζοντας τις πηγές σίτισης της πόλης, παρατηρούμε πως δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου καλλιεργήσιμα εδάφη ενώ και η πανίδα της περιοχής είναι πάμφτωχη. Για να σιτιστεί, ένας τόσου πλήθους όχλος, απαιτείται και το ανάλογο τροφικό πλάνο. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει αλλά και ούτε υπήρξε ποτέ η Τεοτιχυακάν κέντρο διακίνησης εμπορικών συναλλαγών. Όλα τα παραπάνω στοιχεία μας αναγκάζουν, να αναζητήσουμε πιο επισταμένα την καταγωγή του μνημείου. Μελετώντας τα χαμηλότερα, ευρεθέντα πολιτισμικά στάδια, που έφερε στην επιφάνεια η αρχαιολογική σκαπάνη, αναγνωρίστηκε ένα πολύ σπουδαίο γεγονός. Η πόλη, που προυπήρχε (;) της Τεοτιχουακάν δέχθηκε ένα πλήγμα αντίστοιχο μ’ αυτό της Θύρας. Η ηφαιστειακή έκρηξη του όρους Mitli κατέστρεψε, εν ριπή οφθαλμού, τον ανθοφορούντα, προυπάρχοντα πολιτισμό. Ταυτόχρονα με τον πολιτισμό καταστράφηκαν πανίδα και χλωρίδα της περιοχής. Η έκρηξη τοποθετείται κοντά στο 2000 π.Χ. . Όπως καταλαβαίνουμε, η δημιουργία των πυραμίδων της Τεοτιχουακάν μπορεί να οφείλεται, με τις ίδιες πιθανότητες στο προηγούμενο πολιτισμικό μοντέλο και η σύνδεση της με τον Αιγυπτιακό πολιτισμό, να καθίσταται εφικτή. Άλλωστε μη ξεχνάτε, ότι η λέξη “Τεοτιχουακάν” μεταφράζεται και ως “πόλη των Θεών”…

The Secret Vault (Βιβλίο)

2009-05-18T03:35:00.000-07:00

The Secret Vault
Philip Coppens, Andrew Douzet
εκδ.: Adventures Unlimited Press, 2006
Ένα πραγματικό ντοκουμέντο για τα μυστήρια του Rennes Le Chateau!

Σε συνεργασία με το Γάλλο ερευνητή Andrew Douzet, ο διάσημος για τις Stargate θεωρίες του, Philip Coppens ανακαλύπτει τον κρυφό υπόγειο χώρο της εκκλησίας Notre Dame de Marseille. Το εύρημα είναι όντως εντυπωσιακό καθώς σε αρκετά χωρία του βιβλίου, διαφαίνεται η άμεση σχέση του γρήγορου πλουτισμού, του περιβόητου Αββά Sauniere με τη συγκεκριμένη εκκλησία. Διαβάστε για τον κρυφό ρόλο των "σκοτεινών" ανδρών του παρασκηνίου του Rennes Le Chateau. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό.

Keepers of the Garden (Βιβλίο)

2009-05-18T01:38:00.000-07:00

Keepers of the Garden
Dolores Cannon
εκδ.: Ozark Mountain Publishing, 1993
Αν και παλαιό, το συγκεκριμένο βιβλίο κρύβει ένα καλά θαμμένο μυστικό!

Γραμμένο το 1993, πρόκειται για ένα έργο, που αναλύει τη θεωρία των αρχαίων αστροναυτών υπό διαδικασία ύπνωσης της συγγραφέα. Φυσικά και τα όσα παραθέτει η ίδια δεν διαθέτουν κάποια αρχαιολογική βάση, ωστόσο παρατήρησα μία πολύ ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Ίσως για πρώτη φορά, στη βιβλιογραφία, γίνεται σύνδεση μεταξύ ύπαρξης διαπλανητικών Stargates και αρχαίων Θεών της ανθρωπότητας. Ας μη ξεχνάμε, ότι ακόμα και η γνωστή ταινία Stargate κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά (τυχαίο γεγονός;). Επίσης σε βιβλία του σήμερα και ειδικότερα στο Lost Star of Myth and Time, έμεινα έκπληκτος όταν είδα παράθεση ομοίου κειμένου με το έργο της Cannon, με σαφώς παραλλαγμένα ονόματα (σημειωτέον το Lost Star of Myth and Time, πέραν αυτού του οφθαλμοφανέστατου ψεγαδιού,είναι εξαίρετο ανάγνωσμα). Ίσως μεγάλο μέρος των σημερινών εναλλακτικών θεωριών αρχαιολογίας, να οφείλονται στο Keepers of the Garden.

Οδοιπορικό στην άγνωστη Uppsala

2009-05-13T09:35:00.000-07:00

Αναλογιζόμενος τις όμορφες εμπειρίες, που βίωσα στη Νορβηγία κι έχοντας διαμείνει μερικές ημέρες στη μελαγχολική Στοκχόλμη (οπωσδήποτε πρέπει να επισκεφθείτε την υπέροχη παλαιά πόλη. Το αίσθημα μυστηρίου που θα σας διαπεράσει, είναι ανεπανάληπτο), ξεκινώ για τη «πολιτεία των θρύλων» (Ralph Hermanns, “Levande Skargard») την Uppsala.

Περιβόητη για την πανεπιστημιούπολή της (ειδικά η σχολή Νομικών σπουδών συγκαταλέγεται στις πέντε καλύτερες του κόσμου), η Uppsala απέχει περίπου 45 λεπτά από τη Στοκχόλμη. Ύστερα από μία σύντομη διαδρομή, εισήλθα στη πόλη. Στην αρχή ομολογώ, πως απογοητεύτηκα από το θέαμα. Παντού απέραντα λιβάδια και πάρκα, ευχάριστα μεν για διασκέδαση, ακατάλληλα για εξερεύνηση δε. Ευτυχώς μόλις μερικά μέτρα παραπέρα υψωνόταν η πανεπιστημιούπολη. Όντας λάτρης των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων μελέτησα σπιθαμή προς σπιθαμή τον κάθε χώρο, αναζητώντας κάτι το παράδοξο…κι ευτυχώς ανταμείφθηκα! Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της Νομικής σχολής και ακριβώς στο βάθος του μπροστινού πάρκου βρίσκονταν παραταγμένοι Ρουνικοί λίθοι ενός απώτερου παρελθόντος. Έχοντας μείνει άναυδος μπροστά στην ανακάλυψή μου, παρέμεινα αρκετή ώρα, απλά κοιτώντας τα μεθυστικά σχέδια των Ρούνων. Στο απαίδευτο μάτι, τα σχέδια μοιάζουν απλά ως μυθικά τέρατα κι ακατανόητα σύμβολα, ανάξια λόγου, ωστόσο μ’ έναν κατάλληλο οδηγό πόλεως (δεν χρειάζεται να αγοράσετε κάποιον. Ακριβώς δίπλα στους Ρούνους, υπάρχει το θεατρικό ίδρυμα και μουσείο της πόλης. Εκεί μπορείτε να προμηθευτείτε δωρεάν, έναν αξιολογότατο οδηγό). Διαβάζοντας με ηρεμία κάθε χωρίο ξεχωριστά για κάθε λίθο, βλέπουμε, να ξετυλίγονται γοργά τα σημαντικότερα “πιστεύω” των Σκανδιναβικών φύλων καθώς και η διαδοχή τους μέσα στην ιστορία. Από την εποχή των θαλάσσιων τεράτων, που προστάτευαν τα μυστικά των μακρινών θαλασσών, στην εποχή της επικράτησης του Χριστιανισμού στον Βορά. Χρονολογούμενοι από τον 8ο έως τον 12ο αι. μ. Χ. οι ορθόλιθοι στήθηκαν στο συγκεκριμένο σημείο με σκοπό, να υπενθυμίζουν στους νέους «το πέρασμα των αιώνων, που έρχονται και φεύγουν, λικνιζόμενοι μέσα στις ψυχές μας» (απόσπασμα από brochure, θεατρικού έργου που παιζόταν εκείνη την περίοδο στο τοπικό θέατρο). Αφήνοντας πίσω μου την αχλή του παρελθόντος, κινήθηκα προς το κάστρο της πόλης. Αν και σήμερα εξυπηρετεί τις ανάγκες του κοινού ως μουσείο, ο μύθος που το περιβάλει, προκαλεί το ενδιαφέρον μυριάδων αναζητητών. Κατά τη περίοδο της βασιλείας – τυραννίας του Gustav Vasa (1496 - 1560 μ. Χ.) πέρα από τα αδίστακτα μέτρα που περίμεναν τις φτωχές τάξεις, χειρότερη μοίρα περίμενε τη νεαρή ανιψιά του και πριγκίπισσα Μαργαρίτα. Επιθυμώντας η ίδια να ακολουθήσει το Χριστιανισμό, προσβολή ανήκουστη για τον Gustav, προσέφερε κρυφά, μεγάλο, χρηματικό μερίδιο στους δημιουργούς της Notre Dame του Παρισιού, ώστε να αναγερθεί μεγαλοπρεπής ναός στη πόλη της. Με την αποκάλυψη της είδησης, ο Gustav φυλακίζει ισόβια τη νεαρή πριγκίπισσα στο μπροστινό προπύργιο του κάστρου. Ο ναός ολοκληρώθηκε σε σύντομο διάστημα αλλά η Μαργαρίτα δεν κατάφερε ποτέ να απολαύσει το δικό της, ουσιαστικά, δημιούργημα. Με τον θάνατο της ο θρύλος του στοιχειώματος του κάστρου, από την παρουσία της μεγεθύνθηκε. Στα χρόνια μας, ο θρύλος αυτός έχει γιγαντωθεί. Ταυτόχρονα με τη δική μου αναζήτηση στο κάστρο, πρόσεξα δεκάδες ερευνητές με κάμερες στα χέρια, να κάνουν λόγο για το στοιχειό του κάστρου. Αν και προσωπικά δεν πειστικά από τον αμφίβολο αυτό μύθο, ωστόσο πληροφορήθηκα κάτι το αληθινά παράξενο! Σύμφωνα με την καταγεγραμμένη ιστορία της πόλης (δέλτους και βιβλία θα βρείτε στην εξαίρετη δημοτική βιβλιοθήκη) ο Gustav παρόλο που είχε απειλήσει αρκετές φορές, ότι θα διέλυε εκ βάθρων την εκκλησία ποτέ δεν το έπραξε. Η αιτία είναι διττή. Σύμφωνα προς την αποδεκτή θεωρία, ο Gustav εξασφάλισε μεγάλο χρηματικό ποσό μέσω φορολόγησης και καταλήστευσης των ταμείων της εκκλησίας (παρόλη την αντίθεση του απέναντι στον Χριστιανισμό, το σώμα του τάφηκε στην εκκλησία. Η αιτία μπορεί να αναζητηθεί σε πολιτικούς λόγους. Οι απόγονοι του ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, επαναθάπτοντας το σώμα του και διαστρέφοντας αρκετά κείμενα, παρουσιάζοντας τον Gustav ως σωτήρα βασιλιά και πιστό στον Θεό. Δυστυχώς το ψεύδος αυτό επιβιώνει μέχρι τις ημέρες μας, αναπαραγόμενο συνεχώς από μίσθαρνους ιστορικούς). Η “αιρετική” όμως άποψη, θέλει, να επισκέπτεται κατά διαστήματα σώμα Ναϊτών ιπποτών τον τύραννο, προειδοποιώντας τον για σκληρά αντίποινα. Είναι γεγονός, ότι τουλάχιστον ένα ολιγομελές σώμα Ναϊτών, παραβρέθηκε στην Upsalla κατά την ανέγερση του ναού. Σήμερα απ’ όλο αυτό τον θρύλο έχει επιζήσει ένα αδιάψευστο σημάδι τους στην εκκλησία. Στο βόρειο, δεξί κλίτος της εκκλησίας στέκει αγέρωχος ο πολεμικός εξοπλισμός ενός Ναίτη ιππότη. Ο ναός σήμερα ακολουθεί τον ατυχή δρόμο του Rennes le Chateau. Δεκάδες τυχοδιώκτες καταφθάνουν στην περιοχή, οραματιζόμενοι τον εύκολο πλουτισμό, μέσω ανακάλυψης θησαυρού, κρυμμένου υπό την εκκλησία. Προσωπικά, μελετώντας τις δέλτους της πόλης, δεν κατάφερα να βρω κάποια αναφορά σε θησαυρό αλλά βρήκα κάτι πολύ σημαντικότερο. Την χρήση του ναού ως διοικητικό κέντρο των Ναϊτών καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξης τους. Σε κάθε ένοπλη εξέγερση του λαού, οι δέλτοι γράφουν ακριβώς την ίδια φράση, «το συμβούλιο του Ναού αποφάσισε…». Ψάχνοντας στα εκκλησιαστικά κείμενα της εποχής (βασικά τυραννώντας τους υπεύθυνους της βιβλιοθήκης με απανωτές ερωτήσεις για μετάφραση χωρίων) ενείδα το αληθινό νόημα της φράσης. Το ιερατείο του ναού ήταν πάντοτε πιστό στον Gustav, φοβούμενο την οργή του ενώ σε καιρούς εξεγέρσεων σφαγιαζόταν από τα αγριεμένα πλήθη. Άρα δεν κάνουμε λόγο για φράση του απλού, πιστού στον βασιλιά, ιερατείου, αλλά για το σώμα των Ναϊτών ιπποτών. Προς το παρόν, η έρευνα μου είναι απλά εικοτολογική, διότι δεν γνωρίζω σε βάθος τις Σκανδιναβικές γλώσσες ώστε να μελετήσω σε βάθος την υπάρχουσα βιβλιογραφία. Ανεξαρτήτως των δικών μου θέσεων, σας προτείνω, να κάνετε μία στάση στην Uppsala, ίσως βρείτε εσείς την απάντηση που κυνηγάμε. Εξερευνήστε.

Προσωπικό φωτογραφικό υλικό:

Το Μουσείο των Vikings

2009-05-10T04:33:00.000-07:00

Πολύ συχνά σ’ έγκυρα ιστορικά εγχειρίδια παρατηρώ μία έντονη κι αδικαιολόγητη αποστροφή των πανεπιστημιακών προς τα πολιτιστικά επιτεύγματα των Vikings.

Κι όμως μία τέτοιου είδους θεώρηση στερείται αντικειμενικότητας και δίκαιας κριτικής. Σημεία της ακμής του ανεξιχνίαστου μεγαλείου, του βορείου αυτού πολιτισμού συνάντησα στο μουσείο των Vikings, στο Όσλο της Νορβηγίας.
Συνεχίζοντας το ταξίδι μου από το μουσείο Κον-Τίκι και σε απόσταση μονάχα μερικών δεκάδων μέτρων βρέθηκα στο μουσείο των Vikings. Αν και το κτίριο δεν προκαλεί έντονη εντύπωση από μία πρώτη ματιά, ωστόσο κρύβει μερικά από τα σημαντικότερα τεχνουργήματα της Σκανδιναβικής ιστορίας.
Ευρισκόμενο στα παλιά εδάφη των ευγενών της χώρας, το μουσείο διαθέτει την πιο καλοδιατηρημένη συλλογή ποντοπόρων πλοιαρίων που θα συναντήσουμε ανά την υφήλιο. Έχοντας καταφθάσει στον χώρο, ενθουσιασμένος από την προηγούμενη ξενάγηση μου στο μουσείο Κον-Τίκι, συναντώ μία ένθερμη ξεναγό που, όσο απίθανο κι αν ακούγεται (το μορφωτικό επίπεδο της Νορβηγίας είναι ιδιαίτερα υψηλό) γνώριζε για την ύπαρξη Ελληνικών επιγραφών σε τοποθεσία αρκετά κοντά στο μουσείο! Δυστυχώς δεν κατάφερα να εντοπίσω τις συγκεκριμένες επιγραφές αλλά επιβεβαίωσα την ύπαρξη τους μέσω αναφοράς τους κι από το γραφείο πληροφοριών του μουσείου (η διαφορά έγκειται στο γεγονός, πως οι επιγραφές, σύμφωνα με τα λεγόμενα του υπευθύνου, είχαν μεταφερθεί προ καιρού από τον περιαύλιο χώρο. Δεν κατάφερα να συλλέξω περισσότερες πληροφορίες για τα ευρήματα αυτά). Καταβάλλοντας αντίτιμο της αξίας των οκτώ ευρώ εισήλθα στην κεντρική αίθουσα. Τα μάτια όλων “καρφώνονται” σχεδόν αμέσως στο λεγόμενο «πλοιάριο της βασίλισσας». Ασχέτως όλων των διαβεβαιώσεων, το πλοιάριο εξακολουθεί να αποτελεί μυστήριο για την αρχαιολογία! Η καρίνα του είναι σαφώς διαφορετική των αντίστοιχων της εποχής καθότι πέραν του γεγονότος ότι είναι μακρύτερου μήκους, διαθέτει και ακρόπρωρο ικανό να διεμβολίσει τα αντίπαλα πλοία. Εν συνέχεια κι αφού έχουμε απολαύσει και το επόμενο πλοιάριο των Vikings, που εκτίθεται στην αίθουσα, κινούμαστε καταρχήν στην μικρή αίθουσα στην δεξιά πλευρά του κτιρίου, όπου θα εντοπίσουμε τα υπέροχα υφαντά της εποχής. Μη τα παραμερίσετε άνευ προσοχής, μία σημαντική πληροφορία, για την εναλλακτική αρχαιολογία, κρύβεται ακριβώς εδώ. Φιγούρες Ασιατικής τεχνοτροπίας καθώς και τοπία αντίστοιχα μ’ αυτά της Κινέζικης υφαντουργίας εντοπίζονται ολοφάνερα ως βασικό μοτίβο των υφαντών. Στα ιστορικά ντοκουμέντα δεν έχει διασωθεί κάποια αναφορά σχετική με επαφή των Vikings με την Ασία. Κι όμως τα εκθέματα του μουσείου φανερώνουν την αδιάψευστη επιρροή των Ανατολικών πολιτισμών επί του κραταιότερου πολιτισμού της Σκανδιναβίας. Το μουσείο έχει να μας φανερώσει ακόμα μία μικρή αλλά ίσως σημαντικότερη πληροφορία για την έρευνα μας στα μυστήρια του παρελθόντος. Αποκοπείτε από τα υπόλοιπα άτομα που απολαμβάνουν τα ευμεγέθη εκθέματα και κινηθείτε προς το βάθος της αίθουσας και πολύ προσεκτικά παρατηρείστε την εγχάρακτη μορφή, που βρίσκεται πάνω σε ξύλινο δοχείο της εποχής. Ναι, μην αναρωτιέστε…είναι η μορφή του Βούδα!
Κλείνοντας την μαγική σας βόλτα, μη παραλείψετε να θαυμάσετε και τις ρουνικές επιγραφές, που θα εντοπίσετε έξω και πίσω από το μουσείο.
Έχοντας μαζέψει τις βαλίτσες μας, ετοιμαζόμαστε για τον επόμενο σταθμό μας, την άγνωστη ιστορία πίσω από τον στοιχειωμένο πύργο και την εκκλησία των Ναϊτών ιπποτών της Uppsala…τα υπόλοιπα σύντομα.

Προσωπικό φωτογραφικό υλικό:

Worlds Before Our Own (Βιβλίο)

2009-05-03T11:58:00.000-07:00

Worlds Before Our Own
Brad Steiger
Εκδ.: Anomalist Books, 2007
Μία κλασική μελέτη επί του φαινομένου των misplaced artifacts (αντικειμένων που ουσιαστικά αναχρονολογούν την ιστορία).
Επανέκδοση ενός βιβλίου-σταθμού για την εναλλακτική αρχαιολογία, το συγκεκριμένο έργο ευαγγελίζεται την ύπαρξη ενός παγκόσμιου προκατακλυσμιαίου πολιτισμού, ικανού προς επίτευξη τεχνολογικών κατακτήσεων ισάξιων ή κι ακόμα ανωτέρων των αντίστοιχων σημερινών. Αν κι ευσύνοπτο σε μέγεθος, η πληθώρα των αξιόλογων πληροφοριών θα σας εντυπωσιάσει. Στολίδι για τη βιβλιοθήκη κάθε ερευνητή.

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΟΝ-ΤΙΚΙ

2009-05-03T04:05:00.000-07:00

Δεν είναι λίγες οι φορές που μου απευθύνονται ερωτήσεις για πιθανή πολιτισμική σχέση μεταξύ Παλαιού(Ευρασία) και Νέου Κόσμου(Αμερική).

Μάλιστα, όταν η απάντηση μου είναι καταφατική τότε η αμέσως επόμενη αγωνιώδης ερώτηση εντοπίζεται στον τρόπο επαφής μεταξύ τόσο μακρινών, γεωγραφικά, πολιτισμών.
Κι όμως η απόδειξη μίας τέτοιας επαφής δεν έγκειται σε παραμυθολογικές θεωρίες ούτε σε εσκεμμένα ψεύδη αλλά σε απτά δεδομένα. Αυτά τα δεδομένα υπάρχουν και το μόνο που απαιτείται, είναι να τα…επισκεφθούμε.
Η μακρινή Νορβηγία αγκαλιάζει με θαλπωρή, ένα υπέροχο μικρό μουσείο με τον τίτλο “Kon-Tiki Museet”. Ευτυχώς για το “ανήσυχο” ερευνητικό κοινό, το μουσείο δεν είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Πριν μπούμε όμως στις λεπτομέρειες του μουσείου, ας αναφερθούμε επιγραμματικά στον ρόλο ύπαρξης του.
Η Νορβηγία ήδη από την εποχή των Vikings(στο μουσείο των οποίων θα έχουμε σύντομα αφιέρωμα) αποτέλεσε τη μητέρα πατρίδα των μεγαλύτερων θαλασσοπόρων που γνώρισε η ανθρωπότητα. Προσωπικότητες όπως οι Amundsen και Heyerdahl γεννήθηκαν κι ανδρώθηκαν στην χώρα “του ανεξίτηλου ενθουσιασμού”(Mauricio Obregon, “Beyond the Edge of the Sea”, Modern Library, 2002).
Αυτός που θα μας απασχολήσει, δεν είναι άλλος από τον Thor Heyerdahl(1914-2002). Αναμφισβήτητα υπήρξε ο διασημότερος εναλλακτικός εξερευνητής του προηγουμένου αιώνα, ανοίγοντας το δρόμο για δεκάδες μεταγενέστερους συγγραφείς, οι οποίοι βασιζόμενοι σ τα συμπεράσματα των ταξιδιών του Heyerdahl, δημιούργησαν τις δικές τους θεωρίες(χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Graham Hancock). Εγγενής του πόθος, η απόδειξη της επαφής των αρχαίων πολιτισμών μέσω θαλάσσιων οδών. Με μία σειρά επιτυχημένων αποστολών, ο Heyerdahl, κατάφερε όντως να αποδείξει πως οι πολιτισμοί του παρελθόντος διέθεταν την απαραίτητη τεχνογνωσία για τέλεση υπερατλαντικών ταξιδιών.
Χρησιμοποιώντας μονάχα υλικά διαθέσιμα στους παρελθόντες πολιτισμούς, κατασκεύασε μία σειρά από μικρά ιστιοφόρα(κυρίως από καλάμι) με τα οποία και κατέπλευσε τους Ωκεανούς. Το 1947 καταφθάνει ύστερα από μυριάδες δεινά στις ακτές της Πολυνησιακής Raroia έχοντας ξεκινήσει από το λιμάνι Callao στο Περού. Μάλιστα η κινηματογράφηση της Kon-Tiki Expedition απέφερε δύο βραβεία Oscar στον ίδιο τον Haterdahl. Ακολούθησε έπειτα, μία σειρά αποστολών τόσο προ το νησί του Πάσχα αλλά και δια μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού(από το Μαρόκο προς το Ελ Σαλβαδόρ, μόνο με χρήση πλοιαρίων από πάπυρο). Σ’ αυτό τον ορκισμένο λάτρη των περιπετειών είναι αφιερωμένο το μουσείο Κον-Τίκι.
Περνώντας τώρα στο ίδιο το μουσείο, πρέπει εξ αρχής να τονίσουμε πως η πρόσβαση σ’ αυτό είναι από τις πλέον εύκολες που θα συναντήσουμε γενικώς από δω κι εμπρός στις επιτόπιες εξερευνήσεις μας. Έχοντας τακτοποιηθεί στο μουσείο της επιλογής μας στο Όσλο(μη διστάσετε να επιλέξετε ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης. Μπορεί βέβαια η τιμή τους να είναι σχετικά ακριβή αλλά θα σας ικανοποιήσουν πλήρως. Προσωπικά διέμενα στο Thon Hotel Gyldenlove, το οποίο και σας προτείνω) κατευθυνόμαστε προς το κέντρο της πόλης και ειδικότερα, εντοπίζουμε τη στάση που βρίσκεται απέναντι από το Hard Rock Café. Εκεί αναμένουμε το λεωφορείο με τον αριθμό 30 που θα μας αφήσει ακριβώς μπροστά στην είσοδο του Μουσείου. Θα σας πρότεινα να επισκεφθείτε το μουσείο από μόνοι σας, δίχως να οργανωθείτε σε κάποιο από τα τοπικά group που ξεναγούν στο μουσείο. Η βιασύνη των τοπικών ξεναγών είναι μνημειώδης!
Έπειτα από τις επιβεβλημένες φωτογραφίες μας έξω από τον χώρο του μουσείου, εισερχόμαστε στα ενδότερα όπου πρέπει να καταβάλουμε το ποσό των επτά ευρώ(μη φοβάστε, στους πολιτιστικούς χώρους της Νορβηγίας, το ευρώ γίνεται αποδεκτό μ’ ευχαρίστηση). Έπειτα αρχίζει και το κύριο μέρος των εκθεμάτων. Με πρώτο και καλύτερο το σκάφος Κον-Τίκι να υψώνεται μπροστά μας και με τη δραματοποιημένη μουσική που αντηχεί από τα ηχεία του μουσείου, αισθανόμαστε σαν ένα άλλο πλήρωμα υπό την καθοδήγηση του Heyerdahl. Συνεχίζοντας την περιήγηση μας, εντοπίζουμε το σκάφος Ra 2 το οποίο και ταξίδεψε στον Ατλαντικό Ωκεανό, βασιζόμενο αυστηρά σε Αιγυπτιακή τεχνογνωσία.
Έχοντας απολαύσει τα δύο πλοιάρια καθώς και τα πολλά μικρότερα, Πολυνησιακά κυρίως, ειδώλια προχωράμε στο στολίδι εναλλακτικής αρχαιολογίας του μουσείου. Μία μικρή ξύλινη πλακέτα, εγχάρακτη με τη μορφή ενός αρχαίου Αιγυπτιακού πλοιαρίου. Η πινακίδα εννοείται πως δεν είναι αρχαία(όπως τελείως εσκεμμένα παρουσιάζεται από μερικούς συγγραφείς) αλλά αποδεικνύει την πίστη του Heyerdahl για επικοινωνία μεταξύ των ηπείρων κατά την αρχαιότητα. Αποχωρώντας από το μουσείο, γεμάτοι από περιπετειώδεις πνευματικές αναζητήσεις, καλό είναι πρώτα να περάσουμε από το μικρό Souvenir shop όπου θα βρούμε όλα τα βιβλία που συνέγραψε ο Heyerdahl, σε λογικότατες τιμές(αρκετά φθηνότερα απ’ ότι στο Amazon). Σταθείτε ένα λεπτό δίπλα στις γιγαντιαίες κεφαλές-ακριβή αντίγραφα από τη νήσο του Πάσχα, αποτίστε φόρο τιμής στο μεγαλείο των Πολυνησιακών πολιτισμών και οδηγηθείτε στην έξοδο από την μαγική ατμόσφαιρα των εξερευνήσεων στον καθημερινό μας κόσμο, τον κόσμο που αδημονεί να εγκολπώσει στη ζωή μας κι άλλους πολυμήχανους άνδρες…

Προσωπικό φωτογραφικό υλικό:

Συντονιστείτε!

2009-05-01T10:54:00.000-07:00

Η ραδιοφωνική εκπομπή της εναλλακτικής αρχαιολογίας.

Σε συνεργασία με μία ομάδα πολύ καλών αναζητητών και φίλων δημιουργήσαμε την πρώτη διαδικτυακή, εναλλακτική "φωνή" σκέψης και άποψης, με θέματα που αφορούν την παραγκωνισμένη γνώση του χθες και του σήμερα. Φιλοδοξία μας, η δική σας ενημέρωση! Το Radio Kounoupi πρωτοστατεί σ' αυτή την επανάσταση!
Ύστερα από σύντομες διαβουλεύσεις αποφασίσαμε πως στον σταθμό μας, θα έπρεπε να φιλοξενηθεί και εκπομπή που να άπτεται με άμεσο τρόπο τα μυστήρια της εναλλακτικής αρχαιολογίας-ιστορίας. Έτσι λοιπόν, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω , πως κάθε Τρίτη και Πέμπτη, στις 7 το απόγευμα και για 3 ώρες, η εκπομπή "Εναλλακτική Αρχαιολογία" θα σας κρατά παρέα με πολύ γνωσιακό υλικό και καλή μουσική. Συντονιστείτε...

Atlantis: Secret Star Mappers of a Lost World (Ντοκιμαντέρ – DVD)

2009-05-01T03:14:00.000-07:00

Atlantis: Secret Star Mappers of a Lost World
3 DVD Set, 2007

Μία εξαίρετα σκηνοθετημένη τηλεταινία σχετικά με την ύπαρξη και ακμή της Ατλαντίδας κατά το απώτατο παρελθόν.
Η high definition έκδοση της θα σας αφήσει έκθαμβους. Προσωπικά θεωρώ πως ακόμα και σε διάσημες τηλεοπτικές σειρές sci-fi όπως το Stargate Atlantis, δεν έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο φανταστικά γραφικά περιβάλλοντα. Αν συνυπολογίσετε πως στο δεύτερο και τρίτο dvd της σειράς υπάρχουν και αναλύσεις του φαινομένου Ατλαντίδα από ερευνητές όπως, οι John West και David Childress, τότε καταλαβαίνετε πόσο αναγκαία είναι η απόκτηση αυτού του τίτλου.

Archeological Anomalies (βιβλίο)

2009-05-01T02:53:00.000-07:00

Archeological Anomalies
William R. Corliss
Εκδ.: Sourcebook Project, 2006

Η καλύτερη εγκυκλοπαίδεια για τα παράδοξα φαινόμενα της αρχαιολογίας, αυτή τη στιγμή στην αγορά.
Πέραν των γνωστών περιπτώσεων όπως αυτών της Nazca και του Cuzco, το έργο αυτό θα είναι πάντοτε ένας άξονας αναφοράς για κάθε «ψαγμένο» μελετητή της αρχαιολογίας. Αποκτείστε το.

2012, The Return of Quetzalcoatl (βιβλίο)

2009-05-01T02:38:00.000-07:00

2012, The Return of Quetzalcoatl
Daniel Pinchbeck
Εκδ.: Tarcher, 2007

Κι επειδή η εναλλακτική αρχαιολογία διαθέτει και την εύθυμη πλευρά της , ορίστε ένα χαλαρωτικό βιβλίο!
Tο concept του είναι πολύ απλό, καθώς ο συγγραφέας ισχυρίζεται πως με το τέλος του 2012 η ανθρωπότητα θα εγκαταλείψει τον υλισμό που την διακατέχει και θα ανέλθει στα «υψίπεδα» μίας ξεχωριστής πνευματικότητας. Οι αρχαίοι μύθοι τότε πλέον θα αποσυμβολιστούν πλήρως μέσω της αναγεννημένης επιστημονικής σκέψης. Αν κι εντελώς αστήριχτο σε επιχειρηματολογία, θα σας πρότεινα να το αγοράσετε καθώς η πένα του συγγραφέα είναι από τις καλύτερες που έχω διαβάσει. Εξαίρετα καλογραμμένο. Διαβάζεται εύκολα ως ένα μυθιστόρημα αρχαιοαστροναυτικού περιεχομένου.

Underworld (Βιβλίο)

2009-04-30T10:21:00.000-07:00

Underworld
Graham Hancock
Εκδ.: Three Rivers Press, 2003

Αν και παραγκωνισμένο από το αναγνωστικό κοινό, το εν λόγω βιβλίο είναι ίσως και το αρτιότερο έργο του διάσημου Αμερικάνου συγγραφέα.
Η καταβύθιση αρχαίων πολιτισμών υπό το βάρος της ραγδαία αυξανόμενης στάθμης του νερού των ωκεανών εξηγείται με γλαφυρό τρόπο από τον Hancock. Εξιχνιάστε την αληθινή ταυτότητα των μεγαλιθικών τεχνουργημάτων του Ειρηνικού ωκεανού.

Legacy of the Elder Gods (Βιβλίο)

2009-04-30T10:07:00.000-07:00

Legacy of the Elder Gods
M. Don Schorn
Εκδ.: Ozark Mountain, 2009

Η συνέχεια του Elder Gods of Antiquity αν και διαθέτει πληθώρα θεμάτων με τα οποία κι ασχολείται, ωστόσο τολμώ να πω ότι μ’ άφησε μάλλον με μία γλυκόπικρη γεύση.
Ελαφρώς επιδερμική εργασία που ρίχνει σχεδόν όλο το βάρος της στην απόδειξη της ύπαρξης των “Ancient Ones” στη Γη και την επιρροή τους στην ανάπτυξη των αρχαίων πολιτισμών. Καλύτερα να μείνετε στο πρώτο βιβλίο της σειράς.

Stargate SG-1 (DVD)

2009-04-29T22:30:00.000-07:00

Stargate SG-1

Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες τηλεοπτικές σειρές της νεότερης ιστορίας. Έχει ψηφιστεί ως μία από τις 10 cult σειρές όλων των εποχών, αν και στην Ελλάδα δεν παίχτηκε ποτέ παρά μονάχα κάποτε ο πρώτος κύκλος επεισοδίων.
To Stargate ξεκίνησε ως ταινία, συνεχίστηκε όμως το 1997 ως τηλεοπτική σειρά που κράτησε 10 χρόνια! Αργότερα συνέχισε μέσω της παράλληλης ιστορίας Stargate: Atlantis, σημειώνοντας πέντε χρόνια ζωής, και από το 2009 προχωρά ακάθεκτο μέσω του ολοκαίνουργιο Stargate: Universe!
Η αγαπημένη σειρά sci-fi της Αμερικής κυκλοφορεί πλέον σε συλλεκτικό πακέτο που περιλαμβάνει όλα τα seasons, πολλά extras και όλο το υλικό που θα έκανε κάθε fun να θέλει να ακολουθήσει τους πρωταγωνιστές της σειράς σε μια μοναδική διαστρική περιπέτεια, όπου η θεωρία των Αρχαίων Αστροναυτών αποδεικνύεται περίτρανα αληθινή!